Mijn donkere kant..

Sommige AHA-momentjes zijn helemaal niet leuk. 
Soms doen ze zeer..
Vooral als er daardoor er een spotlight op je donkere kant gericht wordt.
Het beseffen deed al het schaamrood op mijn wangen verschijnen, en ook het opschrijven kost me moeite.
Vooral omdat ik weet dat de personen die betrokken zijn, meelezen ( ook al ontkennen ze dat in alle toonaarden) …

Ik las vandaag een artikel over de Kracht van Kwetsbaarheid.
Het ging over je kwetsbaar op durven stellen en hoe we denken dat we al iets moeten kunnen, voordat we het mogen proberen.. En over schaamte en schuld. Over oordelen en veroordelen…zonnebloem

Mijn ogen maakten zich los van de regels en terwijl ze zich op de tuin richtten, begon ik automatisch met mijn favoriete bezigheid: nadenken en verklaren ( lees sarcastisch ondertoontje).
De laatste weken zit mij iets dwars. Wat dat ‘iets’ is, kon ik niet benoemen en is het dan niet héérlijk om alles en iedereen de schuld te kunnen geven om er maar niet mee aan de slag te hoeven gaan?
PMS, afkicken van de oude, en inregelen op de nieuwe medicijnen. Het ontbreken van mijn anker, de irritatie die ik kreeg van mensen die mij ‘zo goed kennen’ , slaaptekort… ik geloof dat ik alle smoezen aangegrepen heb om maar te verklaren waarom ik zo onrustig ben.

Maar eigenlijk weet ik het wel…

De kalender staat weer helemaal vol met verjaardagen.
Vooral verjaardagen van mensen uit Marc’s vriendenkring. Een groep waar ik zo graag bij wilde horen, maar waar ik om de één of andere reden maar geen aansluiting bij kan vinden. Maar ook binnen mijn familie loop ik hier tegenaan.
Ik dacht eerst dat het aan mij lag. Ik ben nou eenmaal geen ster in sociale vaardigheden, heb weinig interessants te vertellen en heb niet dezelfde hobby’s.  Ook heb ik in het verleden keuzes gemaakt die niet altijd goed uitpakten *understatement* en dingen gedaan die behoorlijk controversieel zijn.  Mijn kinderen zijn al ouder en ik heb ook niet dezelfde kledingsmaak. Daar komt bij dat ik het verwijt gekregen heb dat mensen met mij niet meer hoeven te praten omdat ik *ik citeer* …zelf alles al op internet pleur.

Dat deed mij pijn… ik snap het wel, maar meer diepgang heb ik blijkbaar in andermans ogen niet.
Maar toen leerde en besefte ik dat mensen maar moeten accepteren wie ik ben. Dat ik mijzelf niet hoef aan te passen aan anderen om erbij te mogen horen. Dan doe ik mezelf geweld aan en ben ik niet meer IK. Dan zou ik in de categorie “valse mensen” terechtkomen en dat wil ik niet! Dan maar niet aanpassen, dan hoor ik er maar niet bij.

Het deed me zeer en vooral de laatste kermisborrel/ verjaardag van mijn man werd er dus ook geen woord tegen me gezegd!! In mijn eigen huis hoorde ik er niet bij. Ik werd gefeliciteerd, ik kreeg een hand en 3 luchtkusjes en voordat de wangen van elkaar af waren , waren hun ogen al op de grond. Met een dikke strot ben ik naar buiten gelopen waar ik dolblij was dat Kim en haar man met mij meegingen.  Ik wist verder ook niet wat ik zou moeten vertellen….  En dat voelt raar want met (bijna) iedere aanwezige kan ik apart prima door 1 deur, maar in een groep val ik erbuiten. Ik nam me voor om het maar te accepteren zoals het is. Ik kan mezelf niet opdringen. Het is graag of niet….  
Toen de groep kleiner werd ging het wel een stuk beter, en ’s avonds heb ik, ondanks dat het allemaal heel anders verliep dan gepland, prima vermaakt. Maar er miste iets.

