Slecht nieuws

Veel gebeurt.
Veel gedachten. Veel neiging om te schrijven…maar het was nog even niet gepast.
Ik ben vorig weekend gestopt te schrijven. We hadden toen net de verjaardagen van de tweeling achter de rug en ik was best een beetje moe. Fysiek maar ook mentaal.
Ik was mij aan het voorbereiden op het kennismakingsgesprek met de ouders van het gezinshuis waar mijn zoon misschien mocht komen wonen.

Het hing er nog een beetje om. Dit gezin is heel bekend met kinderen met een uitdaging, maar niet met pubers met een uitdaging. In principe was alles geregeld, maar mocht het niet klikken zou het gewoon ophouden en zouden ‘we’ terug bij af zijn.
Best spannend dus en na een enorm onrustige nacht werd ik dan ook wakker met een heel naar voorgevoel. Alsof me iets te wachten stond wat niet leuk zou zijn.
Ik probeerde even op dat gevoel af te stemmen, maar ik had niet het idee dat het met Emiel of het gesprek te maken zou hebben. Dat kan dan meestal maar 1 ding betekenen en ik vertrok dan ook ruim op tijd richting Andijk; zodat ik me niet zou hoeven haasten en onderweg tegen een andere auto of paaltje zou botsen. Dat is mij vaker gebeurd in  Andijk 😉

indexDe reis verliep goed en het gesprek ook. Het voelde meteen fijn toen ik het huis binnen mocht, en de handdruk van S. en M. voelden prettig en vertrouwd. Er konden goede afspraken gemaakt worden en op wat kleine ( helaas gebruikelijke) kriebelmomentjes waarbij ik weer heel veel werk op mijn bord geschoven kreeg, verliepen de gesprekken voorspoedig. Emiel gaat maandag de 18de verhuizen en mag vanaf dinsdag naar school. Hij moest dus nog even een fiets krijgen om hem letterlijk van A (ndijk) naar B(ovenkarspel) te brengen zodat hij daarna met de trein naar school kan. Verder aan mij de schone taken een fiets te regelen, en ook de verzekeringen.
We mochten na het gesprek Emiels kamer bekijken.  Een mooie, lichte kamer met uitzicht op een mooie waterpartij. Ik hoop zo dat mijn grote zoon hier heel gelukkig gaat worden!

Nadat we een kleine rondleiding gekregen hadden checkte ik mijn mobiel.
Ik had gemiste oproepen.
Iemand had mij heel duidelijk geprobeerd te bereiken! Ook een smsje van mijn moeder: Waar of ik was. Wat een rare vraag?? Daar hadden wij het toch met de jongens hun verjaardag uitgebreid over gehad? En meteen was dat nare onderbuik gevoel er weer. Er moest wel iets heel belangrijks zijn als mijn moeder daar niet aan gedacht had. Ik ben meteen naar de auto gelopen en heb haar gebeld.
Ze wilde niet door de telefoon zeggen wat er was en we spraken voor die avond bij haar thuis af. Ook mijn zusje zou aanwezig zijn.
O shit…dit kon niet goed zijn!
Ik vroeg nog snel of het over mijn oom ging.. Hij was de afgelopen weken best ziek en ondanks dat we niet veel contact hebben, maak ik me soms best zorgen. Zoveel familie heb ik tenslotte ook niet. Maar het ging niet over hem.
En dan loop je de hele middag met een knoop in je buik. Meteen kon ik de geleerde technieken toepassen. Ik benoemde mijn zorg-gedachten en besefte dat mijn zenuwachtige gedoe niets aan de situatie zou veranderen. Het enige dat mij restte tussen onwetendheid en kennis was tijd. En die kon ik niet versnellen. “Gewoon afwachten” dus…en dat lukte me redelijk!

borstkanker_clip_image007Die avond was een avond die alle onderbuik gevoelens die ik had, bevestigde. Mijn moeder vertelde haar verhaal… hoe alles tot nu toe gegaan was en hoe zij die ochtend in het ziekenhuis moest komen voor onderzoek. De resultaten zou ze woensdag te horen krijgen maar de voortekenen waren niet goed.
Ze vertelde dat het heel veel voor haar betekende als mijn zusje en ik met haar mee zouden gaan voor de uitslag en natuurlijk hebben we dat gedaan.
Ik ga niet alle details vertellen, maar wat ik wel mag melden is dat het inderdaad slecht nieuws is.
Heel slecht nieuws. Borstkanker…kwaadaardig.
En daar zit je dan. Hoe bijzonder hoe het in 1 keer zo stil kan zijn, en in datzelfde moment honderden vragen door je hoofd denderen. Vragen die niemand nog kan beantwoorden. Want dat ze weten dat het kwaadaardig is, wil niet zeggen dat ze ook weten welk soort…en of het erfelijk is, of hoe snel dit groeit.

