En toen…

En daar zat ik dan weer.
De meivakantie is voorbij. De kermiswagens hebben het dorp verlaten.
De kinderen gaan weer allemaal naar school. Marc is naar Mexico vertrokken en alle kennissen, vrienden en familieleden zijn weer aan het werk.

En ik ben nog steeds thuis. Met waarschijnlijk nog miljoenen anderen in Nederland, maar die tellen nu voor mijn gevoel even niet mee.
Vanmorgen werd ik keurig naar mijn afspraak in Hoorn gereden door mijn zusje. Probleem opgelost. Kwestie van Dank je Wel zeggen en hoppa…. Niet zeuren en blij zijn met alle hulp die aangeboden wordt!
En dat ben ik ook echt wel. Ik ben alleen een beetje teleurgesteld. In mezelf, dat dan weer wel.images

Want alle oefeningen over: Niet oordelen, compassie met jezelf en de rust in jezelf vinden ben ik weer even kwijt.
Ik weet wel hoe het komt hoor.. dat denk ik tenminste….
Want het lukt heel even niet. 1.5 week geleden had ik weer een enorme PMS aanval. Ze worden weer steeds erger maar dat mag geen excuus zijn. Uitgerekend nu had ik besloten om met de medicijnen te gaan stoppen. Mij is verteld dat zo’n CPS met rust en voldoende pijnmedicatie wel te genezen zou zijn. Ik ben nu 1.5 jaar thuis, en heb al voor een klein kapitaal aan pillen doorgeslikt. 
Na alle negatieve uitslagen bij de neuroloog ( gelukkig maar!!) was ik gewoon even flink boos en vroeg me af of dit dan nu het overtuigende bewijs zou zijn dat ik niks mankeer!! Zou ik dan misschien toch ‘genezen’ zijn?

Ik heb het ECHT geprobeerd. Van de lyrica kwam ik af. Maar alle nare dingen die ik daarvoor voelde kwamen gewoon weer terug. Jammer. Het is nog niet over dus.
Duh…. Het heet ook niet voor niets CHRONISCH PIJN SYNDROOM!! 
En…zoals ik eerder al schreef: mijn arts had haar bedenkingen. Meteen al, maar ze vond me wel dapper. En ze maakte de opmerking dat het geen schande is als het niet zou lukken.
Maar zou ik haar niet even laten zien dat ik niet ‘zomaar’ ben?
Nou…ze kreeg gelijk. En nu ben ik weer andere medicijnen aan het opbouwen. Ik kan nog niet zonder. Wijze les geleerd. Maar wel een pijnlijke les. Vooral voor mijn ego.0_1541170

Want het laatste waar ik nog controle over dacht te hebben, mijn eigen lichaam, heeft me weer genept. Want welk onderzoek ik ook onderga…met wie ik ook praat, wat ik ook lees, welke pillen ik ook slik: Mijn lichaam vertelt iets heel anders dan wat ik voel!
En ik wéét dat mijn verhaal vervelend wordt, maar iedere keer als ik geholpen wordt en ik op een  pad gezet wordt, loop ik vast!  En dan weet ik dus niet of ik vastloop omdat het mij aangeboden pad, mijn pad niet is..of omdat ik niet doorzet en het te snel opgeef of omdat ik misschien gewoon nog steeds te snel wil. Ik weet het echt niet.

Ik weet alleen dat ik erg graag wil werken. Waarom?
Voor mijzelf. Voor mijn ego. Voor mijn zelfbeeld  en omdat ik een zoveel leuker mens ben als ik niet alleen maar thuis zit. Voor het geld ook ja…dat geef ik onmiddellijk toe.  4 thuiswonende kids  kosten nogal wat.. En dan zou ik mijn man en kinderen dit jaar zo graag op vakantie laten gaan. En zelf meegaan natuurlijk 😉
Maar het zit me dwars dat ik alleen maar kan zitten. Met medicatie natuurlijk, anders weet ik niet eens hoe ik zitten moet. Maar ik zit mezelf in de weg. Behoorlijk!  Ik merk dat ik verander in een bittere zuurpruim.
O help zeg!! Dat wil ik echt niet!!
Ik wil blij zijn, opbouwend bezig zijn, iets doen waardoor anderen blij van mij worden!
En het kan toch niet zo zijn dat mijn hersenspinsels die ik opschrijf…mijn negatieve gedoe… mensen blijmaakt? Of moet ik er gewoon mee stoppen.
Geen aandacht meer aan geven. Niet opschrijven. Ontkennen. Wat dat wat je aandacht geeft, groeit!
Dus geen aandacht meer geven.

Dingen totaal anders aanpakken…..
Maar hoe doe ik dat? 384454_369324976509155_681218436_n

3 thoughts on “En toen…

  1. Jolanda says:

    Jeetje Jolanda .. wat een vragen! ik kan mij niet voorstellen hoe het moet zijn om elke dag met zovel pijn te moeten leven. Maar als ik jouw blogs goed gelezen heb, valt dat niet mee.
    Ik wens je veel wijsheid bij het vinden van het juiste pad.
    En voor vannacht .. een goede nachtrust!
    weltrusten …

  2. Hilde Luken says:

    Herkenbaar weer jouw verhaal, Jolanda, zeker wat betreft je hersenspinsels die je zo goed opgeschreven hebt.
    Ik heb veel over gezondheid gehoord en gelezen. M’n laatste inzichten:
    Uit een lezing over Germaanse geneeswijzen door Mies Kloos: Angsten loslaten en omdenken; Pijn is genezing. Je lichaam is hard aan het werk om je beter te maken. De pijn die je voelt zijn de werkers in je lichaam die op dit moment bezig zijn je lichaam pijnvrij en beter te maken.
    Net zoals je zegt: Waar je aandacht aan geeft, groeit. Mooi als je gezondheid weer kan groeien door deze positieve aandacht.
    En het boek van Anita Moorjani: Ik moest doodgaan om mezelf te genezen, is een mooi boek over angsten loslaten.
    Kijk maar of je hier wat mee kunt, ik vind je heel dapper!

  3. Dyana says:

    Hi lieve Jolanda, Moeilijk hoor. Begrijp wat je bedoelt. Wat betreft je schrijfsels; ik denk dat veel mensen er iets aan hebben door de herkenning die ze erin vinden. Ook al is iedere situatie en persoon anders; jij schrijft zo beeldend en open – daar is voor een ieder wel iets uit te halen. Dank je wel daarvoor.
    Liefs Dyana

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)