Terug naar af..

Op je donder krijgen.
Ik ben er helemaal een beetje naar van, maar ik weet dat het terecht is. Meer dan terecht zelfs.

Al een paar weken is mijn agenda weer goed gevuld. Ik zou op moment zelfs niet eens de tijd hebben om ook nog naar een baas te gaan.
Veel afspraken voor mezelf en voor mijn kinderen. Belasting, auto, dieren: je hebt een gezin en dan horen dat soort dingen er nou eenmaal bij. Dat komt toch overal voor?

Vanmorgen stond er weer een afspraak voor mezelf. Onze 2-wekelijkse meeting met mijn therapeute. Met huiswerk; alweer!
Ik moet namelijk heel vaak ‘scorelijsten’ invullen. Per half uur moet ik mijn activiteit noteren, of dat lichamelijk, mentaal of rust is en hoe ik me voel qua vermoeidheid en pijn.
Het doel is om zichtbaar te maken hoe ik mijn dagen invul, en welke activiteiten goed voor mij zijn en welke spanning geven. En ook wat ik eraan kan doen om dan de scores weer richting de 1 te krijgen.1365073108N2013_04_04_001

Dat is me de afgelopen 2 weken niet gelukt. Logisch vind ik.
F. vindt van niet. Juist nu zou ik mezelf in acht moeten nemen en op meer dingen Nee zeggen. Meer rust inbouwen, juist omdat de gebeurtenissen zo emotioneel ingrijpend zijn.
Inderdaad: daar ligt mijn valkuil. En ik ben er niet zomaar ingetuind, maar met boter en suiker ingetieft …hoppa!!
Ze bekeek mijn lijstjes van vorige week dinsdag ( de dag dat ik zo vreselijk over de zeik ging omdat ik dat wijkcentrum niet kon vinden) en gisteren ( toen ik van hot naar her vloog en toch het hele gebeuren bij de hospice als een afwijzing heb ervaren * hoewel dat niet hoefde!*
Niet de meest representatieve dagen, maar juist daarom ook weer wel. Ik had geen tijd voor de adempauze-oefeningen, geen tijd voor de 3 minuten meditatie, laat staan voor een kop koffie tussendoor! Geen wonder dat ik gisteren bij Buuf Sas even ging zitten en zo alle energie uit me weg voelde vloeien en mijn hoofd amper kon draaien van de pijn! En dan als klap op de vuurpijl nog even de strijd met Puber Siebe over zijn krantenwijk…echt, ik was helemaal leeg gisteravond!

Ze vond dat de rustmomenten die ik ingevuld had helemaal geen rustmomenten zijn. Zij noemde het ontspanningsmomenten. Eh… dat is toch hetzelfde? Maar daar blijk ik een denkfout te maken.
Ik vind bijvoorbeeld het maken van mijn cup cakes echt een rustmomentje voor mijzelf. Ik geniet ervan dat ik ze zelfs kan verkopen omdat mensen ze zo leuk vinden! Maar dat doe ik volgens haar ter ontspanning.
Rust is niets doen.
Rust is zitten en de ademhalingsoefeningen doen.
Rust is even zitten met alleen een kopje thee of koffie en de meditatieoefeningen doen.1365073160N2013_04_01_022

Lezen is ontspanning.
Tv kijken is ontspanning.
Handwerken is dus ook ontspanning. Maar mijn lijf heeft ook rust nodig… Dat wordt nog een hele uitdaging!
Ik probeer die oefeningen wel te doen, maar op dagen zoals gisteren is daar domweg geen tijd voor.
En dus moet ik mijn agenda anders gaan indelen. De rustmomenten vastleggen en daar omheen de afspraken maken. In theorie klinkt dat goed.. maar ik vraag me af of dat werkbaar is met een gezin.

Ik vertelde haar over gisteren.. over de afwijzing van iets waar mijn interesse ligt en wat ik toch heel graag zou doen. Maar ook F. vroeg zich met gefronste wenkbrauwen af of ik vond dat ik al genoeg voor mezelf zorgde. Of ik al energie ‘over’ heb om er voor een ander te zijn. Autsjj.
En dan schiet ik vol en wil ik haar bijna toeschreeuwen dat ik juist energie krijg van ‘er voor een ander zijn’!!
Ik vind dit zo fokking moeilijk!! *excuus voor mijn woordkeuze*
Ik moet dus nog meer voor mezelf zorgen.. maar ik weet echt niet meer wat ik nu nog kan doen.
Is voor mezelf zorgen even niks doen? De drie R-en in acht nemen: Rust, Reinheid en Regelmaat?
Die rust gaat nu eenmaal niet altijd in dat gezin van mij..en dus vond F. dat ik in dat geval meer mijn kinderen en man moet inschakelen. Maar dat wil ik diep van binnen niet! Ik wil voor hen zorgen!
Dan de Reinheid.
Ja…douchen is wel eens een opgave voor me. Niet omdat ik niet wil, maar omdat het afdrogen en weer aankleden zo’n gedoe is. Ik heb dagen dat haren wassen al een enorme belasting voor mijn nek en arm is. ( hiermee wil ik niet beweren dat ik een smeerpijp ben, maar ik weet dat ik vaker zou moeten douchen. Daarentegen; ik werk niet, dus zweten komt bij mij niet vaak voor 😛 )En de reinheid in huis probeer ik ook zoveel mogelijk zelf te doen.Rust, Reinheid en Regelmaat

