Verjaardagspartijtje…

Ik sudder nog na van mijn eigen verjaardag en bedenk me de mogelijkheden die mij beloofd zijn met het motto: Het leven begint NA je 40ste!!
Natuurlijk zit ik midden in mijn midlife-puberteit.. daar ben ik mij maar al te zeer van bewust . Ik ben op zoek naar mijn eigen grenzen, naar wat mij ontspanning en voldoening biedt en naar wat ik de komende 27 jaar wil doen om het plakje vlees op de boterham te verdienen.
Het UWV wil onderhand weten hoe de vlag erbij hangt en zet mij nu langzaam maar zeker op het spoor van re-integratie. Mijn hoofd is daaraan toe maar velen om mij heen vinden die stap nog te groot.

geen-paniekDe laatste dagen ben ik mezelf flink tegengekomen.
Ik ben de verjaardag van de jongens vergeten! Wie doet dat nou?? Nou ik dus….soort van.
Ik wist hun verjaardag wel, maar ik ben ik al in gedachten bezig met de verjaardag van Emiel ( volgende week 16 ) en van Femke (volgende maand 18).
Dat zijn bijzondere verjaardagen. Vooral die van Emiel, omdat hij dan waarschijnlijk nog steeds in de Jeugdzorg Plus instelling zit en ze daar dus geen verjaardagen vieren.
En zomaar drong zondagavond tot mij door dat de tweeling eerst nog komt. Vrijdag al!!! Paniek!!!

Hoe kan dit nou gebeuren? Wat voor moeder ben ik nou dat ik de jongens ‘vergeet’??
Is dit de schuld van de medicatie? Of van de drukte van de trainingen die ik gevolgd heb?
Kijk ik te weinig op de (kale) kalender…Of ben ik toch niet zo’n fijne moeder ?
Ik ben een angsthaas in het organiseren van kinderfeestjes. Ik kreeg ze vroeger zelf zelden, en als ze er waren vond ik het niet leuk. Uitgenodigd worden was een unicum.
Wat ik nu ga schrijven schrijf ik met een enorme brok in mijn keel.. maar ook mijn oudste 3 kinderen hebben eigenlijk nooit een echt partijtje gehad .
Femke was 12 toen ze haar eerste feestje gaf. Ik heb het geprobeerd toen Emiel 6 of 7 werd maar daarna heb ik er nog maanden over gedroomd.. Kun je nagaan wat een impact het had. Wat een drama…. En vorig jaar heb ik mij ‘ervan af’ gemaakt door er samen met mijn man een berg geld tegen aan te gooien en het feest van de tweeling in een Speelparadijs te vieren.
Geen gedonder thuis. Niets organiseren. Geen kans op mislukking. Geen reden om van mijn voetstuk te donderen.

Maar ik kom er niet meer onderuit. Na een jaar van het doorbreken van mijn persoonlijke taboes, het sterker worden en mezelf beter leren kennen moet ik nu ook hier aan geloven.
Ik voel me ZO SCHULDIG ten opzichte van de oudste 3. Is het wel eerlijk dat zij nooit een feestje gehad hebben en hun broertjes die nu dan wel krijgen?
Of is het: “Gelijke monniken , gelijke kappen “ en vier ik alleen hun verjaardag en lul ik me onder het feestje vandaan? Man…wat moet ik???

Al 2 dagen ben ik in een soort van paniek staat. Alle rust die ik normaal vind in momentjes voor mezelf( meditatiemomenten) is weg en ik loop als een kip zonder kop in de rondte. Zondagavond ben ik na mijn heldere moment meteen online de cadeautjes gaan inslaan, en vandaag zijn we naar de speelgoedwinkel op het dorp gegaan om de wensbak te vullen. Dat hadden ze bij andere kinderen gezien en dat wilden zij dus ook. Ook meteen langs de kapper dus dan komen ze ook netjes op de foto.
Aan tafel begon Marc meteen het partijtje te plannen. Ik dacht dat ik erin bleef!!

kinderpartijtje-patrick-groot-71HO STOP. Wil IK dit wel?? Hoezo een partijtje?? Wanneer dan? En wat moet ik met ze doen?? Ze willen natuurlijk iets verschrikkelijk duurs doen…of naar iets dat heel ver weg is!!
Ik herken de paniekgedachte en probeer er rustig mee om te gaan. Dat lukte niet en in mijn paniek gooi ik mijn bestek op tafel. Iedereen heeft meteen in de gaten dat ik het meen en dat dit geen grapje is.
Marc zegt meteen tegen de kinderen dat wij het er eerst samen over hebben en dat we er morgen verder over praten. Een goede, liefdevolle actie maar wat voelde ik me schuldig!

