Of ik er spijt van heb…….??

Een week vol herinneringen. 2005-12-22 (4)Een week vol verdrongen pijnlijke momenten die nu ..8 jaar na dato.. eindelijk de ruimte hebben gekregen om geuit te worden.
Dat ik de laatste weken niet zo lief en begrijpend ben dan anders, heeft zo haar redenen.

De tweeling is deze week net zo oud als Emiel was toen ik besloot dat hij een tijdje niet meer thuis kon wonen. Een time-out.
Wist ik veel dat ik hem nooit meer terug zou krijgen…. Al is die beslissing na verloop van tijd genomen. Toentertijd is het allemaal begonnen met ‘een break’.
Hij is 8.5 jaar bij mij geweest..en hij is nu al 8 jaar ‘weg’..

Best zo’n mijlpaal dus. En toen ik mij in Frankrijk realiseerde dat ik al heel lang niet uit verdriet gehuild had, besefte ik ook dat ik dat 8 jaar geleden niet gedaan heb. Wel gehuild uit onmacht. Heel veel onmacht zelfs.
Je gaat er als ouder van uit dat je je kind rond zijn of haar 18de moet gaan loslaten… maar niet als ze nog maar 8 zijn!  Nu ik naar de tweeling kijk realiseer ik me hoe klein Emiel geweest moet zijn toen ik die vreselijke beslissing nam.
Ik las dit weekend mijn blogs uit die tijd en voel weer die onmacht. Ik kon mijn ventje totaal niet meer bereiken en * o groot taboe*  ik vond mijn kind echt niet leuk meer.
De druk die dat gaf in mijn gezin was onmetelijk groot. Waar ik ook aanklopte..hulp kwam er niet. Nergens kreeg ik gehoor en overal kwam ik onderop de stapel.
Tot die 17de september 2005. Tot die vreselijke vroege zaterdag toen de bom barstte. Totdat ik compleet bij mijn enkels afknapte en de vader van de tweeling mij letterlijk moest tegenhouden.
Ik ga die druppel die mijn emmer deed overlopen hier niet neerzetten.. dat is te privé ( jaja… )
Maar vol was ‘ie zeker. Ken je dat nummer van Drs. P. ? Dodenrit heet het ….. ik herkende mijzelf en mijn gezin hierin.

De boel bij elkaar houden bleek een onmogelijke zaak. Er moest iets gebeuren…en zo ‘koos’  ik ervoor om mijn zoon ‘op te offeren’ zodat ik de rest van mijn gezin kon behouden. Een goede keuze, bleek al snel. Ik dacht dat anderen beter voor hem zouden kunnen zorgen dan ik. Mensen met een pedagogische achtergrond; mensen die ervoor geleerd hadden. Zij konden er toch wel achter komen wat mijn kindje mankeerde??
Maar wat begon als een time-out van een maand, bleek al snel een uithuisplaatsing te worden. En een o.t.s voor mijn andere kinderen. Nu snap ik die maatregel van Jeugdzorg wel ..maar toen absoluut niet. Was ik niet al jaren met hulp bezig? Gaf ik niet eerlijk toe dat dit ventje me boven mijn hoofd groeide en ik totaal niet meer wist wat ik met hem aan moest? En ik niet alleen…ook het GGZ wilde hem onderzoeken.
Met dank aan mijn ex die dit lange tijd tegen heeft gehouden omdat hij vond dat hij niet netjes behandeld was.. ( DUH…het ging ook niet om jou! Het gaat om ONS kind…*@$#^&** )
(N.B. De OTS op de andere kinderen werd  binnen het jaar weer ingetrokken nadat bleek dat er ‘niks mis was in het gezin, maar alleen in de opvoeding van Emiel ernstige problemen zijn ontstaan’.  Sommige zinnetjes in die rapportages vergeet je nooit meer…….)

Natuurlijk word ik nog regelmatig geplaagd door nare dromen uit die tijd. Wel iets minder dan vroeger, maar toch.
Zeker nu … nu die 17de september weer dichterbij komt en de tweeling nu diezelfde leeftijd heeft. Als ik naar hen kijk kan ik me niet voorstellen dat ik ooit zo’n keuze heb moeten maken voor Emiel. Maar als ik dan mijn dagboek uit die tijd teruglees * en ook de blogs die op privé staan* dan weet ik dat het een lang traject is geweest.. eigenlijk al vanaf dat hij een maand of 4 was en ik ontdekte dat mijn jongetjes-baby toch wel heel veel meer aandacht vroeg dan mijn meisjes-baby!2005-09-14 (1)

Ik had het er dit weekend over…met Emiel. Over hoe hij het nou vond ..en dat dit toch wel een speciaal weekend was. Maar er komt wat dat betreft nog zo weinig uit.
Hij schijnt wel aan het verwerken te zijn…eindelijk! Maar er echt over praten? Nee…. Nog niet.