En Regelmaat?
Telefoon eruit, laptop dicht, naaiwerkje in de mand. Rust!!
Ik dacht juist dat ik al zo goed bezig was. Maar daar valt dus nog veel winst te behalen.
F. gaf me streng maar rechtvaardig, flink op mijn donder vanmorgen.
Volgens haar snap ik dondersgoed hoe het in theorie zou moeten. En dat het echt aan mij is dat ik nu mijn leven ga omgooien.
En ik weet dat het zou moeten…maar ik wil zo graag ‘gewoon’ zijn!! Ik weet gewoon even niet meer wat ik zou moeten aanpassen!
Ik weet echt niet meer wat ik nog meer moet veranderen….
KUT!!!

11 thoughts on “Terug naar af..

  1. Mooi dat je het nu van nog een andere hoek hoort. Je vraagt echt teveel van jezelf. Gun jezelf die tijd. De excuses die je aangeeft zijn keuzes. Je kunt evengoed andere keuzes maken. Zoals anderen inschakelen. Je eigen familie wil je graag helpen. Weet ik zeker. Geef ze die kans en laat je ondersteunen. Je hoeft niet alles alleen te doen.

    Succes!

    • Jolanda says:

      ….maar ik doe al niks meer. Ik zie echt oprecht niet wat ik nog meer zou moeten skippen.
      Niet meer naar de evaluaties van Emiel? Dat kan niet..ik ben zijn moeder.
      Niet meer naar de gesprekken met GGZ? Zou ik wel willen, maar ik heb ze nog wel even nodig.
      Het huishouden uit handen geven? Dat gaat toch niet? (en daarbij..mijn huis is echt al een stuk minder netjes en schoon dan een aantal jaar geleden..) en hulp inschakelen bij het huishouden dat ga ik financieel niet trekken.

      Dank je voor je succeswens. Die heb ik echt even nodig!

  2. Kijk naar je mogelijkheden. De obstakels zullen er altijd zijn. Wees inventief en denk samen met Marc na over hoe jij voldoende rust voor jezelf kunt nemen.

    Je schrijft: “ik doe al niks meer”. Kijk eens terug naar de afgelopen dagen/weken, wat je zoal op een dag doet. Kun je dan nog steeds zeggen: ik doe al niks meer? Zijn daar zaken die je had kunnen uitstellen, afzeggen, niet doen, laten doen?
    Ga niet vanuit weerstand daaraan denken, want dat is wat je nu lijkt te doen. Dat helpt je niet.
    Je denkt dat je veel verplichtingen hebt en is dat feitelijk zo?

    Gebruik die schema’s en vul je dag met voldoende gaten voor je rust. Dat gun ik je, dat je dat lukt!

  3. Silvia says:

    Ik kan me alleen maar bij Patrick aansluiten. En ik vind het super herkenbaar, ik stink er ook nog regelmatig in. Maar de goede keuzes maken voor jezelf helpt echt! Xxx

  4. Jolanda says:

    OOO Jolanda … wat een dillema .. er willen zijn voor die ander, maar jezelf vervolgens heel hard voor bij lopen.
    Je kunt pas goed voor een ander zorgen als je eerst goed voor je zelf zorgt!
    Ik sluit mij aan bij de adviezen van Patrick..

    Ik ga ze zelfs voor mij zelf proberen in te passen. ( ik heb nu een burn-out en moet ook meer tijd voor mijzlef maken .. nu heb ik daar een handvat voor .. dank je wel Patrick!)
    Dus .. ik plan mijn dag met rust momenten (even niks doen.. een kopje thee alles uit en stil)
    ontspanningsmomenten .. lezen/tv kijken of in mijn geval een half uur sporten.