En dan wil de verklarende Jolanda in mij weten waardoor dit nou ontstaan is?
Er zijn op dit moment meerdere personen waar ik enorm door geïrriteerd raak. Ze geven mij het gevoel dat ze meer zijn dan ik. En dat kan door sociale status komen, maar ook doordat ze mij het gevoel laten krijgen dat ik het niet goed doe. En dat ‘het’ bestaat ook weer uit meerdere dingen.
Zo is er eentje die haar kinderen heel beschermd opvoedt, en mij het gevoel geeft dat ik mijn kinderen aan hun lot overlaat, of ze (noodgedwongen) veels te zelfstandig maak.
Er is er eentje die zoveel dure woorden gebruikt terwijl ze eigenlijk hetzelfde wil zeggen als ik. Maar er zijn er ook twee die gewoon vreselijk uit de hoogte doen!!
Ze kijken me niet aan, zwijgen mij dood en ik weet dat ze achter mijn rug om over me roddelen.
Ze negeren me, en àls er al iets gezegd wordt voelt dat als een aanval. Eigenlijk ben ik onwijs bang in een groep. Ik heb het gevoel beoordeeld en daarna te veroordeeld te zijn. En ik ben bang dat dat onomkeerbaar is.dingen_zullen_nooit_meer_hetzelfde_zijn_(1)

Ik oordeel en veroordeel ook en zoals ik lees in het artikel: …is uit onderzoek gebleken dat je vaak veroordeelt op gebieden waar je zelf het meest ontvankelijk bent voor schaamte”
Hoe was die uitspraak ook alweer…wel de splinter bij een ander zien maar niet de balk in je eigen oog? Hoe kon ik zo blind zijn?? De reden waarom ik zoveel moeite heb met vooral deze twee laatste personen, is omdat ikzelf net zo ben!!! 

Autsjjj.
Ja Jo..kijk nou maar eens in de spiegel.
Ik zie mezelf zitten in de reflectie van het raam en besef nu pas wat de impact van die laatste gedachte is.
Ik ben zo dwars de afgelopen weken omdat ik weet dat ik al die personen weer tegen ga komen. Ik ben opstandig omdat ik tegen hen in verzet ga. Maar nu besef ik pas dat het vooral verzet tegen mezelf is.
Ik ben net zo. Ik heb net zulke irritante trekjes waardoor ik mensen afstoot!
Ik behandel hen zoals ik behandeld wordt!!
Of is het andersom?
Ik doe me graag geleerder en slimmer voor dan ik ben. Ik praat graag mee met ‘de grote mensen’ om maar niet te beseffen hoe klein ik eigenlijk ben.
Ook ik zwijg mensen dood (of reageer niet op wat zij zeggen) omdat ik dan niet met ze wil omgaan.
Ook ik maak soms opmerkingen en gebruik dure woorden om in aanzien te stijgen ..of althans, dat hoop ik dan.
Ik wil graag bij een groep horen…dat is mens-eigen. Het zit in ons DNA. Maar ik sluit ook mensen buiten waarvan ik het gevoel heb dat ze mij niet verder brengen.  Net zoals anderen mij het gevoel geven dat zij beter zijn dan ik, sluit ik ook mensen buiten die wel contact met mij willen.
Dat is ook de reden waarom ik mezelf zo graag hoor praten… maar nu ik leer om “STIL” te zijn…om te luisteren en niet meer die drang te hebben iets aan een gesprek toe te willen voegen, praat niemand meer met mij! aaja

Ik besef opeens hoezeer ik op deze twee ‘moeilijke’ personen lijk.
Tot voor 3 minuten geleden wilde ik beweren dat ik werkelijk niets gemeen heb met deze twee.. Ze zijn zo anders dan ik..
Nou..niet dus.
Welcome to your dark side Jo!!

*nieuw plan van aanpak maken moet*

20 thoughts on “Mijn donkere kant..

