Ik zou zo graag…

En weer een dag zoals alle anderen
Alweer zit ik alleen thuis
Dolgraag wil ik de situatie veranderen,
Maar mijn bouwstenen zijn veranderd in gruis.

Je schikken naar de situatie
Leert u er maar mee leven Mevrouw!
Leert u het maar te accepteren!
En hou op met dat gemauw!

Je hoeft niet meer te werken
Je hebt medicijnen, training en therapie
Lekker doen wat je wilt,
Zie je de voordelen niet?

Wees blij dat je in dit land leeft
wees blij dat je deze mogelijkheden krijgt
En dus val je stil en bedenkt
dat je je andere gedachten maar verzwijgt

Ik wil zo graag meedoen
meer zijn dan alleen patiënt
meer zijn dan alleen die ziekte
of klink ik dan misschien verwend?

Zoeken naar mijn mogelijkheden
Daar heb ik nu toch alle tijd voor
maar op de dagen dat ik niets kan
is de woonkamer mijn enige decor

Saai en grijs is dan mijn uitzicht
enige afleiding is de tv
Ook de hond trekt dan mijn aandacht
en zij neemt me dan weer mee

Goh, als ik toch mocht bedenken
hoe mijn toekomst eruit komt te zien
Dan zou ik zo graag mensen helpen
of is dat te hoog gegrepen misschien?

Nou kom op: schouders eronder
Recht je rug en neem een hap lucht
Blijf niet hangen in die rotbui
Je leven wordt zo een verschrikkelijke klucht

Je hebt alle tijd van de wereld
Om je leven en daden te overdenken
En je bent toch nog maar 40?
Wie weet wat het leven je nog kan schenken!

En zo probeer je je jezelf moed in te praten
Want je omgeving wordt moe van dat gesip
Het helpt jou ook niet verder
en het houdt een keer op; al dat begrip

Maar dat het leven ups en downs heeft
Weet iedereen, dat hoort erbij
maar een ziekte zonder gezicht
is nog steeds niet geaccepteerd in deze maatschappij

 

Jolanda

bouwstenen

9 thoughts on “Ik zou zo graag…

  1. Esther van den Bergh says:

    I hear you!
    Alsof het op mijn lijf geschreven is….
    Wij hebben heel verschillende diagnoses, maar zoveel overeenkomsten qua aanpassingen in het dagelijks leven, problemen waar je tegen aanloopt en ga zo maar door. Ik weet precies wat je bedoelt….

    Dus kop op, bij chronisch ziekzijn, hoort eigenlijk ook chronisch positief zijn, nietwaar?! Anders red je het gewoon niet in deze wereld.
    Elke dag opnieuw denk ik aan mijn motto: “De manier van denken bepaalt de kwaliteit van leven” en probeer dat dan ook te doen. De ene keer gaat dat beter dan de andere.
    Ook ik heb van die dagen, dat ik in de put zit, en mij daar toch echt zelf uit moet trekken en dan gewoon maar weer doormodder.
    Toch is het leven de moeite waard. Er zijn zoveel kleine zegeningen. En als ik jou blog weer lees bijvoorbeeld, dan doet mij dat heel veel! Dan herken ik zoveel zaken, soms wordt mij indirect een hart onder de riem gestoken, of kan ik dat bij jou doen met een ingezonden opmerking. Als ik zie hoeveel mensen jij soms bereikt, dan doe jij toch meer dan je denkt, hè?!
    Ik denk dat jij ongemerkt al heel veel doet, alleen het zelf niet altijd ziet…..
    Kijk eens door onze ogen naar jouzelf!
    Met een knuffel en veel liefs! Esther

  2. Zelf geschreven? Fantastisch gedaan! Heel mooi gedicht en heel treffend geschreven. Voor iemand die niet in jouw situatie zit, is het heel duidelijk.
    Jammer dat er nog zoveel commentaar is, ze moesten eens een dagje ruilen met je…

  3. Leonie says:

    Wat mooi verwoord………………….. Ik kan me iets voorstellen bij wat je moet voelen. Maar het kan slechts een fractie zijn van hoe jij je werkelijk voelt. Gezondheid is een groot goed wat niet (goed genoeg) word gewaardeerd als het er is. Je weet pas wat je mist, als het er niet is………………

    En jij maakt wel degelijk een verschil. Jij helpt mensen. Laatst nog, die jongen die je met Femke van de straat hebt geplukt! Voor jou misschien niet meer dan logisch dat je dat hebt gedaan, maar hoeveel mensen waren al langs die jongen gereden?? Dit soort dingen kun je niet elke week doen, al zou je dat misschien willen (meer mensen helpen bedoel ik dan).

    Neemt niet weg dat je niet alles kan doen wat je graag zou willen. Dus ook de dingen met je gezin, werken, hobby’s etc. Misschien is het nog wel het frustrendste dat deze zaken vóór jou “beslist” zijn, je hebt zelf geen keus. Je moet er maar mee omgaan. En dat is niet eenvoudig, een beslissing opgedrongen krijgen en daar je vrede in moeten vinden.

    Ik vind je in ieder geval een mooi mens. Een lief mens. Een mens wat prachtig kan schrijven. En die er ABSOLUUT is voor de mensen om haar heen. Wees er ook eens voor jezelf. liefs

  4. Jolanda says:

    Dank jullie wel. Dat was het enige goede aan de afgelopen dagen. Als je weer even flink onderuit gaat, kun je daarna alleen maar weer omhoog kijken.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)