Druk!

 

Tjonge jonge wat een week!!
Wat zeg ik: week? Het is al een maand dat ik nog harder loop dan mijn schaduw. En dat wil in mijn geval wel wat zeggen..

Het begon met de verjaardagen van de tweeling en Emiel. De verhuizing van mijn oudste zoon van Almata naar een gezinshuis en de ontdekking van de knobbel in de borst bij mijn moeder en de rollercoaster waar je dan inkomt. En dan ben ik nog maar ‘de dochter’! Kun je nagaan hoe het voor mijn moeder zelf moet zijn geweest.
De operatie is zeer goed verlopen, en Goede Vrijdag deed voor ons zijn naam eer aan. Op die dag hoorden we dat de tumor goed is verwijderd en dat het ook niet uitgezaaid was. Natuurlijk komt nu het na-traject nog: bestralen en misschien een (vorm van) chemo…. Dat moeten we allemaal nog horen.

Druk-drukker-drukstEn dan is juist in deze periode Marc veel voor zijn werk in het buitenland. Hij heeft Spanje alweer bezocht, en nu is Frankrijk aan de beurt. En dan zit de kans er dik in dat hij ook nog wel richting Texas en/ of Mexico raakt. Ik vind het niet erg. We eten er tenslotte ook van, en ik krijg ook in mijn eentje het bed wel warm  😉
Ik ben het gewend, zeg maar. Was ik in mijn jonge jaren al graag alleen, zo trouwde ik daarna met een internationaal chauffeur. Na de scheiding was ik  geruime tijd alleen, met daarin een periode waarin ik met de vader van de tweeling samenwoonde.
Ik vind het nu heerlijk burgerlijk om met het eten op mijn man te wachten, en ervoor te zorgen dat zijn werkkleding op tijd gewassen en gedroogd is.
En dan blijkt ook je zusje nog hartstikke ziek te zijn. En natuurlijk vind je dan de energie om bij haar de stofzuiger door het huis te jagen, haar bed te verschonen en de boodschappen voor haar in huis te halen.

Maar dan ben ik zelf ook weer aardig in de mallemolen geraakt. De afspraak met de neuroloog is goed verlopen. Hij luisterde naar mijn verhaal ( vulde wel snel mijn zinnen aan alsof hij al wist wat ik wilde vertellen) en heeft daarna lichamelijk onderzoek gedaan. Even reflexen testen…altijd leuk;-)
Daar kon hij weinig uithalen. Alle ledematen bewogen zoals hij verwachtte. Op mijn opmerking dat ik nu nog vers was ( het was net 9 uur geweest) en dat hij dit ’s avonds voor de grap eens moest proberen keek hij wel wat vreemd op. ( Ik vond het trouwens wel raar dat ik dat gevoel van die schokjes de hele dag bleef voelen.)
Maar hij nam mijn verhaal en mijn lijstje heel serieus en zei dat hij aan de hand van mijn verhaal mij wel verder wilde onderzoeken. Ik mocht dus na het gesprek meteen door naar de vampieren om 2 buisjes bloed in te leveren. Deze zullen onderzocht worden op afwezigheid van een bepaald stofje waarmee een eventuele spierziekte ontdekt zou kunnen worden.

Reflex Test.jpg_thumbDan mag ik vrijdag wederom voor een MRI komen. Deze keer zullen mijn hoofd en nek in kleine plakjes gehakt worden waarmee dan eventueel MS gevonden zou kunnen worden. Ook dat hoop ik niet. En als kers op de taart mag ik eind april langskomen voor een EMG onderzoek. Met stroomstootjes wordt dan de werking van mijn beenspieren en zenuwen onderzocht. Klinkt ook al als een feestje! #not.