  1. Rebecca says:

    Wuhm…sja.. Ik hoor ook niet bij een groep. Ik heb vriendinnen, maar ze kennen elkaar niet eens. Ik heb jou en Kim hier in het dorp en daarbuiten heb ik andere mensen. Zij kennen jou niet en jij kent hun niet. Toeval? Neuh..zo loopt het nu eenmaal. Ik hoef geen groep…
    Maar ik begrijp je wel. Het had veel fijner geweest als ze je met open armen omarmt hadden en de klik er ook nog was geweest. Maar zo is het niet gegaan. Ook naar Marc toe vind ik dit niet respectvol….
    Overigens denk ik ook dat het nogal is zoals mensen hier in het dorp zijn. De meeste hier doem uit de hoogte en voelen zich beter. De mensen met wie ik een klik heb, zijn bijna allemaal “import” . Toeval? Of gewoon een apart volkje hier?
    Ennieweej: ik ben blij met je vriendschap. Je hebt veel te vertellen, ik luister er graag naar en in mijn leven ben je zeker een waardevolle aanvulling. Maar ja..ik ben dan ook maar import 😉

      • marian says:

        tja als je import bent hoor je er niet echt bij. ik denk dat bijna iedereen zich wel eens anders/beter voor doet om er bij te horen en dat je daardoor andere kwets zoals je zelf wel eens gekwets wordt.
        zoek je eigen weg en blijf jezelf!
        ik heb ook een paar goede vriend(inn)en in het dorp (import) en gelukkig ook een paar daar buiten.Ik heb dus ook geen enorme vriendenkring die elkaar allemaal kennen.

        Het is wel jammer en respectloos dat de mensen uit marc’s kennissen kring je niet respecteren. Je hoeft niet met iedereen vrienden te zijn maar een beetje respect…

  2. Anja says:

    Dus jij bent ook maar een mens? Echt? Nou moe… had ik echt nooit achter je gezocht! Ik dacht minstens dat jij Superwoman was…
    Joh, wees niet zo onaardig voor jezelf. Jouw latje mag wel een beetje lager. Relax… Wie heeft er nou geen donkere kant zoals jij dat noemt? En wie doet zich niet regelmatig anders voor dan ‘ie is uit onzekerheid? En wie oordeelt en veroordeelt nooit? Niemand! Eigenlijk ben je maar heel gewoon… Saaie muts! 😉 XXX Lufjoe!

  3. Maar even wat anders… Jij zoekt, als individu, toch je eígen vrienden uit? De vrienden van Marc zijn de vrienden van Marc. Die waaien zo nu en dan even langs. (Niet aan…) Het is geen geschreven wet dat je met hun op één lijn moet zitten. Just because…. Ik heb ook een vriendin die nooit de vriendin van Patrick zal worden. So be it! Doe vooral geen moeite om bij hen te willen horen. Handje schudden… beetje afstand creëren… (letterlijk)… Komt wel goed schatje…

    • Jolanda says:

      Je hebt helemaal gelijk…is ook zo!
      De reden waarom ik er zo graag bij wil horen is vooral voor Marc. Hij is jarenlang alleen naar hun feestjes geweest en is blij met mij. Eindelijk kan hij ook eens ‘samen’ ergens naartoe. En hoe fijn is het dan als het klikt.

      En even heel duidelijk: Met iedereen apart heb ik absoluut geen probleem! Het zijn stuk voor stuk lieve mensen waar je best mee kunt lachen. Maar op de een of andere manier is de groepsdynamiek heel anders!