We weten nog niet veel.  Maandag hebben we een gesprek met de mamma-verpleegkundige en zal ze haar poortwachter-onderzoek krijgen. Dinsdag wordt ze geopereerd.

Ik weet dat ik nog veel meer te vertellen heb, en dat zal ik ook doen. Want Emiel was ook jarig. 16 werd mijn grote knapperd en we hadden een heerlijke, gezellige dag met z’n allen.
En dat wil ik ook zeker opschrijven, ook hij krijgt zijn momentje.

Nu eerst de rust en kalmte zoeken zoals ik geleerd heb. Ook gisteravond heb ik weer mooie gesprekken met mijn moeder en zusje gehad.
Mooi om te zien hoe verschillend we toch zijn. Ik heb er goed over nagedacht en aangeboden mijn moeder te ondersteunen als zij dat wil. Ik ga me niet opdringen. Mijn zusje wil wel graag bij het voortraject betrokken worden. Niet dat zij zich wel opdringt, maar het is voor haar een manier om met de realiteit om te gaan.
Ik weet inmiddels een beetje hoe het gaat…4 jaar geleden mocht ik een aantal maanden een dame begeleiden die bezig was met haar gevecht tegen kanker, en ik heb ongelooflijk veel geleerd in die periode. Natuurlijk is iedereen anders, en is ook elk traject anders. Maar nogmaals; ik wil mijn moeder ondersteunen als zij dat wil.
Ik vond het heel moeilijk om uit te leggen want ik wilde niet overkomen alsof ik haar niet vanuit mijzelf wil ondersteunen.

Maar tot een aantal maanden geleden, trok ik heel veel drama aan in mijn leven. Ik bedoel daarmee dat ik iedereen probeerde te helpen, overal op insprong als ik vermoedde dat mijn hulp nodig was en me overal mee bemoeide. Want ja… nu zie ik ook wel dat ik dat deed.
Daarmee creëerde ik altijd drukte om me heen, want er is altijd wel iemand die je blij kunt maken met jouw hulp. Maar daarmee nam ik nooit rust voor mezelf. Totdat mijn lichaam een syndroom aanmaakte die mij tot rust dwong. Letterlijk en figuurlijk, fysiek en mentaal.
En nu ben ik heel hard aan het leren om eerst aan mezelf te denken en voor mezelf te zorgen omdat ik daarna veel beter voor anderen kan zorgen.
Ik had alleen gehoopt dat ik meer tijd zou krijgen om dat te oefenen, maar mijn mama heeft me nu nodig. En dus hoop ik dat ik alle geleerde technieken goed kan toepassen, dat ik de rust in mezelf kan vinden en daarmee zoveel energie mag uitstralen naar mijn moeder, mijn zusje en mijn bonus-vader. En naar alle andere mensen die ons na staan.

Mijn moeder heeft goede kansen. Ze is jong, en gezond. En ze heeft vechtlucht en humor. En ze heeft ons.. Mam, we gaan ervoor!!Borstkanker-bij-ouderen-dodelijker

22 thoughts on “Slecht nieuws

  1. Indrukwekkend en aangrijpend. Wat een tombola aan emoties en gebeurtenissen Jolanda. Heel veel sterkte de komende spannende tijd. In de rust zit ook je kracht en ik wens je van beide heel veel toe. Je weet het inmiddels: alleen als je goed voor jezelf zorgt kun je er ook voor anderen zijn.

  2. Wat een vreselijk nieuws voor jullie. Tegelijk voel ik dat je ook heel trots op jou mag zijn. Hoe je je bewustzijn al kunt omzetten in actie. Tof.

    Dat helpen van vroeger was geen helpen. Dat was redden. Google maar eens op dramadriehoek van Karpman. Ten voeten uit. Je zocht erkenning en vooral bevestiging van je script. Wat je nu doet is heel gezond. Aanbieden en het besluit laten waar die hoort. Als je dan een ja krijgt, wordt het op basis van een goede relatie een ja.

    Sterkte.

    Pat

  3. Esther van den Bergh says:

    Heel veel sterkte. Deze ziekte is zo gemeen! Tegelijkertijd kan ik alleen maar zeggen dat jij het hartstikke goed doet! En je kan het ook. Met alles wat je inmiddels geleerd hebt, heb je goede hulpmiddelen om dit op de juiste manier te doen. Wens ook je moeder, zus en haar man veel sterkte. Knuffel….