En toen kwam Boy met het idee een slaapfeestje te geven. Hoe briljant!! Dan komen de kinderen na het eten, hoeven we ze alleen maar bezig te houden met simpele ouderwetse spelletjes en vol te douwen met popcorn en limo. En als ze vervelend worden is het bedtijd!! Volgende ochtend ontbijt met verse broodjes en we laten ze ophalen voordat de voetbalwedstrijdjes beginnen.
Marc glunderde en leefde helemaal op bij het idee! En ik zag Siebe ineen krimpen.

Ik heb besloten diep adem te halen…héél diep adem te halen en het erop te wagen.
Ik weet dat het niet kan dat mijn kinderen de dupe worden van mijn angsten. Maar ik voel me zo verschrikkelijk schuldig dat ik dit niet heb kunnen doen voor mijn oudste 3…. :’( 45130-gedumpt-overleven-na-een-relatie

17 thoughts on “Verjaardagspartijtje…

  1. Trudy says:

    Bij de eerste 3 had je geen echtgenoot die mee wilde denken of helpen bij een feestje. Dat scheelt al een heel eind. Sterker nog, Die was er vaak niet eens. Vanuit het buitenland een radiozender bellen om een plaatje aan te vragen… Moet ik nog meer zeggen?
    Al je kinderen zijn aan liefde nooit iets te kort gekomen. En dat is belangrijker dan en feestje.

    • Jolanda says:

      Je hebt gelijk..dat was ook zeker zo. En na de scheiding vond ik dat ik er geen geld voor had.

      Maar feit blijft dat ik natuurlijk wel om hulp had kunnen vragen. En een middagje koek happen en spijker poepen moet toch voldoende zijn? Ik was gewoon te laf om toe te geven. Zo voelt het nu.

      • Trudy says:

        Hm, zal ik openbaar antwoorden of toch maar beter via een privébericht. Ik denk dat ik heel even je geheugen moet opfrissen. Zeg jij het maar.

          • Trudy says:

            Er was een tijd dat je problemen kreeg met ex 1. Het definitieve einde speelde rond de verjaarsdagen van de kids. Je vertrok naar Texel waar je het niet makkelijk had. Jullie werden niet met open armen ontvangen. Daarna werd het Hoek van Holland waar er problemen kwamen rond de tijd van, juist ja, de verjaardagen. (S was toen nog te klein voor partijtjes) Een ruim jaar in een huisje op het Grootslag. Ver weg van de school dus geen partijtje. Eindelijk, een eigen huis in W’hoof. Heerlijk maar geen geld om in te richten en verjaarsdagen te vieren. Ex kwam langs met iemand waarmee je een klik voelde. Jij wel, je vrienden wat minder. Een misselijkheid en je was weer zwanger. Thuiswerk om de eindjes aan elkaar te knopen want vriend bracht geen geld in het laatje. En weer geen geld om voor de kids iets te doen. Ook deze relatie liep stuk. De hele nasleep heeft de energie uit je gezogen. Verjaarspartijtjes? Je was al blij dat je boodschappen kon doen. (terwijl de eerst begon te puberen en de tweede zich afzette en zijn erfenis (knipoog) zich openbaarde.

            Frist dat je geheugen een beetje op? Je kinderen hadden jou nog steeds. En jouw liefde.

            Zakdoekje?Of een hele keukenrol maar meteen.

            • Jolanda says:

              Juist ja. Ik ben er weer…
              Doe maar een badhanddoek 😉

              Dank je wel voor je reactie. Ik hoop dat als ze dit lezen van een ‘onafhankelijk iemand’ ze wat minder hard over mij zullen oordelen. XX

              • Trudy says:

                Och, ik heb er al eerder een paar met de beide benen weer op de grond gezet. En ze weten het ook wel hoor. Ergens in hun achterhoofd. Net als bij jou moet het soms even opgefrist worden hahaha. XX

  2. krista says:

    heel herkenbaar en toch weer anders. ook hier schuldgevoelens
    kim is maandag jarig en ik ben dan naar andreas lucas in amsterdam. kim heeft geen feestjes. kim word altijd gek afgekeken. kim kan niet naar vakantiespelen
    zucht heel vaak in me hoofd de discussie mogen de anderen het dan ook maar niet. je wilt al je kinderen gelijk behandelen. moeilijk want iedere tijd is anders. knap van je dat jij altijd dingen zo kan opschrijven dat het ook voor een ander zo n herkenning geeft terwijl levens zo kunnen verschillen. waarom wordt je geen collumist bij een blad. waarom schrijf je geen boek. weet zeker dat het een succes wordt! jij bent echt voorbeeld voor velen!