Hij gaat tegenwoordig met zijn zus en haar vrienden mee uit. Dat mag… en daar ben ik zo verschrikkelijk trots op! Want wat is hun band slecht geweest. Ze leken totaal niet meer om elkaar te geven en als ze bij elkaar waren was het binnen 5 minuten dikke oorlog.
Maar ze lachen samen en hebben dikke pret. En zoals gezegd.. hij mag met zijn zus mee uit!
En ook vannacht is het goed gegaan. 2 biertjes ..een sigaretje.. en helaas ziek geworden door de warmte in die nieuwe club hing en die de deuren niet opendeed ivm geluidsoverlast… maar toch!
Ze zaten vanmiddag keurig aan de brunch. Wat een rijkdom voel ik dan!  😀

Dus op de vraag: “Heb je er spijt van?” kan ik volmondig NEE zeggen.
Nee, ik heb er geen spijt van mijn zoon over te dragen aan de zorgen van mensen die ervoor geleerd hebben. Geleerd hebben om te gaan met kinderen met zijn  aangeboren communicatie-stoornis.
Waar ik wel heel veel spijt van heb is dat ik veel te veel heb ‘laten gebeuren’. Ik heb heel veel vertrouwen gehad in de hulpverleners en gedacht dat zij het wel wisten.  Ik heb er spijt van dat er zo veel gesolt is met mijn kind.
Maar ik heb er geen spijt van dat ik een keuze heb gemaakt die in het belang van mijn gezin is geweest.

14 thoughts on “Of ik er spijt van heb…….??

  1. Netanja says:

    Waar zo´n weekje vol bezinning al niet goed voor is geweest. Je gehele gezin heeft in die 8 jaar veel meegemaakt. Veel frustraties en onmacht momentjes zijn nu omgevormd naar een harmonieus gezin. Prachtig om dit proces van de zijlijn te hebben mogen meemaken!

    • Jolanda says:

      Dank je wel.. jouw woorden betekenden…en betekenen nog heel veel voor me. Jij bent die heerlijke uitzondering op de hulpverleners regel. 🙂
      En ik ben heel blij dat je nu naast de zijlijn staat, maar er toen heel stevig met beide benen op de grond er middenin stond!
      Bedankt is nog steeds te zuinig 😉

  2. Esther van den Bergh says:

    Dat was dus een dappere en moedige beslissing, hoe moeilijk en naar dan ook.
    En net als Dyana denk ik dat dat juist het bewijs is van jouw moederliefde: toegeven dat je hulp nodig hebt en hem in dit geval zelfs uit huis laten plaatsen.
    Pijnlijk, maar achteraf wel de beste beslissing. Voor hem, voor jou, voor het gezin. Ik ben blij dat je dit zelf ook kunt zien, nu!
    Mettertijd zal Emiel hopelijk ook wat meer kunnen zeggen over die periode. Maar gezien hij het nu doet, komt dat wel, vanzelf….

    Je mag trots zijn op jezelf en op het gezin dat je nu hebt!

  3. Leonie says:

    Moederliefde bestaat uit het kiezen voor geluk en gezondheid van je kind(eren). En moeders willen graag degene zijn die hun kind alles kan geven. Maar soms, heel soms, groeit het een moeder boven haar hoofd. En als zij dan de moed heeft om te kiezen voor het geluk en gezondheid van haar kind ……………….. dan is dat de beste stap die zij heeft gedaan. Niet de makkelijkste stap!!! Niet de leukste stap!!! Maar een hele dappere. Jij bent zo’n mama. Wederom: RESPECT. Voor je keuze van 8 jaar geleden, als voor het feit dat je je gevoelens zo goed kan verwoorden. Kus

    • Jolanda says:

      Dank je wel lieverd! Jij weet het ook mooi te verwoorden.
      Zo voel ik me ook wel, maar het blijft voor hem wel heel raar dat de andere kinderen wel ‘gewoon’ bij mij wonen. En hij niet. En dàt uitleggen blijft een emotioneel klusje..

      • Leonie says:

        Ja…………….. dat lijkt me inderdaad heel erg……………. Hoe ga je dat uitleggen aan een 16-jarige puber………….. Er zal een tijd komen dat ie het wel gaat snappen. Maar ja……. Misschien kun je het op papier zetten? Een brief, waarin je je mooie en liefdevolle maar ook tegenstrijdige gevoelens uitlegt. Dan weet je zeker dat alles overkomt wat je kwijt wilt. En hij kan het op zijn gemak (100x) lezen.

  4. cherda says:

    Wat moet ik hierop zeggen? Ik heb aan de “andere kant” gestaan, maar heb nooit een oordeel over je gehad. Integendeel. Ik vind dat je, ondanks alles, je gezin weer goed op de rails hebt kunnen krijgen.
    Wij hebben, als pleeggezin, vaak juist bewondering voor mensen die zelf zo’n moeilijke, bijna niet te maken beslissing, nemen!!

    • Jolanda says:

      Je zegt genoeg 😉 Dank je wel!!
      En dat is ook een moeilijk aspect. Als Jeugdzorg..of wie dan ook besluit dat een kind weggehaald moet worden, kun je als ouder daar lekker tegenaan schoppen.
      Maar dit was helemaal mijn beslissing. Ik kan niemand ‘de schuld’ geven.

      En dat verschrikkelijke vooroordeel: “Jouw kind is uit huis DUS er zal wel iets mis zijn met jou” ..daar heb ik nog dagelijks mee te maken hoor 😉

    • Jolanda says:

      Dank je wel Martine..
      Tja… we hebben heel wat meegemaakt! En steeds als we in rustiger vaarwater komen, gebeurd er weer iets..
      Net als bij iedereen denk ik 😉

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)