Balans

Mijn laatste blog is alweer van even geleden. Dat krijg je in de vakantie!
We doen heel veel leuke dingen, en ik geniet elke dag van het geweldige weer waar we mee verwend worden en ik geniet van de bruine koppies van de kinderen; ze gaan elke dag bekaf naar bed van hele dagen zwemmen, fietsen en ’s avonds verstoppertje spelen in de speeltuin..( en omstreken ).
Ze ‘doen’ het goed en voor het eerst in jaren durf ik te zeggen dat we echt een relaxte grote vakantie hebben. Ik zag er niet tegenop…iets wat ik over de laatste jaren niet kon zeggen  😉
526818_524620097610446_1553066450_n

De kinderen vermaken zich zoals gezegd dus goed. Femke doet veel vrijwilligerswerk op feesten en “Huttendorpen”  in de omgeving. Emiel zit 3 weken in Spanje met het pleeggezin en zijn beste vriend. Siebe verveelt zich enorm want zijn vrienden zijn allemaal weg… en daarmee wordt hij geprikkeld om zichzelf te vermaken. Zolang hij daarbij beeldschermen mag gebruiken gaat dat prima, maar helaas voor hem hebben wij de screentime- regeling nog steeds in gebruik….

Met mij gaat het ook steeds beter. Natuurlijk kan ik nog steeds helemaal in de stress schieten als ik aan de toekomst denk. Vooral het werk-probleem…of het gebrek aan werk dus … begint steeds zwaarder op mij te wegen. Financieel gezien moet er echt wat gebeuren, want een akelige misser bij de Belastingdienst zorgt ervoor dat we netto per maand er behoorlijk op achteruit gaan. En die gedachten dringen zich nog op de meest onhandige tijden op. Bedtijd.
Ik probeer alle oefeningen die ik het laatste jaar heb mogen leren, toe te passen. Gelukkig merk ik wel dat mij dat steeds beter en sneller lukt. Maar het feit dàt ik in de stress schiet is natuurlijk helemaal nog niet goed!

Wel merk ik dat de MBSR training, en de Compassietraining die volg, samen met gesprekken met verschillende mensen van allerlei pluimage *zoals dat zo mooi heet*  mij heel veel leren, en geleerd hebben.
Uiteindelijk komt het allemaal op hetzelfde neer: Voor jezelf zorgen is NIET egoïstisch.
Ik heb geleerd regelmatig even bij mezelf stil te staan en even na te gaan hoe ik me voel, waar er eventueel spanning in mijn lijf zit * bij mij vooral mijn kaken en schouders* en hoe het eigenlijk met me gaat. Ben ik nu iets aan het doen wat mij spanning of ontspanning geeft? Worden mijn inspanningen gewaardeerd of komt er niet eens een “dank je wel” en voel ik me rot als ik juist dacht iemand te helpen?
…werkt heel goed moet ik zeggen! …45331_511000092292027_976075105_n

Maar waar ik me ook van bewust ben…zeker als ik de blogs van de laatste maanden doorlees, is dat ik nog steeds niet vastbesloten kan raken.
Heel veel dingen interesseren me: er komen ook heel veel dingen op mijn pad. Ik kan vol enthousiasme ergens induiken. Het werk op het makelaarskantoor,  mijn voornemen om bij het Hospice te gaan werken, Suppen, mijn eigen ‘bedrijfje’ maar ook de samenwerking met een goede kennis/ vriendin om samen een webwinkel op te zetten. Het enige wat ik nog steeds vol passie doe … en leuk blijf vinden … is het haken! En hoe moeilijk en kloterig ik het vind, ik leer steeds beter nee te zeggen tegen dingen die me teveel energie kosten.

Dat geldt helaas ook voor relaties en ik vind het verschrikkelijk om mensen teleur te stellen. Ik voelde me dan ook totaal niet opgelucht toen ik eindelijk de moed en het lef gevonden had om de samenwerking voor de webwinkel op te zeggen. En dat terwijl mijn partner-in-spe er alle begrip voor had en gewoon super liefdevol reageerde!!
We hebben een heel goed gesprek gehad; met wederzijdse partners erbij en ook zij was zo goedhartig haar zorgen naar mij uit te spreken.
Zij vertelde mij wat ik al uit meer monden opteken de laatste tijd; ook zij maakt zich zorgen of ik niet ‘doorsla’ in al het hulp-zoeken.

Zelf had ik dat tot voor kort niet zo in de gaten… voor mij zat er een logisch vervolg in alle cursussen en trainingen en oefeningen die ik gedaan heb. Maar nu ben ik nog met die compassietraining bezig en in september staat ook iets leuks in de planning.
De gesprekken met mijn GGZ- begeleidster gaan we in de herfst afronden.. en dat voelt heel goed. ( Ik ben er wel een beetje klaar mee 😛 ).

