Waarom? Daarom!

Ik krijg mijn *Pling* momenten nu al tijdens het autorijden. Gaat goed!!  😉

DSCN0443Wat vooraf ging:
Ik heb mijn oog al een tijdje laten vallen op een soort haak,- en brei groepje in Hoorn. Ik zag de pagina http://www.smakelijkhaken.nl/  en dat leek me wel wat. Want ik freubel wel het een en ander, maar patronen lezen kan ik niet. En het leek me een leuke manier om op deze manier mensen te leren kennen en nog iets te leren ook!
Maar zoals zo vaak bij mij; ik ben razend enthousiast, wil ergens voor 200% induiken en bedenk vervolgens alle smoezen die nog niet bedacht zijn om er dan niet heen te durven.
Maar alle smoezen zijn al aardig bedacht, en dus besloot ik dat ik vanmorgen naar het Smakelijk Haakcafé moest gaan.

Op de site stond de naam van het wijkcentrum en de straat. De Zaagtand in de Sint Eloystraat in Hoorn. Nooit van gehoord maar hé: Google is your friend!!
Ik had thuis al even vluchtig op een map gekeken. Te vluchtig, bleek toen ik even voor half 10 voor het Wijkcentrum aan de Scheerder stond. Ik wist dat er daar eentje was, en dat die enkele maanden geleden gesloten is, dus misschien had het beestje een ander naampje gekregen?
Niet dus. Maar volgens een dame op straat moest in de Huesmolen zelf zijn. Bij de bieb werden er ook van dat soort dingen georganiseerd. Vol goede moed de auto in. Op naar de bieb!

Helaas. Geen haakclubje te vinden. Maar gelukkig heb ik sinds kort een smartphone.
Wat deed ik nou moeilijk? Een vast programmaatje “Maps”. En terwijl ik nog van alles en nog wat aan stroom vretende dingetjes moest aanvinken, begonnen allerlei satellieten hoog boven mijn hoofd mijn plaats te bepalen. Ik moest richting de stad. Een blauwe stip knipperde in de buurt van de Venenlaan. Die wist ik wel te vinden!
Inmiddels was het al half 10 geweest… jammer dat ik de eerste keer al te laat zou komen!vrouw wetenschap

Maar eenmaal aangekomen bij de nieuwe Lidl kon ik geen Sint Eloystraat ontdekken. En ook een dame die net uitstapte reageerde wat terughoudend. “Mevrouw, bent u hier een beetje bekend? Kunt u mij helpen?”, sprak ik de kakmadame vriendelijk aan.
Ze draaide zich om en keek naar me alsof ze verwachtte dat ik ieder moment haar tasje zou roven. “Nee, ik ben hier niet bekend”, antwoordde ze op ietwat minachtende toon.
Huh? Waar heb ik dat toontje aan verdiend?
Ik besloot het te negeren en vroeg of zij wist waar ik het Wijkcentrum De Zaagtand kon vinden. Stomme vraag.
De opgedirkte toverlantaarn zag er niet uit alsof ze überhaupt in haar leven ooit een wijkcentrum betreden had. Het antwoord kwam dan ook niet onverwacht.
“Wijkcentrum de Zaagtand??? Nee hoor, dat is niet in Hoorn. U heeft zich vast vergist. “
‘Eh…nou… ‘, durfde ik tegen haar in te gaan, ‘ dat heb ik toch gelezen op de site hoor. De Zaagtand in de Sint Eloystraat.’

De nep-blondine met te grote oorbellen en te donkere zonnebril keek me nu boos aan en zei *I kid you not*
Ze zei: “ Jongedame, dat heb je dan verkeerd gelezen. Ik woon hier al 57 jaar (huh???) en daar heb ik nog nooit van gehoord. Er zal wel Den Hoorn hebben gestaan. Goedemiddag!”  ..ik was perplex.

Ik schoot volledig vol en liep meteen naar mijn auto. Met een veel te harde klap gooide ik mijn portier dicht. Razend was ik.  Ik besloot heel verstandig nog maar even niet de auto te starten want de tranen stroomden over mijn wangen. Wat had ik me nu toch weer op de hals gehaald? Waarom kan ik dat stomme wijkcentrum nou niet vinden? Wat een venijn had dat mens om zich heen hangen zeg!  Wat een takke-trol!!