Maar wat moet, dat moet. En ook hierin sta ik weer zo dubbel..
Aan de ene kant hoop je dat er niets gevonden wordt. Maar aan de andere kant wel, want dan zou ik eindelijk naar de buitenwereld kunnen ‘bewijzen’ dat ik wel degelijk pijn voel en dat ik echt niet meer lang kan staan of (trap)lopen. Want hoewel de MBSR training me heel veel gebracht heeft en ik nog regelmatig gesprekken heb met mijn therapeute moeten we helaas constateren dat het slechter gaat met me.
Ik begin behoorlijk afhankelijk te worden van mijn medicijnen en ik voel me verschrikkelijk beroerd worden als ik per ongeluk een dosis vergeten ben. En dat wil nog wel eens gebeuren.. vooral in het weekend als ik totaal geen ritme heb. Maar daar kom ik dan snel genoeg achter..

Gelukkig ging dat vandaag wel goed. Vanmorgen moest ik voor het eerste evaluatiegesprek naar het gezinshuis waar Emiel nu woont. En wat doet hij het daar goed!! Wat zijn we trots op hem! Nou ja…ik dan.  En de voogd. Zijn vader niet…die vindt dat Emiel teveel vrijheden krijgt en volgens hem is het een kwestie van tijd voordat hij ontspoort. En bedankt voor het vertrouwen paps!!
Maar de klucht van de dag bleek toch wel dat vader compleet uit zijn dak ging toen hij hoorde dat Emiel weer rookt.
Nee, ik ben daar ook niet blij mee. Ja, ik heb ook veel liever dat hij dat niet doet. Maar hij rookt nu onder ‘gecontroleerde’ omstandigheden. Hij mag buiten roken, en hij moet zelf zijn shag betalen.
Dat heb ik liever dan dat er geen zicht op is en hij weer naar het Streekbos fietst om daar te roken..en wat zit er dan in zijn sigarretten??
Maar goed, vader heeft dus wéér gezegd dat zijn zoon niet meer welkom is in zijn huis. Want er zitten nu roetdeeltjes in zijn kleding en die zijn kankerverwekkend………..
Ik heb geleerd mijn mond te houden. En hoewel dat soms verdomde moeilijk is: het is wel beter voor mijn lijf.

Maar daarmee was ik er nog niet. Ik had ook een gesprek bij het Hospice en een afspraak met Ronald, ons verzekeringsmannetje die als service ook meteen onze aangifte doet. Hij mocht even mijn werk controleren.. ik hoopte dat ik een foutje gemaakt had, maar het goede nieuws was dat ik het juist wel goed gedaan had. En tja.. dat je dan moet betalen is niet fijn.
Bij het Hospice stond ik snel weer buiten. Ik ben te jong. Das weer eens iets anders!
Na een kort gesprekje kwamen we beiden tot de conclusie dat de tijd nog niet daar is. Ik heb jonge kinderen, en ervaring heeft haar geleerd dat juist die uitstersten in een mensenleven veel van je kunnen vragen. Ook vond zij , nu er kanker aanwezig is in mijn nabijheid ( ze bedoelde nu het traject van mijn moeder) dat mij op de proef zou stellen. En ze zochten op dit moment vooral zorg-vrijwilligers.. iets waar ik niet bekend mee ben. Jammer!
Ach.. krijgen al die mensen die het niets voor mij vinden toch nog gelijk. 😉2961

En toen kwam ik thuis.
Een enorme stapel kranten lag bij de schuur… Siebe mocht beginnen met zijn eigen wijkje! Eindelijk kan hij zelf geld verdienen. Whoei!!! Hier keek hij zo lang naar uit!
De realiteit bleek toch even anders. Het viel hem enorm tegen. Logisch ook, als je geen fietstassen hebt en je fiets steeds omvalt zodat je meer tijd kwijt bent aan het bij elkaar rapen van je kranten dan dat je door kunt lopen.
En dan kun je als moeder proberen uit te leggen dat het moet wennen, dat het steeds sneller zal gaan en dat je ook zoiets als kranten bezorgen, moet leren.
Dat je er handigheid in moet kweken om alle brievenbussen te kunnen openen zonder steeds je knokkels te stoten…… Maar dat wil er dan niet meer in bij mijn lekkere puber.
Uiteindelijk heeft hij dan ook huilend, mokkend, snotterend en schreeuwend aangegeven dat hij het niet ging afmaken, en dat hij dit nooit meer wil doen. Juist ja. Gelukkig bracht een vriendje weer wat beweging in deze impasse. Die wilde wel helpen.
Als zoonlief er nu maar niet vanuit gaat dat er voortaan altijd iemand is om hem te helpen. Als hij geld wil om te kunnen doen wat hij wil, zal hij er toch  voor moeten werken!

