Goor

Na een bedeltocht voor Kika, zitten de kids aan een welverdiende bord patat. Daar hoort natuurlijk volgens goed frituurgebruik een kroketje bij, die ze het liefst eten met een beetje mosterd.
Volgens niet zo’n netjes gebruik stopt Syd de tube mosterd IN zijn kroket… met als gevolg dat de ragout aan de tube komt. Niet erg hygiënisch en terwijl ik een papiertje pak om het schoon te maken houd ik de tube voor zijn gezicht en vraag hem het dan maar af te likken.

“IEUWWWW” klinkt het uit vier kelen en daarmee wil ik ze maar even laten weten dat wat ze ook bedenken, mama het nog goorder  voor elkaar kan krijgen!
“Dacht je dat?”, vraagt dochterlief…: “ Wedden dat ik goorder ben?”
En terwijl we eigenlijk aan tafel zitten en er dus niet over ‘goor’ gesproken mag worden, heeft iets in haar stem mijn nieuwsgierigheid gewekt.
Tegen beter weten in vraag ik dan ook waarom dat zo zou zijn…

“Nou… ik ben zondag nog naar de kroeg geweest ( kermis Wognum) en heb daarna niet gedoucht.
En daarna ben ik zo naar school gegaan”

Ook nu klonk het IEUWWWW luidkeels uit 4 kelen… nog net boven het gelach van mijn viespeuk uit..rob zingt douche

3 thoughts on “Goor

  1. Esther van den Bergh says:

    Hahahaha, wat een heerlijk stel is het dan toch!

    Gelukkig is helemaal niet erg om zo af en toe een beetje ‘goor’ te zijn, het is juist zelfs veel beter dan veel te schoon. Want daardoor zou je helemaal geen gezonde afweermechanismen in je lichaam krijgen tegen allerlei bacteriën, ontstekingen en wat al niet meer…! Maar dat weet je allemaal wel!

    En ook nog eens heel slim van haar om dat moment te gebruiken om toch even te vertellen wat zij eerder die week gedaan had (of eigenlijk ‘niet’)! Heel duidelijk dat zij wist dat het niet lekker fris was geweest, maar ook dat zij het toch wel kog even kwijt moest aan jou/jullie!?
    Het was een perfect moment om het te zeggen, waarbij het als grappig werd ervaren en niet als actie werd gezien die wellicht berispt behoorde te worden door het thuisfront! Goed bekeken!

    Je hebt prachtige kinderen!

    Naar mijn mening verkijk jij je op de enorme taak die jij elke dag weer volbrengt. Je huishouden, je gezin, het opvoeden/opbrengen van vijf kinderen (èn de nodige vriendjes/vriendinnetjes niet vergeten die vaak meekomen en dus ook mee-opgevoed worden door jou), de beestenboel. je lichamelijke problematiek die elke dag opnieuw meespeelt en onvoorspelbaar is….
    Deze opmerking over de enormiteit van jouw taak als hoofd van dit gezin maak ik ook in het licht van je vorige post, waarin je aangeeft zo graag een baan te willen om wat te kunnen betekenen in deze maatschappij. Om je volwaardig te kunnen voelen.
    Ik heb dit wel vaker: jij schrijft wat in je blog en ik wil daar ontzettend graag op reageren, maar ik wil en heb dan zo ontzettend veel te zeggen/schrijven. Omdat het zoveel wordt, wil ik het dan vaak de volgende dag afmaken, doorlezen en verzenden. De volgende dag lees ik het en dan denk ik: “Dat is veel te veel, dat gaat Jolanda nooit lezen. Wie ben ik om haar dit/dat te vertellen?!” En dan laat ik het en wis alles. Maar als ik dan zoals vandaag reageer op zo’n klein grappig stukje, komt het er alsnog uit…… Het liefst zou ik op zulke momenten als deze bij jou aan de keukentafel willen zitten en gewoon met je willen kletsen over van alles en nog wat. En dan direct in kunnen gaan op jouw blog/posts. Want ik vind dat jij jezelf veel te veel te kort doet!