      Waar het mij om ging is dat ik gewoon besefte dat het echt waar is dat wat je irriteert aan een ander, een stuk van jezelf is. Daar wilde ik (vooral bij die 2) echt niet aan.
      Maar het is toch zo…. we lijken meer op elkaar dan we denken of willen….en dat zal ook hun irritatiepunt aan mij zijn 😉

  4. Dyana says:

    En weer heb ik met mijn worstenvingertjes een stuk geschreven werk laten verdwijnen in de dieptes van mijn mobiel, waar ik noooooit meer bij kan. Als ik de reacties lees, dan hoef ik het ook niet meer over te schrijven 😉 Zou het zo kunnen knippen en plakken en dan heb je zo ongeveer wat ik je ook graag wilde vertellen. Dat je een schat van een meid bent. Dat je hart absoluut op de juiste plek zit. En bovenal; als je onhebbelijkheden hebt door onzekerheid; so be it!!!! Iedereen heeft zo zijn fratsen! Ik heb mijzelf tijdens de ehbo-avonden enorm vermaakt (zoals ik je al zei) en weer ouderwets gelachen met je ;-). Heerlijk mens ben je toch! Lekker zo blijven hoor.

  5. Esther van den Bergh says:

    Deze keer houd ik het heel kort!
    Je kan nooit bij iedere groep passen. Groepen zijn sowieso moeilijk, groepen veranderen het gedrag van individuele mensen. Vandaar dat het één op één vaak wel gaat. Blijf jij nu maar wie je bent, en inderdaad, als mensen daar geen vrede mee hebben, jammer dan.

    (En dat je alles op internet plempt, ook dat is jouw keuze. Ik neem aan dat je in bepaalde omschrijvingen niet iedereen met naam en toenaam noemt, dus dan hoort dat geen problemen te geven. Vaak zijn mensen niet zo open, of niet zo makkelijk open over dingen zoals jij {en ik}, maar dat is vaak onzekerheid.
    Ik maakte laatst mee dat ik moest horen van één van mijn zussen, die ik {na 20 jaar} pas geleden opnieuw heb mogen ontmoeten, dat mijn moeder, die geen contact met mij wil, maar mij dus na dit hernieuwde contact wel opzocht op FaceBook (!), vond dat ik op FB ‘allemaal negatieve dingen schreef over mijn {bloed}familie’. Mijn zusje is het zelf gaan controleren, maar kon toch echt niets vinden….. Mensen vinden altijd wel wat om over te zeuren, en als ze het niet vinden, dan bedenken ze het wel!)

    Dat je graag geaccepteerd wilt worden begrijp ik, maar ik denk dat je er niet zoveel moeite voor moet willen doen. Soms lukt het gewoon niet. En ik lees dat je ‘import’ bent, dat is natuurlijk altijd moeilijk! Soms lukt het nooit om in zo’n dorp of klein stadje geheel te integreren. Aan de reacties hier te zien, zijn er toch wel een paar die naast je staan! En liever weinigen maar gemeend, dan velen maar onecht!

    Dat je je soms intelligenter voordoet, geeft niet. Zolang je maar geen woorden gebruikt waar je de betekenis niet van begrijpt, hahaha, dat zou je nog weleens kunnen opbreken!. Je doet je vast ook weleens minder intelligent voor, bij sommige mensen weet je dat je moeilijke woorden juist niet moet gebruiken, dat je dingen simpel moet brengen. Dan moet je maar denken dat je het zo in evenwicht houdt… 🙂

    En als ouder zit je altijd tussen twee vuren: beschermen of loslaten?! Geeneen ouder heeft een gebruiksaanwijzing meegekregen bij de geboorte van zijn/haar kind. Elk kind is anders. Jij ziet toch ook dat jouw kinderen elk anders zijn? Bij de één doe je dit zus en bij de ander juist zo. En ook al is jullie manier van opvoeden zo verschillend, jullie houden beiden van jullie kind(eren) en willen voor allen het beste en dus hetzelfde. Zij zal waarschijnlijk hetzelfde gevoel bij jou hebben als jij bij haar…. dus eigenlijk zijn jullie meer hetzelfde dan jullie beiden denken….

    De realisatie dat die andere twee mensen eigenlijk net zo zijn als jij, maakt het nu misschien wel makkelijker om met ze om te gaan, misschien? Zij zijn net zo bang en onzeker als jij, toch? Steek ze een hand toe. Als ze die grijpen is het mooi. Bij sommige mensen moet je soms stug doorgaan met proberen, op de lange duur komt er wat terug. En soms niet. Dus doseer het wel, nooit energie ‘verspillen’ aan zulke dingen. Je past nu eenmaal niet bij iedereen.

