Trekken aan een vrachtwagen

Ik denk dat ik met die titel heel aardig beschrijf hoe ik me nu voel. Een beladen wagen ook nog.
Nou ja…half beladen, want er is al flink wat af gegooid.  😉

Vorige week vertelde ik nog aan Marc dat ik het gevoel had aan een lang elastiek te lopen.
Ik doe verschrikkelijk mijn best om vooruit te komen. Kan af en toe al zelfs een sprintje trekken! Maar op het moment dat ik uit mijn comfort-zone wil, raakt het elastiek uitgerekt en sta ik aan mezelf te trekken en doe ik mijn stinkende best vooruit te komen. En dan hoeft er maar *vingerknip*  te gebeuren en ik knal met een luide smak terug en ben dan weer letterlijk terug bij af.
Net als monopoly.. of ganzenbord. “Bijna goed!! Begin maar opnieuw. Terug naar start” .

dsc1347Natuurlijk besef ik maar al te goed dat ik zelf die vrachtwagen ben. In dromen staat een auto voor jezelf. Dat ik dan het gevoel heb een vrachtwagen te zijn klopt dan wel weer. Ik heb vanmorgen met de tranen in mijn ogen moeten constateren dat er sinds het gebruik van Lyrica, 3 kg bij heb mogen krijgen.. terwijl ik zo verschrikkelijk trots op mezelf was dat ik er 9 kg af had. Een derde deel zit er dus alweer aan!
Verder gaat de vergelijking met een vrachtwagen ook wel op omdat ik al flink wat karren heb moeten trekken, en ook nu met een giga-klus bezig ben.

Maar goed.. dat elastiek dus. Die metafoor klopt ook als een bus. Het schijnt dat navelstrengen ook flink uitrekbaar zijn? Ik ben de laatste tijd weer flink met mijn moeder verbonden. Dat terwijl ik haar ziekteproces zoveel mogelijk los probeer te zien van haar. Want ik weet dat als ik me zo verbonden voel met iemand ik ook in dat proces ga zitten. Iets dat ik ( zeker in het geval van mijn mama) al mijn hele leven al deed. En zelfs al in de baarmoeder. Maar daar is het ook mijn mama voor 🙂
Maar daar help ik haar niet mee. En mezelf al helemaal niet! Het is dus zaak om die navelstreng te vervangen voor iets anders. In een meditatie heb ik er dan ook een staalkabel van gemaakt.
Ik ben wel verbonden, heel sterk zelfs maar we wisselen niets meer uit. Wat van mij is, is van mij en vice versa.  Een staalkabel rekt ook niet zo erg uit. Lijkt mij een prima hulpmiddel om een wagen mee te moeten trekken! 🙂

Totdat ik gisteren eindelijk besefte dat ik helemaal niet aan mezelf moet trekken. Het enige dat ik hoef te doen is die kabel doorknippen ( uhuh..klinkt easy!) en zelf weer achter het stuur moet gaan zitten. Starten en gaan!!
Ik hoef alleen maar te leren hoe ik die machine weer aan de praat krijg.
En dat vind ik zo mooi aan die plaatjes die ik in mijn meditatie zo af en toe voorgeschoteld krijg. Het is gewoon leuk om te doen..en bijna verslavend!  En mooi. Dat ook.
Want het is een prachtige manier om te vertellen dat als mijn lichaam inderdaad die vrachtwagen is,  het tijd is om van binnenuit te helen. Het zonder toevoegingen ( benzine..medicijnen)  te hoeven doen. En wat wil ik dat graag!! Helaas kreeg ik gisteren weer akelig hard bewezen dat mijn lichaam zonder die troep slecht tot niet functioneert. Ik was woensdagavond van huis gegaan zonder mijn avonddosis. Gedurende de avond ging het nog redelijk goed…. maar gisteren kreeg ik dus de rekening gepresenteerd. En ik heb zo’n vermoeden dat de verschrikkelijke hoofdpijn die ik nu met koffie en extra aspirientjes probeer weg te werken daar ook een gevolg van zijn. Eigen schuld. jaws-of-life

Ik heb dus in gedachten dat elastiek doorgeknipt. Zo resoluut als ik kan. Met een operatiemesje, een schaar, een betonschaar en als laatste met zo’n enge klauw die de brandweer ook gebruikt. Moet afdoende zijn dacht ik.

Nu nog terug in die wagen en starten. Uitzoeken hoe ik dit logge geval weer zelfgenezend krijg. Kijken wat ik nodig heb om de motor zelfstandig te laten draaien.
Uitzoeken wat ik nodig heb om van mijn plaats te komen. En dan hoop ik dat ik dat ook op eigen kracht kan doen. Want ik heb geen reserves meer om dure therapieën of voedingsmiddelen te kopen.
Het moet toch ook zonder kunnen! Maar eerst maar uitzoeken wat er nou precies aan de hand is, en het stuur weer goed vasthouden. Dat kan ik.

3 thoughts on “Trekken aan een vrachtwagen

  1. Hey Jo!
    Voor je hoofdpijn: drink zoveel mogelijk water. Veel hoofdpijn heeft een relatie met een te kort aan water. Zorg ook goed voor jezelf door momenten van rust te vinden. Niet alleen door “niets” te doen of leuke dingen te doen, maar vooral door stilte in jezelf te vinden. De radertjes even stil zetten.

    Je trekt aan die vrachtwagen, doordat je nog steeds met 1 voet in je verleden staat en een Jolandaatje in jou probeert “dingen” van vroeger te herstellen. Zodra je gaat accepteren (werkelijk in je ziel voelen) dat jij hier en nu bent; grote, krachtige en intuïtieve Jolanda en dat er allemaal kleinere versies van jou in jou zitten, die allemaal hun plek in jou verdienen en die niet het stuur in handen hoeven te hebben, zal die vrachtwagen oplossen.

    De sleutel zit in vergeving en mildheid. Liefde voelen voor al die kleine versies van jou. Geen afwijzing of veroordeling. Acceptatie en liefde.
    Met wilskracht blijf je rondzeulen met die vrachtwagen. Met liefde, mildheid en acceptatie heb je die vrachtwagen niet meer nodig.

    Sterkte met die vrachtwagen.

    • Jolanda says:

      Juist ja 🙂
      In dat geval kan ik nog niet aan de rol. Ik vind dat nog heel moeilijk..hoewel ik weet dat het wel moet. Het is niet zo dat ik veroordeel…maar oordelen doe ik wel.
      Ik vind die kleine knap lastig af en toe!! Hoewel ik op datzelfde moment besef dat ik net zo ongeduldig ben als die kleine.

      Nog meer rust dus..en stilte. Het gezegde “rust roest” gaat in mijn geval niet op?? 😉

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)