Ik dank je..

Zoveel gedachten
Zoveel willen schrijven..
Er gebeurt zoveel, terwijl er eigenlijk niets veranderd. In mijn omgeving dan…zo na de vakantie is het goed te zien hoe snel iedereen in oude patronen vervalt. Terwijl ze juist zo van de vakantie genoten hebben en nog met een glas wijn in hun handen  afspraken dat ze voortaan de dingen heel anders zouden gaan aanpakken! index

En ik ben niet anders.
De kinderen gaan weer naar school, manlief weer naar zijn werk. De kinderen hebben het druk met hun sociale leven en hobby’s. Ik pas me ook weer aan aan hun ritme. Ik zal wel moeten tenslotte..  😉
Maar toch voel ik dat er iets aan het veranderen is. Ik heb meer rust gekregen. Eindelijk!!
Ik heb zoveel geleerd van de Mindfulness en de Compassietraining.. en zo mogelijk nog meer van de stilte-middagen.
Wat is het heerlijk om echte rust te ervaren! Ik was zelfs in de vakantie in staat om 2 dagen het huis leeg te plannen en zowaar…dat echte rust en stiltegevoel kwam in mij terug.
Het is zo fijn om stil te kunnen zijn.
Ik weet zeker dat mijn omgeving bijna niet kan geloven dat ik dit zo schrijf, maar toen ik begreep waarom ik altijd zoveel praat, en zo graag op de voorgrond sta, kon ik daar begrip voor opbrengen.
Ik merk het ook in mijn schrijven..

Toen ik 8 jaar geleden begon, was dat vooral over de dagelijkse dingen. Hoe ik mij voelde tijdens de zwangerschap en wat er allemaal met de baby’s gebeurde.
20071216003Na hun geboorte schreef ik veel over de slapeloze nachten, over hun ziek en zeer en de afspraken bij kinderartsen, urologen, neurologen, longartsen en de afspraken bij het consternatie- bureau ;-). En natuurlijk de strijd met ex 1 en de OTS van mijn kind die toen uitgesproken werd.
Met als tragisch dieptepunt 17 september 2005 ..de dag dat ik afscheid moest nemen van mijn zoon.
En hoe zeurderig die periode misschien overkwam op anderen, het doet me nu heel veel om dat terug te lezen. Het is voor mij een bevestiging te lezen ( en te zien op sommige foto’s) dat die tijd gewoon echt heel zwaar was. Vooral toen ik er na 9 maanden alleen voor kwam te staan.
Het is niet gek dat ik 2 jaar geleden zo verschrikkelijk moe werd! Zo moe dat ik niet eens meer in staat was opdrachten te volbrengen.

Ik heb een periode over koetjes en kalfjes geschreven.. hoezo ontkenningsfase?
En bijna niet over mijn kennismaking en verkeringstijd met Marc. Ook niet over de aankoop van ons huis en de verbouwing waarbij ik niets kon bijdragen. Hoezo bang zijn om stappen te nemen en daadwerkelijk mezelf aan iemand te binden en een toekomst op te bouwen?
Grappig dat ik dat allemaal mag inzien door dit “Dagboek van een gek gezin” ..
En toen kwamen de blogs in de categorie “gezondheid” … Man man wat ben ik met mezelf in de weer ( geweest!)
Het is toch fijn om terug te lezen en te zien dat al dat geploeter en gezeur van mij, me wel heel langzaam verder hebben gebracht. En ik ben er nog niet.
Maar het radeloze, moedeloze, minderwaardig voelende en treurige raakt er wel vanaf…durf ik te zeggen.