Ik hoop echt dat hij toch nog een beetje op mij blijkt te lijken en gewoon even doorzet.cimg5793
Met de hartelijke groeten en dank aan Buuf Sas, die niet alleen vandaag mijn kids op ving, maar ook mij. Met een heerlijke bak koffie en een goed gesprek. Dank je wel lieverd!

6 thoughts on “Druk!

  1. Ida says:

    Gelijk krijgen is een bascule mop, en op het moment dat jou leven een bascule is, in een rustig vaarwater komt jou tijd echt wel…..Hoe vaak moet JIJ nu nog de boodschap krijgen eerst eens aan jezelf te gaan denken. Want echt de dokters kunnen een hoop, maar zelf kun je nog veel meer…dat heet lekker echoistisch aan jezelf werken. xox knufffffffffffff

  2. rebecca says:

    Ik krijg het al druk als ik het lees. Jeetje!!
    Gelukkig ook goede dingen.
    Wel jammer van de hospice. Zo te lezen lag het niet aan jou, zoals iedereen om je heen beweerde, maar aan de omstandigheden waar je ij zit. En daar kunn jij niks aan doen 😛
    Goed dat je bent gaan praten.

  3. jacqueline says:

    Jeetje hoe bedoel je een drukke week wat heb je veel te verwerken!
    en wat heerlijk om te lezen dat Emiel het zo goed doet in het nieuwe huis wat een heerlijke geruststelling zal dat voor je wezen! toch een zorg minder helaas kreeg je meteen een zorg erbij door zijn vader maar die is niet wijzer moet je dan maar denken! Oke roken is niet goed maar dat is nog altijd beter dan de ellende die je tegenwoordig allemaal hoort van de tieners en idd wat als hij het stiekem doet wat zal er dan allemaal inzitten! ik vind het voor hem heerlijk dat hij het zo naar zijn zin heeft dat is toch het belangrijkste lijkt mij Hoop dat dat zo door blijft gaan zodat hij ook wat rust krijgt
    en dan over de Hospice jammer joh maar ook wel begrijpelijk als je de uitleg zo leest! het blijft dus nog even toekomst muziek voor je
    is er niet iets anders wat hier op lijkt maar dan minder heftig?
    wens je succes en hoop dat je wel de tijd vind voor je eigen en dat je van de goede dingen blijft genieten en ze ook opmerkt want heerlijk dat de uitslag van je moeder zo goed was en van Emiel ook topper en je hebt een geweldig verjaardagsfeest gevierd voor je kids die dingen moet je wel blijven herinneren!
    Veel succes en ik hoop dat de rust snel bij je komt maar helaas met kids heb je dat meestal al niet ooit krijg je de rust toch!!!
    groetjes

  4. Dyana says:

    Hemeltje, wat een gebeurtenissen allemaal!! Fijn dat Emiel zo op zijn plaats is! Heerlijk hoor. Zijn vader kan de pip krijgen… Heftig, alle onderzoeken die je moet ondergaan. Ik hoop (en ik weet; velen met mij) dat ze niets nieuws gaan vinden. Dat je pijn hebt hoeft niet bewezen te worden. Mensen die dat willen zijn geen vrienden Jo. Ik kan wel huilen (pottedikkie- en doe dat accuut) als ik er aan denk dat iemand zo hard zou kunnen zijn. Snel aan voorbij lopen die gasten en je concentreren op je herstel/rust. Sterkte! Knuffel X Dyaan

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)