Mijn kleedje en ik

Je kent ze wel. Kleedjes.
En dan bedoel ik niet van die gehaakte, die over een bank hangen om de stof te beschermen tegen vette nekken of zweterige armen.
Of van die witte…op zo’n notenhouten tafeltje waar de telefoon op staat met altijd daarnaast het onvermijdelijke kleine vaasje met balpennen en een notitieblokje.

Ik bedoel een vloerkleedje. Die onder de salontafel ligt.vloerkleed_header
Voor mij persoonlijk het ultieme toppunt van burgerlijke gehoorzaamheid.
Jonge gezinnen hebben namelijk geen kleedjes. Niet praktisch.
De kleintjes struikelen erover en zo’n kleed wordt al snel een vaatdoek met al die bekers limonade die erin belanden…

Zelf moet ik altijd aan mijn toekomst denken.. als ik vloerkleedjes zie.
Al jaren kan ik dagdromen over mijn oude dag. Ik weet het: een beetje raar als je middenin het leven staat en volop in de (kleine) kinderen zit, maar ik kan er al jaren naar uitzien.
Ik heb het zelfs al eens aan mijn man verteld, die mij daarna ietwat vreemd en meewarig aankeek.
Maar dat is heel lang mijn enige rustpuntje geweest in de hectische jaren waarin ik alleen voor mijn kinderen zorgde.
Dagdromen over later, als ik groot ben.
Als ik niets meer moet, en als mijn kinderen voor zichzelf kunnen zorgen en, wie weet, zelfs al voor hun eigen kleintjes!
Later, als ik de hele dag keurige kleren kan dragen omdat ze mooi zijn… praktisch hoeft niet meer.
Later, als ik mijn haren ’s morgens heb gekapt en dat dan ook de hele dag keurig kan blijven zitten, omdat ik niet meer door weer en wind hoef te fietsen.
Later, als ik (hopelijk) urenlang kan verdwalen in een boek, en die ook mag uitlezen!
Later, als ik naar mijn oude, rimpelige handen kan kijken met mooi gelakte nagels, zonder blusjes of krasjes omdat ik weer eens met een schuurspons in de weer moest.

Nou  ja…later dus. En daar hoort voor mij ook bij dat ik mijn vermoeide voeten op een vloerkleedje kan laten rusten en op zo’n echte oma-stoel naar buiten kijk. Want vloerkleedjes, die leg je alleen neer als je geen binnen-denderende kinderen meer hebt. Of een jonge hond die zojuist helemaal uit haar dak is gegaan in een park 😉
Kleedjes leg je neer als je al snel koude voeten hebt omdat je niet meer veel beweegt.

Vandaag vertelde mijn schoonvader dat hij en mijn schoonmoeder een nieuw kleedje hebben gekocht. Bij Ikea, dat dan weer wel 😉
Terwijl er eigenlijk niet zoveel aan hun oude kleedje mankeerde hoor, maar dat kwam bij Kwantum vandaan en ja….dan heb je toch een mindere kwaliteit te pakken.
Of wij het oude kleedje wilde hebben en voordat ik mij realiseerde dat mijn toekomstdromen nu wel in een stroomversnelling terecht kwamen, zei mijn man volmondig: “Ja graag!! Ik kom ‘m vanmiddag wel even halen!!”