Ik ben nu zelfs in staat om te zien waarom bepaalde mensen in mijn leven kwamen en waarom ik ‘ze nu niet meer nodig heb’..
Dat klinkt lullig, die zin; maar het is wel waar. Hoeveel mooie plaatjes gaan er rond op internet? Over dat mensen met een bepaalde reden in je leven komen en er ook weer uit verdwijnen? stop-thinking-of-the-people-from-your-pasttheres-a-reason-why-they-didnt-make-it-to-your-future-future-quoteJuist: omdat er geen plaats meer voor ze is.
Tot een tijdje geleden voelde ik mij vooral schuldig als ik contacten liet verwateren. Dan was ik toch een slechte vriendin? Dan had ik vast iets verkeerd gedaan als ze opeens niets meer van zich lieten horen…of we opeens om de meest onzinnige dingen tegenover elkaar kwamen te staan.  Jarenlang heb ik gedacht dat dat dan wel aan mij zou liggen… ik voldeed niet aan hun eisen of wensen. Ik schoot te kort, ik was niet interessant genoeg want ik kon alleen over mijn kinderen praten. En ik was zeker niet leuk genoeg want ik kon toch nooit mee leuke dingen doen.

Met de Compassietraining moesten we ook huiswerk maken, en onderdeel daarvan was het schrijven van een compassionele brief aan jezelf, en een aan ‘een moeilijk persoon’ in je leven.
Heel grappig…toen ik de opdracht hoorde dacht ik meteen aan mijn vader, maar op datzelfde moment besefte ik dat ik hem allang vergeven heb.
Mijn brief aan die moeilijke persoon is er één aan al die mensen die mij in mijn verleden en tot nu, geholpen hebben maar waar nu geen plaats meer voor is in mijn leven.
Ik ben en blijf ze dankbaar voor wat zij mij geleerd hebben! Maar er was inderdaad een reden waarom zij het niet gehaald hebben in mijn toekomst. Ze hebben hun les aan mij overgebracht. Of misschien heb ik mijn les wel aan hun duidelijk gemaakt. Wie weet …dat zou ook nog kunnen.
Echte vrienden kunnen een tijdje zonder elkaar.
Want ook die heb ik de afgelopen weken terug gevonden. Ik mocht eindelijk uitspreken wat mij al 11,5 jaar dwarszat en niet mocht vertellen. Maar nu is de tijd gekomen dat ik mij niet meer hoef te schamen en zonder brok in mijn keel of tranen over mijn wangen mag vertellen wat er nu echt gebeurd is. En waarom ik bepaalde keuzes in mijn leven gemaakt heb, en daar nog steeds achter sta.
Ik huil nog steeds veel…en gemakkelijk. Mijn vader had daar zo’n verschrikkelijke hekel aan!! Maar dat ben ik en het hoort bij mij.

En ik ben blij dat ik die tranen nog steeds los mag laten. En het geeft ook niet meer wat een ander daarvan denkt. Ik kan mij voorstellen dat ze anderen afschrikken, maar zij kunnen het dan inderdaad niet aan om dichtbij mij te komen. Het zijn mijn tranen.. meestal van schaamte en onmacht of soms woede. Maar meestal onmacht.
En nu die tranen voor mij ook een naam en een doel hebben, vind ik ze zelf ook niet meer zo irritant..  En dat geeft een heleboel rust!

Maar het mooiste van de compassietraining vind ik dat ik geleerd heb dat anderen mij beoordelen zoals ik hen beoordeel. De laatste jaren ben ik redelijk actief op zoek geweest naar mensen die mij konden helpen. Die mij op het juiste pad konden zetten en me met mijn neus op goede kant op zouden zetten. Een heel egoïstische actie.. dacht ik. Want zoals ik het heel even zag gebruikte ik ze dus!
Ieuwwww… zo wil ik helemaal niet zijn!
Maar toen kwam de gedachte dat die helpers natuurlijk niet zomaar op mijn pad kwamen. Misschien heb ik hen ook geholpen… door mijn vragen bij ze neer te leggen heb ik hen de kans gegeven om te helpen. Iets dat zij blijkbaar graag doen. Ik heb hen ook dingen aangegeven en geleerd. Wat weet ik niet…dat is aan hen. Maar ik zal ongetwijfeld iets hebben bijgedragen aan nieuwe inzichten van hun. Het is dus nooit een egoïstische actie om hulp te vragen! Het was meer een symbiose. Een samenwerking tussen 2 mensen die elkaar nodig op dat moment nodig hadden en die elkaar konden geven wat de ander nodig had. Mooi toch?anemoon-en-clownsvis
Maar dat is dus precies de reden waarom mensen, waar je korte tijd heel intensief en bijna intiem mee omging, nu niet meer in je leven passen. Je hebt gegeven wat je mocht geven. En gekregen wat je nodig had.

