Stiltemiddag

 

Zoals inmiddels genoegzaam bekent volg ik de MBSR training.
Naast de 8 bijeenkomsten, hoort daar ook een ‘stiltemiddag’ of ‘verdiepingsmiddag’ bij.
Jeetje wat zag ik daar tegen op!! Een hele middag niet praten zou me nog wel lukken, maar ik was bang voor wat ik bij mezelf zou tegenkomen en de daar uit volgende lichamelijke dingen. ( pijn dus)

Vooraf had ik al een gesprek gepland met mijn ‘witte onderbroek’ F.
En hoewel ik eerst een beetje moeite had, heb ik nu steeds meer een vertrouwd gevoel bij haar. Het moest even groeien…dat wel.
Maar daarom leek het mij handig om eerst nog even een sessie met haar te doen zodat ik wist wat ik kon verwachten, en ook met haar kon delen wat mijn ervaringen en resultaten tot nu toe waren.
We zijn niet ontevreden. Maar ik heb mijn doel nog niet bereikt. Maar wie weet wat er vanmiddag nog zou kunnen gebeuren?

Ik ben iemand van de woorden…van de ratio. Ik kan geweldig analyseren wat er gebeurd, en zal niet rusten voordat ik weet waarom het gebeurd.
Ik ben niet voor niets analist.. ik kan heel goed objectief naar iets kijken. Ook naar mezelf.
Maar in mezelf blijven kan ik niet. Ik wil weten waarom ik me voel zoals ik me op dat moment voel. Zodra ik in een gesprek een brok in mijn keel krijg, of tranen voel opkomen  ( pff ik lijk af en toe meer op een gieter!!!) wil ik weten waarom dat gebeurd…wat de aanleiding was of wat dan ook.. zolang ik maar niet in mijn gevoel hoef te duiken.analyse

In het gesprek gebeurde het weer. F. zei dat ik nog steeds teveel in mijn hoofd zit * goh.. herkenbaar hé Patrick en Ida??)  en dat ik moest proberen om gevoelens toe te laten  en daar best een stukje in mee mocht gaan.
En BAM.. daar was de emobrok weer. En in plaats van dat ik dan gewoon even huil of zo, slik ik dapper die brok weg en ga uitleggen waarom ik dat niet kan… Ik maak dus wederom de klassieke fout.
Ik zie het.. ik ben me ervan bewust dat ik precies op dat moment dus doe wat ik niet zou moeten doen… maar ook dat wil ik weer uitleggen… En ik kan dat NIET STOPPEN!!!
AARGHHH  😉 Leuk man, zo’n vieze cirkel!!

Maar wat mij op dat moment even heel duidelijk werd, was het moment waarop ik ervoor gekozen heb om niet meer toe te geven aan mijn gevoel. Het moment waarop ik besloot dat het voldoende was om mijn emoties een naam te geven en te erkennen….maar NOOIT meer de ruimte zou geven.
In mijn jeugd was dat nog vrij gemakkelijk. Er was trouwens toch niemand die zich daarom bekommerde.
En als je getrouwd bent en kinderen krijgt gaat dat ook prima. Je wilt tenslotte niet jouw rothumeur afreageren op die kleine radarinstallaties. Dus benoem je in gedachten wat je voelt, duwt het weg, steekt nog een peuk op en gaat verder met leven, zorgen voor en alle andere dagelijkse dingen.

Maar nog even over het moment dat ik besloot niet meer te mogen voelen:
(Ik zal hier wel weer gemopper over krijgen, maar dat is dan maar. Als ik het nu weer ontken heeft het weer geen nut.)
De dag dat ik besloot nooit meer helemaal in mijn verdriet te duiken, was in de periode nadat mijn ouders gingen scheiden. Door allerlei praktische omstandigheden bleven mijn zusje en ik bij onze vader wonen.
Ik was verschrikkelijk verdrietig en ontroostbaar. En dat was het. Ik heb zo ongelooflijk op mijn kop gekregen van mijn vader! Hij werd zo boos en zo gefrustreerd dat ik met ‘enige lichamelijke stimulans’ naar boven gebonjourd werd en hij zei dat ik pas naar beneden mocht komen als ik uitgejankt was.4742154702_b8096eb24a_z

Ik zie nu * met brok in mijn keel* dat het ZIJN onmacht was ons te troosten. En dat was niet alleen dat moment. Dan kan ik het me nog voorstellen als inmiddels 2 keer gescheiden moeder.. maar hij kon het nooit.
Hij was er gevoelsmatig nooit voor mij..of ons..
Er was dus geen ruimte om toe te geven aan mijn gevoelens..en als ik dat wel deed werd dat afgestraft.
Een kind van 9 heeft niet in 1 huilbui het verlies van haar gezinsgevoel verwerkt. En dat moest wel. Ik zal wat keren op mijn kamertje gezeten hebben…..

