Dag Papa!!

Dag papa…
Gefeliciteerd.
Gefeliciteerd met je verjaardag.
70 ben je geworden.. geloof ik. Erg hè?
Dat ik dat niet eens weet van mijn eigen vader?

Het is weer eens zover.. kleine Jolanda zorgt weer voor een hoop onrust ’s nachts 😉

Die kleine Jolanda kijkt namelijk nog steeds naar haar papa op. Want het is en blijft wel haar papa!
En die is jarig vandaag…en dus wil kleine Jolanda haar vader een kaart sturen, of een foto sturen van  haar kinderen. Want die heeft hij nog nooit gezien. Kleine Jolanda zou zo graag nog eens een complimentje ontvangen…trots
Horen: “Dochter, dat heb je goed gedaan! Ik ben trots op je!”
Kleine Jolanda zou zo graag willen horen dat haar papa niet meer boos op haar is… en dat hij met liefde al haar spulletjes bewaard heeft voor haar. Zodat ze nog één keer in haar baby-album zou kunnen kijken.
Want dat heeft ze allemaal niet meer.
Kleine Jolanda is dus nog steeds op zoek naar acceptatie, begrip, bevestiging, bewondering, erkenning, geruststelling, goedkeuring, respect, vertrouwen, waardering en zorg. De 12 basisbehoeften!!

Maar daarvan nu vooral zorg. Want van enige opvoeding was in het leven van kleine Jolanda weinig sprake.
Voeding wel…maar opvoeding niet  😉
Natuurlijk wel toen haar moeder er nog was… of als haar tantes voor haar zorgden.
Maar van haar vader heeft ze weinig liefs gekregen.
Papa had het veel te druk met zichzelf.
Papa had het veel te druk met anderen. Met iedereen.
Want alles wat er in zijn leven gebeurde, was de schuld van een ander.
De gemeente…de regering … verzekeringen.. de buren…  zijn vrouw. Het maakte niet uit. Als hij maar geen eigen verantwoordelijkheid hoefde te nemen.
En al dat leed, al dat lijden werd alleen begrepen en verlicht door de drank.
En dus zag kleine Jolanda hoe één biertje er steeds meer werden. Hoe haar vader met steeds meer mensen ruzie kreeg en hun sociale contacten op die manier tot nul gereduceerd werden.

En ook voor kleine Jolanda werd het steeds moeilijker het masker voor haar papa op te houden.
Dus vertelde ze op school maar niets meer.
Want als je niets zegt lieg je ook niet. En papa had ook heel duidelijk tegen haar gezegd: “Wat tussen deze 4 muren gebeurd, BLIJFT tussen deze 4 muren!!”
32. Ruzie en gescheidenMet als gevolg dat kleine Jolanda ook geen vriendinnetjes meer mee nam naar huis. En dus vaak alleen was.
Kleine Jolanda weet nog goed hoe zij in de voortuin van het huis speelde. Ze woonde in een bungalowpark, dus er was een grasveldje voor het huis. Een grasveldje naast de vijver, met 2 perenbomen.
’s Zomers speelde zij op een geel geblokte wollen deken op het gras. Soms met een parasol erbij waar ze dan met knijpers een oud laken omheen maakte, zodat ze een tentje had.
En met haar poppen en konijnen zat ze dan in haar tentje…te luisteren hoe haar papa ruzie maakte.
Zo moeilijk was dat niet…. Zijn stem was luid en door de open ramen konden zelfs de buren horen wat hij te melden had. Uren lang.

Maar toch, op 28 februari denkt kleine Jolanda nog even aan haar papa.
En vraagt zich elk jaar af of hij ook aan haar denkt.
Maar dan neem ik het over. Beheers het gevoel en geef niet toe aan die impulsen.
Want ik heb wel 10.000 goede redenen om geen contact meer met hem op te nemen.
Ik stuur geen foto van mijn kinderen, en ik bel hem ook niet op. Ik laat hem in zijn kleine wereld, en probeer uit alle macht mijn wereld te vergroten en te genieten van alle sociale contacten die ik rijk ben. ( Ja…misschien is dat de reden waarom ik zoveel aan Social Media doe… *leermomentje* )

Maar elk jaar denk ook ik nog even aan hem. Verbaas me er over dat hij na al die drank er nog steeds is… Met pijn in mijn hart besef ik hoeveel mensen misschien wel zitten te wachten op zijn laatste verjaardag.
Maar toch… dag papa!!
Gefeliciteerd!
Gefeliciteerd met je 70ste verjaardag.  Ik denk aan je!verjaardag70-115114-l

9 thoughts on “Dag Papa!!

  1. Esther van den Bergh says:

    Ik heb hetzelfde met een aantal van mijn familieleden. Ik denk altijd aan ze als ze jarig zijn en met feestdagen etc. maar het is gewoon beter dat we elkaar niet meer zien. Het is dan wel familie, maar soms gaat het gewoon niet en is het zelfbescherming dat je het contact afhoudt en/of verbreekt.. Inmiddels heb ik een ‘gekozen’ familie, dat is erg fijn en maakt een hoop goed, want pijn blijft het altijd wel doen, dat wel. Sterkte!

  2. Ireen says:

    Wat ben jij boven jezelf uitgestegen! Alles wat je niet meegekregen hebt in je opvoeding geef je je kinderen daar heb ik heel veel respect voor! Hele dikke knuffel vanuit Shoof xxIreen

    • Jolanda says:

      Die kreeg ik ook nog. Ik heb een tijdje heel veel moeite met haar gehad, maar uiteindelijk viel ze best mee 😉

      Nee…over mijn stiefmoeder kan ik geen enkel kwaad woord zeggen. Zij is een schat!!
      Ik respecteer haar wens of ik geen deel meer wil uitmaken van haar leven. Ik snap dat zij voor ‘haar eigen’ kinderen heeft gekozen.
      Maar ik hou nog steeds van haar 🙂

      Geen boze- stiefmoeder- verhalen dus 😉

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)