    Ik wilde ook altijd graag opnieuw weer een baan. Want dat maakte veel verschil, dacht ik. (Financiëel is logisch, dat staat buiten kijf, helemaal bij jullie met zo’n groot gezin.) Voor mijzelf dus, als persoon. Het verschil wordt gemaakt in dat zelfbeeld, je status in onze maatschappij, de sociale contacten, je weet precies wat ik bedoel, toch? Ik zit nu al heel lang thuis, eerst ziektewet, daarna gedeeltelijk, steeds ietsje meer weer werken, in de tussentijd nog mantelzorg voor Jim en mijn toenmalige buren (echtpaar). Toen plots, met terugwerkende kracht, tòch gehéél afgekeurd. Lang verhaal, is op zich niet van belang hier. Maar: ik weet wat jij voelt, wat je denkt, wat je zou willen.
    Het is er nooit meer van gekomen. Zorg voor Jim groeide, zorg voor echtpaar ook tot overlijden van beiden, kort na elkaar, waarna zorg voor Jim groter en groter werd. Onverwachts zelf opnieuw ziek geworden in 2006/07 met deze conditie (24/7 zuurstofafhankelijk) als gevolg en nu doen we beiden ons best om samen zolang mogelijk uit een verzorgingstehuis te blijven…..

    Het heeft even geduurd, maar ik ben nu in staat om naar mijzelf te kijken en mijzelf als zeer nuttig te kunnen zien. Ook al heb ik dan geen ‘baan’ (zoals men dat noemt) meer, ik voel mij nu niet minder of minder nuttig dan vroeger mèt baan. Integendeel juist. Je moet het anders gaan zien, Zonder mijn inzet waren de buren beiden in een verzorgingstehuis beland, nu konden ze thuis blijven wonen, waar ze al dik 30 jaar samen woonden. Jim idem dito. Die zou (en zal) zijn leven beëindigen als hij in een tehuis terechtkomt. Door mijn ‘baan’ wordt er ontzettend veel geld uitgespaard en zijn mensen, ikzelf incluis, gelukkiger.

    Mijn hele visie op de maatschappij is wèl veranderd, niet alleen wat betreft een ‘baan’, maar ook m.b.t. ‘consu-meer-meer-meren’, status vinden in zaken als vakantie’s, auto’s, carrière, geld etc…..
    De kranten/televisie, alle media met enkel mainstreamnieuws, zaken zoals photoshopping, alle reclame die onze kinderen wijsmaakt dat ze gelukkig zullen zijn met fastfood, cola, dure gsm’s en merkkleding, alcohol en andere onzin. Plastische chirurgie, realityshows, als ik hierover begin, is het einde zoek. En dan hebben we het nog niet eens over gezondheidszorg gehad, de economie, politiek, hahaha!!
    Onze maatschappij is ziek en ik zou het graag anders zien. Er zijn nog heel veel meer dingen die ik hier zou willen aankaarten, maar goed, dat wordt allemaal te veel, dat is het al eigenlijk

    De baan die jij nù hebt, is misschien wel de belangrijkste in je leven. Dat er geen officiëel salaris tegenover staat zegt helemaal niets. De manier waarop jij in het leven staat en je kinderen opvoedt, is geweldig, fantastisch en onbetaalbaar. Het is een zware taak en met jouw lichamelijke makke erbij is werk daarnaast misschien gewoon niet mogelijk. Maar dat zou je beslist niet moeten zien als iets dat jou minder waarde zou geven. Jij lijkt het te zien alsof het jou compleet zou kunnen maken, of volwaardig, of gelukkig Maar dat ben je al!. Natuurlijk snap ik dat de sociale contacten belangrijk zijn. Die miste ik ook toen ik al een aantal jaren in de WAO zat. Maar ik vond dat je die ook op een andere manier kunt vinden, door dingen zoals bijv. vrijwilligerswerk, door gewoon met mensen die je tegenkomt in het dagelijks leven contact te leggen, of het nu de club/hobby van één van de kids is, of in de supermarkt, of op straat. Ik heb een aantal contacten via internet, logischerwijze..