Bedankt lief mens…ik ga je niet bij naam noemen. Als je dit leest ( en ik weet dat mijn dagboek heel goed gelezen wordt) weet je zelf wel dat ik je vanuit het diepst van mijn hart bedank.

 

9 thoughts on “Ik dank je..

  1. Trudy says:

    Ik ben misschien iemand die niet zo vaak belt of mailt. Maar denken doe ik nog wel aan je. En als er iets is dan ben ik er net zoals ik weet dat jij er bent. X

  2. Ben er stil van. Wat een mooie ontwikkeling Jo, ik denk dat veel collega’s van mij er jaloers op zouden kunnen worden.
    En je schrijft het zo puur, zo recht uit je hart, ik heb er bewondering voor. XX

  3. Netanja says:

    Heel goed verwoord Jolan. Die blik in je ogen herken ik maar al te goed. De volgende tekst heb ik een tijdje geleden gevonden via internet en past hier ook wel heel erg bij!!!!

    Mensen komen in je leven om een bepaalde reden,
    Een seizoen of een heel leven.
    Als je weet om welke reden het is, weet je wat je voor persoon kunt doen.
    Als iemand in je leven is om een reden, is het gewoonlijk omdat je een behoefte hebt geuit.
    Ze zijn gekomen om je te helpen door een moeilijkheid heen, je te begeleiden met ondersteuning en je fysiek, emotioneel of spiritueel te helpen.
    Ze lijken te zijn gestuurd en dat zijn ze ook.
    Ze zijn er om een reden waarvan het nodig vind dat ze er zijn.
    Dan, zonder dat jij iets verkeerd doet, of op zomaar een moment, zegt of doet deze persoon iets om de relatie te beëindigen.
    Soms gaan ze dood, soms lopen ze weg.
    Soms keren ze zich tegen jou en dwingen je tot een standpunt.
    Wat we ons dan moeten realiseren, is dat aan onze behoefte is voldaan, onze wens is vervuld, hun werk is gedaan. Het gebed dat je opzond is beantwoord en nu is het tijd om verder te gaan.

    Sommige mensen komen in je leven voor een seizoen, omdat het jouw beurt is om te delen, te groeien of te leren.
    Zij brengen je een ervaring van vrede of ze brengen je aan het lachen. Ze kunnen je iets leren dat je nog nooit gedaan hebt.
    Ze geven je gewoonlijk een ongelooflijke hoeveelheid vreugde.
    Geloof het , het is echt , maar slechts voor een seizoen.

    Relaties voor de duur van je leven, leren je levenslessen, dingen waar je op kunt bouwen om zo een solide emotionele fundering te hebben.
    Het is jouw taak de lessen te accepteren.
    Hou van die persoon en stop wat je hebt geleerd in alle relaties en situaties van je leven.
    Men zegt: ‘Liefde is blind maar vriendschap is helderziend’.

  4. Jolanda says:

    Nou lekker weer…zit ik weer met de tranen in mijn ogen 😉 Bedankt allemaal!!

    Netan..je herkent de foto omdat je er toen voor mij was. Ik schrik nog elke keer als ik een foto uit die periode zie … dec 2007. Maar als ik jouw post lees was dit dus allemaal al bekende kost. Fijn…dacht ik iets bedacht te hebben..staat het al op internet! 😛

  5. jacqueline says:

    Jeetje wat heb je het mooi verwoord geweldig, je mag echt trots op je eigen zijn als je al zo ver bent dat je het zo mooi verwoorden kan! Je bent een Topper

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)