Maar goed, leuk dat ik dat inzicht nog even meekreeg; een uur voordat de verdiepingsmiddag zou beginnen. Ik ging er dan ook helemaal vanuit dat ik flink aan de beurt zou komen..
Om 13 uur werden we ontvangen in het ons bekende zaaltje.
Mijn therapeut F. zou de stiltemiddag leiden; haar collega was nog steeds ziek.
De deur ging dicht en F. legde uit wat er van ons verwacht werd, hoe laat we pauze zouden hebben en dat soort dingen.
Toen gingen de kaken op elkaar.
F. leidde ons door een zeer uitgebreide bodyscan, een aantal liggende yoga-oefeningen en een aantal verschillende ‘opmerken’- meditaties.
IK vond het heerlijk!! Ik had een klein notitieboekje mee om eventueel wat opmerkingen in op te kunnen schrijven, en in de pauze noteerde ik dan ook:
Fijn!! Niet meer uitgedaagd worden om te praten.
Ik ben veel opmerkzamer naar mijn omgeving. Zo zie ik dat het niet sneeuwt, maar dat het hele kleine hagelsteentjes zijn.29187888

Ik kon alle oefeningen meedoen, en voor het eerst heb ik alle meditaties bewust meegemaakt, zonder weg te glijden in een hazenslaapje oid.
Ook na de pauze gingen we nog even verder en geen moment heb ik verzet gevoeld! “Schiet nou eens op.. nee, niet die oefening, pfff zijn we eral? Hoe laat is het??”
Totaal ontspannen en rustig raakten we richting 16 uur er werd het tijd ermee te stoppen. We hebben nog even een klein evaluatiegesprekje gehouden, maar eigenlijk had niemand zin om te praten! Ook ik niet!!!! *huh???*

Marc kwam me ophalen en direct viel me op hoeveel geluid er eigenlijk is buiten. Marc begon meteen te praten, de radio stond aan en ik werd geacht overal meteen op te reageren.
Daar had ik helemaal geen zin in! Het was zo heerlijk stil in mij en dat gevoel wilde in vasthouden!
De stilte die na het verhaal van Marc viel, werd voor mijn gevoel ook meteen een ongemakkelijke stilte. Normaal gesproken zou ik deze ruimte nu pakken om te vertellen hoe ik het had gehad…wat we allemaal gedaan hadden en wat er gezegd was.
Maar daar had ik helemaal geen behoefte aan! Toen we Hoorn uitreden voelde ik me inmiddels zo ongemakkelijk dat ik mijn eigen stilte doorbrak om mij te verontschuldigen. Wat jammer…..20080309_geluid1

Ook thuis werd mijn stilte en rust door de kinderen direct opgemerkt. Ze draaiden nog net geen rondjes om me heen om mij te bekijken, maar ik kan me voorstellen dat ze het gevoel hadden naar een vreemde te kijken.
“Is er iets? Je bent zo stil??” en ’s avonds bij het naar bed brengen werd mij liefdevol toegefluisterd dat ik niet zo eng moest doen…. 😉

Nogmaals, ik vond het heerlijk! Ik wil dit eigenlijk vaker doen. Een middag geen telefoon, geen contact. Stil. En aandacht aan mezelf geven.
Jeetje…dat ik dit allemaal kan zeggen!  En ook kan laten voelen… want mijn gezinsleden hebben eindelijk MIJ gezien gistermiddag. Ik hoop dat ik in de toekomst het aandurf om in mijn eigen gevoel te kijken, maar daar kan ik nu nog niet bij.
Maar als goed begin kon ik mijn voeten wel laten voelen. Want eindelijk had ik hele warme voeten! sleutel1Wat aandacht en liefde voor jezelf kan doen…..Jeetje!!!

6 thoughts on “Stiltemiddag

  1. Mooie ervaring, Jolanda. Nu zul je de volgende keer makkelijker daarbij kunnen. Je vertrouwen in jezelf groeit en de stemmen van vroeger mochten even stil zijn. Enorm kado voor jezelf.

    Je hebt laatst bij mij ook ervaren dat rust en stilte…. langzaam aan doen heel helend werkt en helemaal niet confronterend hoeft te zijn. Geniet er van en hou ergens in een hoekje van jezelf dat gevoel vast, Jolanda!

  2. Ohw…nabrander:

    Ik vermoed dat je hebt ervaren hoe het is om hier en nu te zijn, zonder oordeel over jezelf; gewoon zijn.

    Het kan zijn dat jouw inzicht over jouw vader, dat nieuwe bewustzijn, je de gelegenheid gaf te beseffen dat je vaak bezig bent om dingen te doen voor je vader en je moeder en niet voor jezelf. Dat dat allemaal van vroeger is en dat je nu anders kunt. Dat fysiek te weten hielp je wellicht om in het hier en nu te kunnen blijven.

    Heel gaaf.

    In TA termen zou dit een her-besluit kunnen zijn. Een besluit waarbij je je script heroverweegt. (zie mijn artikel over het scriptproces)

  3. Dyana says:

    Wat mooi… Hoop dat je dat fijne gevoel vast kunt houden, dat lijkt me heerlijk. Ik wens je alvast een goede nacht toe, met lekkere warme pootjes ;-).

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)