    De contacten die je hebt gelegd via dit blog zijn dus ook een manier. Een manier waarbij je veel kunt ‘krijgen’ van je lezers en tegelijkertijd ‘geef’ jij je lezers enorm veel. Ik zie jou bijvoorbeeld als één van mijn sociale contacten in de maatschappij. Ik heb je nog maar net ontmoet, maar ik zie veel raakpunten, we lijken elkaar te begrijpen. Al heb ik je dan nog niet in levende lijve ontmoet, dat maakt niet uit. Dit soort ontmoetingen, al is het via Twitter, FaceBook of een blog, zijn voor mij belangrijk geworden in mijn beperkte leven. Mijn prioriteiten zijn enorm verlegd doordat ik zuurstofafhankelijk ben geworden en niet makkelijk weg ga van huis. En als ik ga, is de tijd./afstand altijd beperkt door de hoeveelheid zuurstof die ik mee kan nemen. Nu is mijn situatie wat dat betreft wel erg extreem en zijn mijn prioriteiten inderdaad erg ver bijgesteld, dat hoeft bij jou nog niet zò erg, gelukkig!

    En dan je blog zelf! Dat wordt toch enorm gewaardeerd, lijkt mij en ook goed gelezen. Het is voor jouzelf een goede uitlaatklep, een reflectiepunt. Ga dat alsjeblieft niet naar beneden trekken door te zeggen dat het hersenspinsels zijn, negativiteit, of je afvragen of mensen het wel de moeite waard vinden, of je misschien maar niet moet stoppen, etc. Onzin!

    (Hier speelt natuurlijk ook mijn eigenbelang, ik lees je graag, door de herkenning/raakpunten, dus ik wil je beslist niet missen!)

    Er zijn altijd een aantal mensen die reageren, maar er zijn er nog veel meer die dat niet doen. Toch hebben ze het gelezen, vaak zullen ze er iets van meenemen, ergens over nadenken, herkennen, of onthouden, voor als zij zelf in een soortgelijke situatie terechtkomen. Dat ze niet reageren betekent niet dat ze het niet waarderen. Niet iedereen kan makkelijk schrijven.
    Het talent dat jij hebt om dingen onder woorden te kunnen brengen op zo’n manier dat anderen zich daarin herkennen, dat is geweldig mooi. Blijf daar gebruik van maken, deel het op deze manier, help mensen op die manier in hun leven. Je doet veel meer dan je denkt hiermee.
    Dat je het talent hebt om jezelf zo te kunnen uiten, je gevoelens en ervaringen op een rijtje kunt zetten en zo in allerlei processen een stukje verder zal komen, is toch geweldig?

    Je huishouden/gezin, wat een gigantische grote zware baan is dat eigenlijk! Vijf mensenkinderen grootbrengen. Vijf!!! En dan dus wel een baan die jij als mens op een geweldige manier invult, in mijn ogen. Je bent een mens, je hebt lief, je hebt je gezin lief, door het gezin wordt er van jou gehouden, jullie genieten samen, groeien samen, delen samen, jullie lopen samen op het levenspad…. daar gaat het toch eigenlijk om in het leven?!

    Misschien dat we ooit een keertje samen aan een keukentafel kunnen zitten, een paar uur kunnen praten met elkaar, discussiëren, keuvelen, kletsen, wie weet, ergens halverwege?!
    In de tussentijd vind ik dat jij het geweldig doet, ga zo door, ik zal je volgen.
    Sterkte met alles, geniet van je gezin, heel veel liefs, en houd je hoofd omhoog, je mag trots zijn!
    Esther

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)