Helemaal klaar mee.. hoe een weekje je heel veel leert

Een snel berichtje omdat ik zoveel vragen krijg over hoe het was.DSCF9564 - kopie

Het was heerlijk. Geweldig weer, een fantastische omgeving waar je heel mooi kunt wandelen, zo bleek.
Ik heb over het algemeen goed geslapen. De omgeving is zo verschrikkelijk stil!
Het eten was werkelijk verrukkelijk: het ontbijt, de lunch en de diners waren duidelijk met liefde bereidt.
We zijn o.a. naar een waterval geweest en naar een picknickplaats net buiten het dorp.. voor de rest geen ‘excursies’.

Wel zijn we op eigen initiatief veel gaan wandelen. Mijn mede-reisgenoten zelfs nog meer dan ik.. ik merkte dat ik toch goed naar mijn lijf moet luisteren.
Hoewel ik enorm ‘gestretcht ‘ heb door tóch mee te gaan en dingen te presteren waarvan ik niet wist dat ik het kon, merk ik wel hoe intensief de hele week was.

De groepsdynamiek was al snel goed.. tijdens zo’n autorit van 12 uur leer je elkaar snel kennen.
Als je praat tenminste  😉
Ik ben best trots op mezelf dat ik, tegen mijn nare gewoonte in, niet meteen mijn hele levensverhaal verteld heb.
Ik ben trots op mezelf dat ik wel heb laten weten dat ik wat beperkingen heb, maar als ik goed op mezelf let daar prima mee te leven is. En ik bleek niet de enige te zijn!
Ik ben trots op mezelf dat ik niet mijn lijf genegeerd heb, maar wel door alle oefeningen die ik de laatste maanden geleerd heb bij de Mindfulness en de Compassietraining  de hele week mee heb kunnen doen.
En hoewel ik er al snel achter kwam dat ik mij nog steeds teveel aantrek van wat anderen van mij vinden ben ik er trots op dat ik dan tenminste in ieder geval nog wat AHA-momenten gehad heb.

2013-09-04 026

Zo besefte ik na een ‘les’ over communicatie vormen waarbij iets niet zo leuks gebeurde dat ik sinds mijn 11de niet meer gehuild heb uit verdriet.
Wel uit onmacht en frustratie, maar niet meer sinds ik van mijn vader hoorde dat mijn moeder een nieuwe vriend had.
Nu is dat niet erg meer ( ze zijn al 30 jaar bij elkaar) maar toen…op de manier waarop hij dat bracht…. Mijn wereld stortte in. Er was geen enkele kans meer dat mijn papa en mama samen zouden komen. Iets wat elk kind van gescheiden ouders blijft hopen. Dat het ooit nog goed komt.
Maar de haat en woede die hij overbracht in dat bericht waren duidelijk genoeg. En ik huilde…. Van verdriet.
Precies 1 minuut. Toen kwam hij terug naar boven en stormde mijn kamertje op. Of ik onmiddellijk wilde ophouden met dat dramatische gedoe. Het leven was nou eenmaal niet eerlijk en de wereld zat niet te wachten op jankerds.
Ik nam mij op dat moment voor niet meer te huilen. Nooit meer. En dat heb ik best lang volgehouden hoor. ( zou je nu niet zeggen hè? )
Ik heb geen traan gelaten toen ik hoorde dat mijn man een 14 jarig meisje verleidt had, en niet bij mijn miskramen. Niet toen ik de beslissing nam dat ik niet meer voor Emiel kon zorgen, of het moment dat hij daadwerkelijk uit huis ging. Niet toen ik in de ambulance afgevoerd werd na de break-up met de vader van de tweeling. En niet toen ik de diagnose Fibromyalgie kreeg.