Maar wat ik nu wel begin te zien is dat er nu een tijd komt waarin ik al die trainingen ed moet gaan loslaten. Het is mooi wat ik geleerd heb. Dat was veel, en ook heel goed voor mij. Maar nu moet het gaan beklijven.
Nu moet ik mij gaan richten op de toekomst.
Wat kan ik nog?
Wat is haalbaar?
Wat is redelijk?
Hoe ga ik dat invullen…. En het allerbelangrijste: Hoe voorkom ik een herhaling?
Nou zal dat laatste nog wel goedkomen… maar ik ben zo bang voor de rest!
En vooral die gedachten komen…juist…’s nachts.
Want wat als ik weer ergens zo enthousiast induik en na een paar weken blijkt dat ik er niet gelukkig van wordt?
Mijn god… ik lijk wel een puber die niet weet wat hij later worden wil!
AarrghhhhZou-wel-verdomde-handig-zijn

10 thoughts on “Balans

  1. Trudy says:

    Wat je later wil gaan doen dat zie je wel als je groot bent.
    Geniet van het nu, van de zon, van de kids, van je huis/man/hond en geniet van je haakwerk. Je hebt al die hulpverlenende instanties niet nodig. Je bent zelf sterk genoeg en mag best eens je spierballen laten zien. X

  2. Rebecca says:

    Soms kun je ook teveel hulpverlening om je heen hebben, hoe goed bedoeld ook, maar je gaat dan snel op alle kleine dingen letten die eerder gewoon vanzelfsprekend waren en waar niks mis mee is.
    Het is een proces van loslaten. Ik ken stel met een kind met een beperking; toen ze in de molen van onderzoeken zaten, moesten ze continue benoemen wat er fout gaat, wat hij niet kon allemaal. Elke keer weer het negatieve verhaal. Na de diagnose moesten ze echt omschakelen en leren kijken naar wat hij allemaal wél kan en wat er wél goed gaat. Dat was best lastig voor ze. Dat weet ik, want ik ken ze goed 😉

    Voor mijn gevoel zit jij in datzelfde proces. Je hoeft jezelf niet te verbeteren en aan te passen wat niet goed zou gaan, leer kijken naar wat je wél kan en dat is harstikke veel en doe je harstikke goed!! Lijstjes kan ik voor je maken als je wilt 😉

    • Jolanda says:

      Dank je wel! Ik denk dat jij inderdaad recht van spreken hebt.
      En dat lijstje ontvang ik heel graag. Dat komt dan ingelijst boven mijn bed te hangen, want ik zie die goede punten niet meer..

      • Rebecca says:

        -Kijk eens naar hoe je het gered hebt met je kids. Je gaat voor ze door het vuur en laatst hadden we het er al over dat er al 1 geheel zelfstandig en ‘gelukt’ is 😉
        – je staat altijd voor een ander klaar. Voor jezelf misschien niet altijd even goed, maar voor je gesprekspartner is het heel fijn praten met je. En ik kan het weten 😉
        – je bent goed in het regelen van zaken (mr)
        – ik vind je een positief ingesteld mens.
        – je hebt doorzettingsvermogen
        – je bent creatief
        – je bent sociaal
        – je bent betrouwbaar
        – je bent open minded

        Do I need to go on? 🙂

        P.s soms ben je allang puber voorbij en weet je pas wat je worden wilt.kuch. Haha

  3. jacqueline says:

    Geniet dat is voor jou het woord! Geniet van nu van alle liefde en gezelligheid om je heen en vooral ook van de zon! geniet van je haakwerk dat is wat je wil doen en leuk vind geniet ervan, snap je helemaal dat je piekermomenten hebt maar ik hoop dat je dat nog meer los kan maken af en toe, kijk eens wat je al voor positiefs allemaal bereikt hebt! Je bent op zo’n goede weg helaas gaat dat nooit helemaal recht om hoog af en toe moet je een tree naar beneden doen! Ben het helemaal eens met Trudy hier boven
    GENIET ! Groetjes

  4. Mooie reflectie, Jolanda!

    Het lijkt me heel verstandig als je even een poos bij jezelf blijft en “het” zelf doet. Een tijdje voelen dat je het zonder anderen kunt en dat je het geleerde in de praktijk kunt brengen. Dat neemt niet weg dat je het zonder steun hoeft te doen. Op moeilijke momenten is het juist belangrijk om toe te passen wat je geleerd hebt: om uit te reiken naar mensen om je heen en steun te vragen.

    *Geeft pluim aan jou*

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)