      • Jolanda says:

        Jouw kinderen zijn anders Krista 😉 ..nou ja, Kim dan. Ik bedoel het niet lullig maar een kind met een uitdaging als zij vraagt ook een andere benadering.
        Bij is het een kwestie van mijn angst die ik op al mijn kinderen projecteer.
        Maar ik ben blij dat het herkenbaar voor je is.
        Dank je wel.

        En wat dat schrijven betreft.. het UWV ziet me aankomen!!

  3. Dyana says:

    Lieve Jolanda,
    Ik begrijp wat je gevoelens zijn. Maar zoals ook de vorige reacties al aangaven: Jij bent er voor de kinderen. Jouw grootste cadeau is je liefde en mens ; wat heb jij veel te geven!!!

  4. jacqueline says:

    Hoi Jolanda, wat onwijs goed van je dat je het zo kan beschrijven top hoor maar is het niet zo dat als je wat op schrijft dat je het moet loslaten? probeer het en dan weet ik zeker dat jij een geweldig parijtje kan geven voor je kids waar we heerlijk van kunnen genieten op facebook! Je moet niet te moeilijk denken en ze niet steeds willen vermaken, ik heb ook partijtjes gehad en van alles geregeld en wat gingen de jongens doen? in de speeltuin aan de overkant spelen en ze vonden het helemaal geweldig zat ik daar met al mijn spelletjes enzo vraag anders aan de jongens wat ze leuk vinden. Ik maak me ook altijd erg druk om de partijtjes zouden ze het wel leuk vinden en eerlijk gezegt ben ik blij dat ik er van af ben nu maar het ging altijd goed en gezellig door de kinderen zelf, en door de lach die er zeker die dag op jou gezicht zal staan!
    snap wat je bedoeld want de jongens zijn ook altijd drukker! Op het internet zijn ook leuke ideeën te vinden op http://www.party-kids.nl/kinderfeestje.asp haalde ik ook altijd veel leuke ideeën
    succes ermee en als jij blijft lachen moet het lukken!! groetjes Jacqueline

  5. Monique says:

    Lieverd,wat herkenbaar jouw verhaal.
    Uit ervaring 50 is de nieuwe 40! Wat heb ik de laatste 10 jaar mezelf leren kennen (ook grenzen stellen) maar vooral leren liefhebben door in reine te komen met mijn gedachten oa mijn meisje altijd te kort hebben gedaan in mijn zoektocht naar……
    Vandaag wordt ze 29 en 2 jaar geleden hebben we een reis gemaakt en veel gepraat oa over mijn levensloop en schuldgevoelens. Bleek dat zij het nooit zo heeft ervaren als IK voelde. Mama je bent er altijd voor me geweest en ook al moest ik voor mijn eigen dingen sparen en kreeg ik geen Timberlands één ding kwam ik nooit te kort ‘liefde’.
    Schiet nu weer vol…..
    Dus Jo kijk naar het grotere geheel. Je geeft jouw gezin veel meer dan een verjaardagsfeestje iedere dag liefde ♡ En geweldig een slaapfeestje 🙂 Ik heb nooit een verjaardagsfeest gehad thuis en mijn 50ste net gevierd, heel intiem en knus vol liefde ♡ Geniet maar lekker want ze zijn zo gauw groot….
    Sterkte met het UWV, vertrouwen en blijf dichtbij jezelf en herstel xx

  6. Je kinderen zijn al heel blij met samen met jou dit vieren. Voor kinderen is vaak gezelligheid al meer dan genoeg.

    Het is een boeiende vraag om jezelf te stellen: Wat maakte nu dat ik even kort in paniek raakte? Knap trouwens, dat je al heel snel bewust werd wat er gebeurde kennelijk en hoe je kon reageren. Je kinderen begrijpen heel goed waar dat vandaan komt.

    Prachtig opgelost zo toch? Iedereen blij. Mooi gedaan, Jolanda!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)