Jammer maar helaas

Nu weer even ‘medisch’ van me afschrijven.
Het grote afkicken is begonnen. Zo boos en gefrustreerd als ik was na de uitslag dat de neuroloog niets kon vinden, zo overtuigd was ik van het feit dat ik dan ook zonder die smerige medicijnen zou kunnen! Als ze toch niets voor mij deden, waarom had ik er dan baat bij?

En zo had ik in overleg met Marc en mijn anesthesist besloten om in ieder geval dan met die dik makende lyrica te stoppen. En dan daarna maar meteen met de tramadol.
Maar de afgelopen 2 weken vielen mij niet mee.  Het afbouwen lukte vrij aardig, maar de huidspasmen en tremors kwamen weer terug…mijn rechterarm kon ik bij vlagen niet eens gebruiken en slapen was helemaal een crime.
Toch maar volhouden, want ik zou zo graag weer ‘normaal’ door het leven willen gaan en weer een baan willen! Dus deed ik weer een ontspanningsoefening extra en bedacht me hoe ik over een paar weken hier misschien erg om kan lachen. Wie weet!?!

Maar zoals alles bij mij begon ik vorige week toch te twijfelen. Is het wel reëel? Want dat de neuroloog  dan misschien niets kan vinden, dat wil niet zeggen dat er ook niets is. ( woorden van de anesthesist). Ik houd wel de fibromyalgie en CPS. En als ik mijn hoofd probeer te draaien en ik voel een flinke tik in mijn nek, met daarbij een stroomstootje … tja.afkicken

En dan kom je nog mensen tegen die je heel veel sterkte wensen. Heel lief, en met goede tips, maar met heel duidelijk de boodschap dat ik mij er vooral niet op verkijken. Het is echt afkicken…compleet met ziek zijn erbij. Tenslotte ook nog het nieuws dat mijn steun en toeverlaat as zondag naar Mexico vertrekt. Wat een timing!  Is het dan wel verstandig wat ik wil?
Aan de ene kant is het misschien fijn om ‘alleen’ te doen,  maar ik maak het er mezelf niet makkelijk mee. Gelukkig had ik vandaag een belafspraak met mijn arts om verder te bespreken wat het plan-de-campagne zou worden.

Terwijl manlief nog even de stofzuiger door het huis joeg voor de kermisborrel zat ik buiten aan de telefoon. Ik vertelde hoe het gegaan was en hoe het nu lichamelijk ( en geestelijk) met me gaat.
De dokter vond het niet reëel meer om verder af te kicken.
Zonder de Zaldiar ( tramadol) is op dit moment geen optie, en de problemen die terug zijn sinds ik met de lyrica gestopt ben zijn inderdaad duidelijk te herleiden. We gaan een ander middel proberen…het recept zou ze doorfaxen naar de apotheek.
Ook dit middel weer opbouwen.. helaas. Ze benadrukte nog wel dat ik natuurlijk ook binnen het alternatieve circuit mag zoeken. Ze verklaarde dat ook zij nog elke dag bijleert, en dat binnen het alternatieve soms betere resultaten te behalen zijn dan in het reguliere circuit.

Maar goed. Tot zover project ‘afkicken’. Niet helemaal volgens (mijn) plan verlopen. Het was misschien ook niet realistisch. Maar nu eerst kermis vieren! Tot de liters thee mijn neus uitkomen 😉

5 thoughts on “Jammer maar helaas

  1. jacqueline says:

    Heel veel plezier met je kermisborrel geniet er lekker van! en wat je afkicken betreft, je doet het al top
    jammer maar volgens mij kom je er wel met jou wil!!! sterkte ermee en er moet toch ergens een oplossing voor je liggen! succes en voor nu geniet lekker

  2. Esther van den Bergh says:

    Lieve Jolanda,

    Dat afkicken is een gebeuren waar je hooguit een ‘algemeen’ plan voor kan maken. Iedereen reageert weer anders op het afbouwen cq stoppen van/met medicijnen. Je kan dus wel een soort van plan maken, maar het zal nooit precies zo gaan als je zou willen of zoals je van tevoren gepland hebt.
    Ik mag mijzelf hierin een (behoorlijke) ervaringsdeskundige noemen en het beste advies dat ik kan geven is eigenlijk alleen maar dat je het voor jezelf zo prettig mogelijk moet zien te maken. Daar bedoel ik mee niet teveel stress, niet teveel gedoe. Maak het jezelf zo comfortabel mogelijk en zoek afleiding.

    De ene keer is dat lichamelijke afleiding die je nodig hebt, de andere keer is dat op geestelijk niveau. Maar als het nodig is, als je moeite hebt om door te bijten, of als je je echt heel slecht voelt, dan ga je gericht op zoek naar die afleiding….

    Lichamelijk kan dat door een lekkere douche en/of bad nemen (kan lichamelijke verschijnselen enorm verlichten!), in de zon liggen (of ’n zonnebankje nemen), iets lekkers eten en/of drinken (maar nooit {teveel} alcohol), een wandeling/fietstocht/autoritje maken of juist een ‘powernap’ als dat nodig voelt. Gewoon wat dan ook, wat het ook is dat maakt dat jij je lekkerder voelt….