Ho..ho…HOOO!! Even wachten. Ik ben niet zo snel de laatste dagen, maar dit kostte wel iets teveel energie 😉
Ik besluit er niet tegenin te gaan want, zoals manlief ook al zegt: “Is het niks, gooien wij ‘m wel weg.”
En na mijn quality-time met Emiel, waarbij hij op de tweeling let, vertrekt mijn man richting zijn ouders.
Een klein uurtje later is hij terug en rolt hij het wit-creme kleed uit door de kamer. Zoals zijn vader al vertelde zitten er wel wat gebruikerssporen op het kleed, en terwijl dit kleed nu hier in onze kamer ligt, zie ik de indeling van bank, stoel en tafel van mijn schoonouderlijk huis.
Waarbij ik absoluut niet wil insinueren dat mijn schoonfamilie viespeuken zijn! ( dat kan ook niet als je ze schoon-ouders noemt 😉 )
Maar het kleed ligt hier midden in de kamer en manlief kijken elkaar wat schuchter aan. We moeten allebei wel erg wennen aan ons kleedje.
We besluiten het zo neer te leggen dat de donkerste en platste plekken voor de bank belanden. Met de salontafel ervoor valt het zo het minst op. We manoeuvreren het kleed en onze eigen tafel zodanig dat het naar onze beider tevredenheid ligt.

En daar zitten we dan. De kat ligt niet meer op de bank, maar op het kleed. En ook Emma heeft na grondig onderzoek besloten dat het hier ook wel lekker ligt. En dan duikt vermoeide Syd naast mij op de grond…waar de meeste vrije ruimte is. Ook hij keurt ons nieuwe kleed goed.
En ik moet eerlijk bekennen…ik heb lang zulke koude voeten niet! Wat een luxe!! Dit helpt mij enorm goed om te ontspannen …

Soms moet je je plannen wat bijstellen. Dit jonge gezin, met omvallende bekers, huisdieren en onhandige pubers, heeft een kleedje onder de salontafel..
Ik word oud!! Niks later…nu al 😉

14 thoughts on “Mijn kleedje en ik

  1. Esther van den Bergh says:

    Inderdaad een heerlijk verhaal. Ga lekker genieten van dat kleedje zolang dat gaat. Als er teveel op gemorst wordt kun je het altijd nog wegdoen. In de tussentijd heerlijk geen koude voeten en een kat, hond en kids die ook genieten van het zitten/liggen op dat kleedje. Want dat herinner ik mij nog wel van vroeger, dat het best lekker was om op de grond op een kleed te zitten of te liggen, een soort van ontspanning die het niet haalt bij het zitten op een bank…..

  2. Dyana says:

    Leuk! Zie het helemaal voor me :-). Herkenbaar ook. Ben al jaren aan het overwegen. Maar durf het nog niet aan. Het klinkt nu wel heel verleidelijk… 😉

  3. Jolanda says:

    O gelukkig!! Mijn man zou jullie dus ook meewarig hebben aangekeken 😀
    Ik ben niet (zo heel erg) gek!! 😉
    Zoals je kunt lezen kan ik het je van harte aanraden Dyaan. Onder de salontafel is een aanrader…onder de keukentafel is zelfs hier wel erg tricky…denk ik…hahahah!!

  4. Jacqeuline says:

    wat weer een heerlijk verhaal, kan het gevoel van een kleedje, geweldig ! Helaas wil hier manlief er nog niet aan, vind het ook gewoon iets warms uitstralen een kleedje! wij overwegen nog even door en voor jullie geniet lekker van het kleed!

  5. Rebecca says:

    Wij hadden een kinderkleedje. Prinsessen…de hond kotste er op en werd er zindelijk op… Een nieuw kleedje was wel aan de orde dus. Dat werd een kleed met wegen en gebouwen, want inmiddels waren er 2 jongetjes bij. Het was niet ‘ons’ kleedje, maar het lag er wel zo huiselijk te wezen.
    Totdat er kilo’s zand op kwamen, plas, kots en uiteraard werd er ook overheen gestruikelt. Ik het eerst aan de kant gelegd en uiteindelijk weg gedaan. Zeker met een kind dat allergisch is voor huisstofmijt, dat ook zo graag in kleedjes zit, is het wijzer om kleedloos door het leven te gaan.
    Maar ooit, ooit zal ik mijn voeten warmen bij een kleedje op de grond…. Misschien mag het eens op de jouwe, met een bak koffie en een goed verhaal.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)