En zo mag ik helemaal niet denken van mezelf. Zij kon er niets aan doen dat ik het niet kon vinden.. toch? Nogmaals startte ik mijn mobiel op maar door mijn boosheid registreerde ik totaal niks meer. WAAROM?? Vroeg ik mezelf hardop af… Waarom mag ik niet naar die haak-ochtend toe? Waarom laat ik me zo vreselijk opnaaien door zo’n kakwijf met haar bronskleurige 4×4 met leren bekleding? Waarom raak ik WEER zo totaal in paniek als ik in de auto iets niet kan vinden? Want dit was niet de eerste keer dat dit gebeurd hoor.. Zodra ik op nieuw terrein ben en daar moet rijden kan ik vreselijk over de zeik gaan. Mijn kinderen weten hoe vreselijk ik dan kan zijn.
Ik kan het vergelijken met een soort PMS-bui. Ik weet dat ik onredelijk ben, ik weet dat mijn gedrag niets oplost op zo’n moment maar toch kan ik mezelf niet stoppen. Ik ben kwaad en enorm verdrietig.. en ook daar schaam ik me dan niet voor. paniek

Ik ben pislink weer uit gestapt, heb mijn tranen weg geveegd en ben naar een andere dame toegelopen. Zij vermoedde dat het meer in het centrum zou liggen, bij de Tweeboomlaan in de buurt.
Eigenlijk was ik er al klaar mee. Maar de aangegeven richting ligt ook richting huis. Ik zou nog 1 poging wagen en anders was er vast wel een hele goede reden waarom ik geen haak en breipatronen mag leren lezen, zo besloot ik.
Ik reed totaal afgeleid naar de Liornestraat en draaide de Wabenstraat in. Ik was nog zo bezig met mijn eigen boze Waarom-gedachten.. het was maar goed dat ik auto reed, anders was ik nog gaan stampvoeten. Ik zat compleet verstikt in mijn denkpatronen waarin ik denk ‘dat het me niet gegund wordt’ en ‘Waarom raak ik nou toch steeds in paniek?’ . En terwijl elke gedachte begint met ‘waarom’, hoor ik opeens…’Daarom!!’

waarom_vragenNormaal zitten kleuters in de Waarom-fase, maar nu zat ik erin. Eigenlijk ben ik er nooit uit geweest, als ik het goed bekijk. Ik wil altijd weten waarom iets is zoals het is. Het is zelfs mijn vak geweest! En nog wil ik graag het naadje van de kous weten.
En laat ik dat nou eens moeten afleren!
Was ik niet al een jaar bezig om te leren de dingen  accepteren zoals ze zijn? Moest ik niet juist gaan loslaten? Elke dag plukken en niet teveel vooruit leven? Moest ik niet juist leren ontspannen, en een hobby zoeken?  Ik hoefde niet te weten waarom ik dat wijkcentrum niet kan vinden.. als ik het niet kan vinden, is dat zo…en ga ik zo meteen gewoon naar huis. Punt!

En opeens realiseerde ik me dat ik in de Wabenstraat reed. Oeps! Terug! Tweeboomlaan is de andere kant op.
Ik keer de auto en rij richting de stoplichten. Ik moest stoppen voor rood en opeens zie ik het. Een bord met daarop Wijkcentrum De Zaagtand.  Mijn onderkaak klapte nog net niet op het stuur. Dit ga je niet menen!! Maar het stond er echt. Gevonden!!

Het blijkt een nieuw wijkcentrum te zijn…aangebouwd aan de oude KTS. Het dak van het pand doet inderdaad aan een Zaagtand denken. En de Sint Eloysstraat?? Dat blijkt een steegje te zijn dat erachter loopt.  Eenmaal binnen heb ik eerst eens 5 minuten stil gezeten. Even een kleine bodyscan gedaan en even op mijn ademhaling gelet. Was geen overbodige luxe 😉
En hoewel ik veel te laat binnenkwam, ben ik toch begonnen aan een cupcake. De dame in kwestie vond het heerlijk om mij te helpen, dus volgende week wil ik weer. Hopelijk ben ik dan wel op tijd….Ik weet nu waar het is!!images

12 thoughts on “Waarom? Daarom!

  1. Esther van den Bergh says:

    Waarom? Daarom! Inderdaad, soms is er gewoon geen reden waarom dingen zo gaan als ze gaan. Soms wel, en soms maak je ervan dat dit of dat de reden is, gewoon omdat het dan meer zin lijkt te hebben voor jouw gevoel. Maar vaak is het gewoon zo, zonder reden. Een goede les!
    Ik maak mij nergens meer druk over, als het even kan, is veel beter en werkt eigenlijk heel goed…. Vind ik het niet, dan noem ik het gewoon een proefrit en dan moet ik er gewoon nog één maken om het daarna vloeiend te kunnen rijden. Zo zie je nog eens wat, je vindt uit hoelang je er over rijdt, en komt onverwachte dingen tegen die soms heel leuk uitpakken. Ik probeer altijd iets positiefs ervan te maken.
    Ik wens voor jou dat jij ook zo ver komt!!! Het maakt het leven een stuk minder stressvol, dat is veel beter voor je lijf en geest!
    En wat een leuke cupcake is dat geworden! Een nichtje van mij is ook bezig met haken van die kleine beestjes, er is een japanse naam voor maar daar kan ik even niet opkomen. Erg leuk, soms denk ik dat ik zoiets ook wel zou kunnen gaan doen, of breien, kan ook nog!
    Dus toch een goede dag geweest voor jou! Liefs, Esther