    Op geestelijk niveau bedoel ik dingen zoals bijv. een gesprek met een persoon die naar je luistert, of misschien iemand die jou alleen maar een knuffel geeft, een arm om je heen. Of juist een stevig gesprek, goed advies of positieve kritiek. Ook dingen als een lekker muziekje of een meditatie, een yogaoefening,kunnen goed doen, Kan allemaal.
    Of lees eens wat oude reacties op voorgaande dagboekposts terug?! Die zitten eigenlijk ALLEMAAL vol met heel veel positiviteit, liefde, aandacht en wat al niet meer, helemaal aleen voor jou!!! Die herlezen zou jou niets anders dan een stoot energie horen te geven, nietwaar?
    Want er zijn heel veel mensen die, ook al kunnen ze hierin niets voor je doen, wèl met jou meeleven en aan je denken!
    Of je kijkt een leuke film of je favoriete tv-serie. Of het nu een soap is, een komedie of actiefilm, maakt niet uit. Het gaat om het effect, werkt het voor JOU…..

    Een combinatie van lichamelijk en geestelijk tegelijk kan dus ook. Als het je maar helpt om door te gaan. Je moet al die rotgevoelens, zowel lichamelijk als geestelijk, zien als flinke golven die over je heen komen en ontzettend heftig zijn, maar dus net als een golf in de zee, ook weer weg-ebben en definitief verdwijnen….. En natuurlijk komt er weer een volgende, soms zie je ze wel aankomen, soms niet. maar uiteindelijk zal die storm uitrazen en wordt het weer een kalme, rustige, mooie zee…..

    Vergeet niet, naast die afkickverschijnselen heb je ook nog de ziektes waar je mee “blijft zitten” en die zich blijven manifesteren. Je hebt òòk nog een gezin en huishouden dat doordraait, en wat al niet meer. Je hebt dus heel wat hooi op je vork Er zijn veel mensen die het met minder ‘hooi’ al niet volhouden en jij, jij hebt toch een gigantische lading op die vork van jou liggen!.
    Doe het dus allemaal in je eigen tempo. Je kan het snel en dus zwaar willen doen, of langzaam en wat minder zwaar, maar nààr blijft het altijd!
    Wat het beste is, kan niemand jou zeggen. Jij moet het doen, dus doe het op jouw manier. Maar: geef je zelf de ruimte om er de tijd voor te nemen. Onthoud dat je hierin geen “perfectie” hoeft na te streven (kàn niet eens) of aan welke eisen (op wat voor niveau/manier dan ook) hoeft te voldoen,

    JIJ doet het, op JOUW manier, in JOUW tijd, voor JOUZELF. En niemand kan je vertellen hoe het zal zijn of hoe het hoort te gaan want ieder lijf is anders.

    Weet wèl dat er aan je gedacht wordt èn met je meegeleefd wordt. Je bent een goed en fijn mens. In mijn ogen doe jij meer dan je best in alle taken en obstakels die elke dag voor je neergelegd worden op jouw pad in het leven.
    Je bent in mijn ogen een kanjer! Als ik iets voor je kan doen, laat het mij weten. Je kan mij altijd via Twitter (we volgen elkaar) een DM sturen. Ik ben beslist bereid om je, indien je dat nodig hebt, telefonisch een hart onder de riem te steken of zoiets dergelijks?! Gewoon doen als dat nodig is, ja?

    Als ervaringsdeskundige kan ik je met zekerheid zeggen dat ik weet dat jij dit kan. Achteraf zal je dat zelf ook ‘zien’. Door deze ervaring word je wederom een ‘rijker’ mens, wat betreft (levens-)ervaringen. Je wordt er sterker door. Je ervaart je eigen kracht. Je ervaart je eigen lichaam heel intens en ook al is het in een nare situatie, opnieuw leer je hoe sterk, krachtig en wonderlijk een menselijk lichaam is en kan zijn.

    Ik wens je sterkte, kracht, rust en doorzettingsvermogen. Je kan het, doe het op JOUW manier!
    Veel liefs, groetjes, Esther
    @esther21091962

    • Jolanda says:

      Wouw Es…dank je wel!
      Inderdaad kan ik schrijvend en lezend heel veel kracht halen uit woorden. Op de een of andere manier vind ik het heel moeilijk om het gesproken woord echt binnen te laten komen bij mij ( of het moet kritiek zijn…die woorden hebben er totaal geen moeite mee 😉 )
      Maar complimenten en steun accepteren is nog een verbeterpuntje…

      Voor nu moet ik maar gewoon accepteren dat stoppen met medicijnen nog niet past op dit moment. Je hebt helemaal gelijk als je zegt dat mijn vork nog heel vol ligt. Zelf zie ik dat niet altijd omdat het voor mij zo gewoon is om mijn grote gezin draaiende te houden. En morgen vertrekt Marc naar Mexico, dus dan kan ik ook minder taakjes overdragen.
      Ik moet echt leren accepteren dat ik deze medicatie nodig heb om überhaupt mijn bed uit te kunnen komen.

      Gisteravond heb ik de eerste Gabapentine tablet ingenomen en ben volledig knock-out gegaan… wat heerlijk om weer een nacht te kunnen slapen! Ben wel een beetje duf nu maar dat zal wennen zijn. In mijn koffie-gesprek met Marc struikelde ik ook weer enorm over mijn ( gesproken) woorden, maar dat was wel lachwekkend ook.. 😀

      Dank je wel voor je hart onder de riem! Ik wens jou en je man een heel fijn weekend 🙂

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)