    En daar om heen werk (voor mij) afspraken die nodig zijn voor de hulpverlening in mijn gezin.
    Ik heb geleerd dat niet alles altijd direct moet .. soms moet iets maar wat langer duren!
    (daar helpt de verplichtingen van mijn werk ook aan mee)

    Jolanda adem even diep in …over zie de afgelopen tijd .. en kijk per dag waar jij je rust moment inplant!

    heel veel succes … en weet je dat de hospice niks is geworden geeft niets …. er komt vast nog wel wat op jouw pad!

  5. Mieke says:

    Vraag familie en vrienden om je huis te doen. En dat dan terwijl jij uitwaait in het bos of met een pot thee in de tuin zit en alleen maar kijkt. Naar vogeltjes en grassprietjes. Starend in de verte. Als je weer terug naar binnen stapt ruikt het naar citroentjes en is alles aan kant. Dan ga je dingen doen die moeten om vervolgens heerlijk rustig te koken voor je gezin in een schone keuken. Afruimen doen je dankbare kinderen die zo heerlijk hebben gegeten. En dat terwijl jij op de bank zakt met wederom een pot thee en even je ogen sluit….

    Zoiets. Probeer het. En de dag erna koken ze voor jou!

    XXX

    • Jolanda says:

      Dat kan ik zo niet he…..
      Patrick heeft ( alweer!! bah!! 😉 ) gelijk: ik zit in een enorme verzet-fase.
      Ik kan niet op mijn luie reet zitten terwijl mijn familie (huh? Mijn moeder die nog hersteld van de operatie of mijn zusje die flink te grazen is genomen door één of ander rotvirus en blij is dat haar hoofd op haar romp blijft als ze bukt??) het huishouden ga laten doen.
      Femke werkt 38 uur en heeft daarnaast ook haar werk in de pizzeria en haar vrijwilligerswerk, en Siebe moet even al zijn aandacht aan school besteden.
      En de tweeling is 8.

      Wat een berg ‘on’mogelijkheden he?

      • Mieke says:

        Ach ja, alles wat je zegt is waar. Nee, bijna alles. Want hoezo ‘luie reet’. Dat is dan dat verzet misschien. Dat ieder ander het veel drukker heeft dan jij, veel meer akelige dingen en hooi op de vork heeft en dat jij je dan lui gaat zitten voelen als je toch even een beroep doet op een ander of de boel de boel laat. Dat klopt niet!
        Maar het is inderdaad veel makkelijker gezegd dan gedaan. Dat klopt dan weer wel.
        Maar lieve Jolanda, je bent verre van lui en jij verdient óók rust en hulp. Net zoals je zo veel aan anderen geeft. Bovendien heb je geen reet, maar zachte billen die zo graag wat vaker op die zachte bank zitten willen 🙂

        Alles lost zich niet in 1 dag op. Bewustwording brengt je al een heel eind.

  6. Het zo makkelijk zeggen Jolanda doe dit,Jolanda doe dat.De dingen die jij beschrijft zijn er en die wil je zelf doen ook al valt het zwaar.Als je dingen uit handen geeft krijg je het gevoel van zie je wel ik kan het niet meer en je wil zo graag.Jolanda ik leef erg met je mee….maar wijze raad heb ik niet,dit moet je zelf bedenken!Zelf inzicht krijgen wat wel en/of door een ander gedaan kan worden. Dikke Knuffel!!

  7. Trudy says:

    Heeft die F zelf een gezin? Het klinkt altijd zo makkelijk dat je dingen van je af moet schuiven en rust moet nemen. Tijdje niks doen en zo. Maar je zal altijd zien dat wanneer jij gaat zitten er wel een kind even nodig aandacht nodig heeft, en als moeder kun je dan niet zeggen: Nee hoor. Mama heeft haar rustmoment en dat moet van “F” dus dat je op je plaat bent gegaan/net uit school komt en je mooie cijfer wil laten zien/je vriendje heeft het uitgemaakt/of weet ik veel wat er gebeurd. Dat moet maar wachten tot mama haar rustmoment voor bij is. ZO WERKT DAT NIET. Bij mij niet tenminste.
    Sorry als het een beetje bot klinkt hoor. Ik ben net thuis en mijn jongens zijn groot genoeg om een hoop dingen zelf te kunnen. Maar vanaf het moment dat ik binnen stap is het toch: even de kopjes in de vaatwasser, kranten doorkijken voor vacatures en daarna bij het oud papier, de hond wil aandacht, zorgen dat de jassen op de kapstok komen en ga zo maar door.

  8. Ida says:

    Jolanda MOET DIT en Jolanda MOET DAT…… Jolanda MOET ademhalen…plassen en poepen dat MOET Jolanda…. Wat heeft jou gezin straks aan je als Jolanda NIKS meer kan (ken)

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)