  4. Netanja says:

    Wanneer gaat het nu eens een tijdje rustig voor je? Zo’n periode dat je echt weer even tot jezelf kan komen en er alles uit kan halen wat je echt in je hebt. Van je moeder zijn absoluut geen fijne berichten, ik wens je kracht / wijsheid en vooral sterkte toe in de aankomende periode voor je moeder, je zus en voor jezelf.
    Rondom Emiel ben ik blij dat hij een plekje redelijk in de buurt heeft. Voor hem hoop ik dat hij zich verder kan ontwikkelen en dat hij ook het beste uit hemzelf kan halen.

  5. jacqueline says:

    Wens je heel veel succes met je moeder ik hoop en duim voor haar dat alles goed zal mogen gaan!Heel veel sterkte hiermee we denken aan jullie en we hopen dat Emiel een geweldige tijd zal krijgen en het echt helemaal naar zijn zin zal hebben het is hem van harte gegunt. Wat goed van je dat je toch de rust gaat proberen te creeeren voor jezelf dat heb je nu hart nodig. Denk goed om je eigen
    heel veel sterkte en succes

  6. Silvia says:

    Jemig wat en slecht nieuws. Heel veel sterkte en hopelijk kan er nog genoeg gedaan worden en komt er ook goed nieuws. Heel veel sterkte. xxx

  7. Dyana says:

    Lieve Jolanda, Wat een droevig nieuws. Ik wens jullie heel veel sterkte toe. Wil je je mam een knuffel geven namens mij? Vind het altijd zo’n schat. Fijn dat ze jouw en je zusje (en uiteraard alle andere familie en vrienden) heeft om op te steunen. Goed dat je het zo doet meid; daar hebben jullie beiden het meeste aan. Ik zal aan jullie denken, zeker morgen. Dikke X

  8. Mieke says:

    Lieve Jolanda, wat een bizarre samenloop van heel veel omstandigheden! Leuke & nare!
    Begrijp ik nu goed dat de ma en din die je noemt voor verhuizen van je zoon en gesprek en operatie van je moeder op dezelfde data vallen? Vandaag en morgen dus. Alles in 1. Dat heeft ook een reden.
    Je doet het goed meis. Alleen als je zelf rechtop blijft staan kun je andere tot steun zijn. Allebei omvallen is geen optie. Ik hoop dat jij zelf ook voldoende mensen hebt om tegenaan te kunnen leunen! Een cirkel van steun. Veel sterkte! XXX

  9. chantal says:

    Lieve Jo en Marc,
    Een hele dikke knuffel …hopelijk kunnen ze je moeder goed helpen en loopt het allemaal met een sisser af. Ze kunnen tegenwoordig zoveel doen. Het betekent niet altijd het einde, hou die hoop.
    Weet dat we met jullie meeleven en er altijd voor jullie zijn.
    Heel veel sterkte! kus

  10. Paulien says:

    Sterkte Jolanda. Ongeacht de wending van deze verhaallijn, doe wat goed voor jou voelt. In goed overleg is alles mogelijk. Laat woorden nooit onbesproken. Dikke kus.

  11. Jolanda says:

    Ja dat heb je goed begrepen Mieke. Alles tegelijk. Zoals altijd..lijkt wel.
    Vanmorgen hebben we het gesprek gehad, daarna moest ik rennen naar mijn eigen afspraak bij het GGZ die ik niet af wilde bellen.
    Vanmiddag heeft mijn moeder het poortwachteronderzoek en ‘as we speak’ is Emiel aan het verhuizen.
    Ik denk dat wat ik nu voel het dilemma van de werkende moeder is. Ik heb dan geen betaalde baan, maar voel me nu wel wat schuldig dat ik er niet volledig voor mijn moeder kan zijn, er niet volledig voor mijn zoon kan zijn en dan ook nog het gevoel heb dat ik mijn eigen proces niet vol gas kan volgen.

    En die cirkel van steun heb ik….ik heb jullie toch 😉

  12. Cilia says:

    Hee Jolanda,
    Ik vind het een heel aangrijpend verhaal, wat een gebeurtenissen in je leven , mooi en hele nare.
    Ik bewonder jouw grote stappen in het leven en hoe je met jezelf en al die strubbelingen omga,
    je kunt trot op jezelf zijn.
    heel veel sterkte en blijf het van je af schrijven hoor, het helpt je vast en zeker, je bent een sterk mooi mens,
    Dikke knuffel van mij
    Cilia

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)