  2. Jolanda says:

    wat een vervelende vrouw zeg! Zo’n toontje had jij vast niet verdiend.
    Waarom de dingen zijn, zoals ze zijn? .. Tja vaak kom je daar niet achter.
    knap dat je volgehouden hebt, en je beloning was daar uiteindelijk … het wijkcentrum met je haak en brei-clubje!
    Ik hoop dat je daar nog veel plezier gaat beleven.

    • Jolanda says:

      Dank je wel! Ik hoop nu eindelijk eens patronen te kunnen leren lezen, dan kan ik thuis ook verder met mijn plannen en freubelideetjes 🙂

      • Als je een patroon leest altijd goed opletten met punten en komma’s is mijn ervaring. Als je de zin fout leest loopt het patroon vast. Succes en het is kei leuk als je het eenmaal doorhebt! Liefs Ria

  3. Mieke says:

    Prachtig verhaal Jolanda. Ook voor jezelf. En er is absoluut een reden voor dat je toch weer te ver reed, moest keren en stoppen voor rood en het bord De Zaagtand op een presenteerblaadje gepresenteerd kreeg. Die reden is ‘just because you had to be there’! Dat is genoeg. Volgende week weer. Geniet ervan!

    Mooi hoe je diverse benamingen geeft aan die ‘takke-trol’! Ik zie haar zo voor me, 57 jaar en volledig be-facelift 🙂

    • Jolanda says:

      Nou echt he? Niks mis met ‘jezelf goed verzorgen’..maar deze dame had dat ietwat overdreven. Ze was zo’n Rachel Hazes-type… ..#not my cup of tea

  4. Toen ik in 1999 van mijn man ging scheiden, werd ik gedwongen om met mijn kinderen door Nederland te crossen. Wat hun vader normaal met ons gedaan zou hebben, deed ik nu alleen. Familie weekend in Zwolle? Geen probleem, ik reed er zo naar toe. Telekids concert in Ahoy? No problem! Op visite bij een kennis in hartje Den Haag? Eerste keer even zoeken, maar daarna geen probleem. Tomtom bestond nog niet. Alles van de papieren routeplanner. Wat en waar het precies fout ging weet ik niet, maar ik herken je verhaal en bijbehorende emoties direkt! Als ik verder dan Amsterdam moet, probeer ik er onderuit te komen. Ik word al boos nog voordat ik in de auto zit. Ik ben al verdwaald nog voordat de motor gestart is. En tegenwoordig heb ik wel een tomtom-achtig iets… Ik snap je helemaal. Heel knap van je dat je doorgezet hebt. 😉

  5. Hilde Luken says:

    Lieve Jolanda, ik ken je niet persoonlijk, maar ik vind je verhalen zo herkenbaar en mooi geschreven.

    Bij mij kwam gisteren ook de rook uit m’n oren in de auto. Was op weg naar de ouderavond van m’n dochter in Hoorn, reed ik op de Bobeldijk achter een brede camper die 30 km. per uur reed en voor elke tegenligger lang van te voren stil ging staan. En er kwamen veel tegenliggers.
    Ik kon maar 5 minuten meemaken van het 10 minutengesprek. En dan nog de opmerking van m’n ex die wel op tijd was: “We wisten wel dat je te laat zou komen.” Grrrr.
    Thuis nog even moeten touwtje springen om te ontladen.

    Aan de blije cupcake te zien was je al snel over je frustraties heen en heb je nu een mooi verhaal met die opgedirkte toverlantaarn.

    Groetjes van een bewonderaar van al je schrijfsels, Hilde

    • Jolanda says:

      Hoi Hilde, welkom!
      O, jouw verhaal is ook herkenbaar zeg! Ik heb ook zo’n ex 😉

      Ik denk dat ik even iets moet ophelderen, deze cupcake is gemaakt door Jacqueline en dient als voorbeeld. Ik hoop dat de mijne ook zo netjes wordt als die van haar!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)