    Gelukkig maar, want anders zou jij niet die unieke Jolanda zijn die wij zo waarderen!

    En zo werd het toch weer meer dan ik wilde, -D !

  6. Hilde Luken says:

    Alles op het internet pleuren, wat een (jaloerse?) flut opmerking. Hoe het jou lukt om je gedachten en belevenissen zo mooi te verwoorden, dat is echt een talent. Ik denk dat je met jouw dagboek heel veel mensen tot steun bent / kunt zijn,
    Ik zou willen dat ik mijn gedachten zo mooi kon verwoorden.
    Soms schrijf ik mijn gedachten op en als ik het dan weer lees staat het er toch anders als dat ik het precies bedoel.

    Denk dat iedereen dat verloren gevoel wel herkent, dat je je in een groep soms eenzamer voelt dan wanneer je alleen bent en je lekker je eigen gang kunt gaan.

    Het is mooi als je in een groep ook jezelf kunt en mag zijn (van jezelf).

    Enne als er over je gepraat wordt, het helpt als je bedenkt dat ieder mens het centrum is van z’n eigen universum en het meest met zichzelf bezig.is.

  7. Trudy says:

    Er was een tijd dat je als moeder en huisvrouw aanzien had binnen je kring. Tegenwoordig moet je een interessante baan hebben waarin je een topsalaris verdiend. Je moet op diverse clubs zitten om er bij te horen, Je moet meerdere keren per jaar op vakantie gaan of minstens een weekend weg met zijn tweeën om aan je relatie te werken. Je moet qualitytime doorbrengen met je kinderen. Je moet toch zeker op school je neus laten zien met een werkgroepje of meegaan met schoolreisje (kijk eens, ik neem een dag vrij om bij mijn kind te zijn) Je moet…

    Je moet helemaal niks. Ademen. Dat moet je. Anders leg je het loodje Jootje. Jij bent jij. Ik ben ik. (en gelukkig hoorde ik tot het groepje waarmee het ’s avonds nog wel gezellig was)
    Ik ben moeder en huisvrouw en ik ben er trots op! Nu jij…

  8. Kim says:

    Goed dat je er over nagedacht hebt maar laat het ook gauw maar weer los…je kan niet overal bij horen(gelukkig maar)!

    Ik vind jou een top wijf en ben ontzettend gezegend dat ik jou tegen ben gekomen.
    Kanjer ik hou van jou zoals je bent!

  9. Wat mooi hoe je over jezelf reflecteer hier. Heel moedig en dat is heel erg bewust van je. Veel mensen mogen hopen dat ze zover komen als jij.

    In een ontwikkelingsproces waar jij in zit, ga je je vaak afvragen wie je bent en wat jij toevoegt. Je gaat zeg maar kijken naar anderen en soms zou je willen net zo als die anderen te zijn. Daarbij vergeet je dan soms wat je zelf, puur omdat jij jij bent, toevoegt aan de groep. Wanneer je heel hard je best gaat doen om “er bij te horen”, dan wordt het juist vaak ongemakkelijk en onhandig. Als je uitgaat van je eigen kracht en waarde en daar op vertrouwt, dan zie je dat anderen de neiging krijgen om graag bij jou te willen horen.

    Denk bv aan dit filmpje: http://youtu.be/fW8amMCVAJQ

    Jij geeft een voorbeeld, anderen volgen of willen volgen. Dat gebeurt, Jolanda.

    Vaak zoek je onbewust mensen op, die iets zeggen over jezelf, die je iets kunnen leren, of je iets van je eigen gedrag laten zien.
    Wellicht dat er bij jou ook sprake is van overdracht: http://nl.wikipedia.org/wiki/Overdracht_(psychologie).

    Ik bewonder nog altijd je moed, kracht door je kwetsbaarheid en je inlevingsvermogen.

    Jij komt er wel! 🙂

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)