Logisch dat ik 2 jaar geleden het niet meer trok en ik nu al huil als ik de gedachte krijg dat iemand mij er niet bij wil hebben. Maar dit dus allemaal op dag 2. Vandaar dat ik met zulke kleine geïrriteerde oogjes op foto’s sta.DSCF9655

Verder ben ik erachter gekomen waar het absurde idee is ontstaan dat ik heb, dat ik niet meer meetel als ik geen betaalde baan heb.
Ook daar mag ik mijn lieve papa voor bedanken. In 1978, toen ik 6 jaar oud was, kreeg hij een ernstig auto-ongeluk. Na 3  maanden in het ziekenhuis kwam hij weer thuis. 100% afgekeurd. Deze 1ste automonteur in een grote garage, zat werkloos thuis. Lamgeslagen denk ik… hij greep vanaf dat moment ook openlijk naar de fles.
Maar daar sta je dan bij ..als 6 jarig meisje. Bij een dronken papa die hele monologen afsteekt.
Ja, daar is wel het één en ander van op mijn harde schijf terecht gekomen vrees ik..

Verder moet ik nog steeds leren om negatieve dingen geen invloed te laten krijgen.
Ook al gebeurd er zoveel dat in mijn ogen gewoon voorkomen had kunnen worden of anders had moeten worden aangepakt. En helemaal pissig wordt ik van mensen met een dubbele agenda.
Het maakt je leven zoveel zwaarder als je niet genieten kunt.
Daar ligt voor mij nog een uitdaging. De theorie heb ik. Nu de praktijk nog!

Maar de eindconclusie? Het was fijn om met de groep dingen te ondernemen die ik alleen niet gedaan zou hebben. Het was fijn om te merken dat ik niets nieuws geleerd heb. Dat betekent dat ik de lessen van de Mindfulness en Compassie goed begrepen heb.
Het was fijn om te merken aan de groep dat ze veilig bij me in de auto zaten en zelfs wat geslapen hebben.
Het was heerlijk om vertroeteld te worden en niet te hoeven bedenken wat we moesten eten.
Het was fijn om gemist te worden. Daarom was ook het thuiskomen heel erg fijn!
En ik heb het Mirjam en Edmond beloofd: Ik kom nog eens terug! Wanneer weet ik niet…maar ik weet wel dat ik dan met mijn gezin ga 😀
Maar wat het fijnst was?
 Dat ik mijn eigen berg bedwongen heb! Het wordt hoog tijd dat ik van het uitzicht ga genieten en eens ga kijken welke kant ik opga. Want dat ik inmiddels wel een beetje klaar ben met ‘hulpverleners’ moge duidelijk zijn .. hihi!2013-09-02 025Maar voorlopig hoor ik nog één van de dames zeggen: “Uit bagger kan iets heel moois groeien” …… 😉

11 thoughts on “Helemaal klaar mee.. hoe een weekje je heel veel leert

  1. jacqueline says:

    Jeetje wat een prachtig verhaal, lees dat je heerlijk tot jezelf bent gekomen hoop voor je dat je hier heerlijk op kan voort borduren, geniet nog lekker lang van de mooie dingen die je beleefd hebt

  2. Ireen says:

    Wat een hoop mooie indrukken, heerlijk als je een moment neemt zoals afgelopen dagen om je leven te relativeren. Alles wat je hebt meegemaakt is een harde leerschool geweest maar wat ben je er een sterke warme en liefdevolle vrouw door geworden! Ik ben blij en dat ik je heb leren kennen xxxx

    • Jolanda says:

      Alleen voor mensen die dat ook voor mij zijn hoor Irene! 😉

      Helaas bemerk ik bij mezelf dat ik ook ‘harder’ begin te worden. Als ik voel dat ik geen eerlijke kans meer krijg kan ik ook heel naar doen.
      Niet dat ik daar gelukkiger van wordt, maar het kost teveel energie om mensen hun mening over mij te laten veranderen. Zou verstand dan toch met de jaren komen?? 😉

      PS.. ik ben ook heel blij met onze vriendschap! 😀

  3. Jolanda wat ben jij open een eerlijk, alles vertellen.Ik leer je steeds beter “kennen” ook al ken ik je niet zo goed. Ik dacht al aardig het leven te kennen,maar leer van jou.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)