MBSR

MBSR.. Mindfulness Based Stress Reduction.
Klinkt prachtig… Door middel van mindfulness in je dagelijks leven toe te passen, moet je in staat zijn stress te reduceren.

8 bijeenkomsten en nog een keer een stilte bijeenkomst. Elke dinsdagmiddag van 13 tot 16 uur.. en meestal loopt het nog wel iets uit.
Ik nam vorige maand plaats in een gemêleerd gezelschap. Ietsje meer dames dan heren en allemaal van een andere leeftijd.
Mensen die thuis zitten en mensen die nog een betaalde baan hebben en zelfs een  directeur van een groot internationaal bedrijf.
En aan niemand is zichtbaar wat zij mankeren. Want dat er wat is, is duidelijk…anders mag je hier al niet eens aan meedoen. De kennismaking is eigenlijk een feestje der herkenning. Niet dat iedereen nou dezelfde klachten heeft, maar we hebben een gemeenschappelijk iets.
Pijn.

Ik ben nu ongeveer halverwege de training. Ik noem het bewust een training omdat ik een beetje moe wordt van het stigma therapie. Ook al zou dat woord misschien wel toepasselijker zijn, maar ik ben er klaar mee dat iedereen ( ikzelf voorop!! ) vind dat ik een beperking heb.
Die heb ik niet…. Ik heb een uitdaging! Een uitdaging om te leren leven met een beetje extra gebruiksaanwijzing.  En daar heb je geen therapie voor nodig, maar een training.
Ik ben namelijk niet standaard. Ik kan niet het leven leiden dat de maatschappij ( en wederom ik voorop!!) zou moeten of willen leiden. Voor mij gelden wat extra regeltjes.
Zo moet ik nog meer dan een ander mijn grenzen respecteren.418_418_nieuwe_uitdaging

En zo gemakkelijk is dat niet. Ik denk dat maar weinig mensen echt hun grenzen kennen. Ik denk dat we allemaal wel eens ‘iets teveel’ doen. Ik denk dat we allemaal wel eens spierpijn hebben omdat we toch dat ene klusje nog even hebben afgemaakt. En laten we wel wezen…van een beetje spierpijn is nog nooit iemand doodgegaan. En records of bijzondere gebeurtenissen zullen niet plaatsvinden als niemand een beetje buiten de lijntjes komt.
Maar ik heb dus een verstelbare grens. Kan ik de ene dag nog het hele huis doorwerken, de volgende dag kan ik amper naar school lopen.
Kan ik de ene dag nog een complete MR-vergadering voorbereiden, de volgende dag loop ik naar de winkel en kan me niet eens mijn pincode herinneren.
En dan komt het moeilijkste: als ik al niet weet waar de grens die dag ligt….hoe moet een ander dat dan weten??
En dan heb ik ook nog te maken met het “Vroeger-kon-ik-dat-wel”- syndroom. Want zo lang is het nog niet eens geleden…dat ik 3 avonden in de week naar de fitnessruimtes van De Dars ging…waar ik spinninglessen, cardio,- en krachttrainingen volgde.
Zo lang is het niet geleden dat ik zelf ‘even’ mijn voortuin omspitte en er ( met hulp) een boom uithakte omdat ik graag een grasveldje wilde aanleggen waar de kinderen lekker op konden spelen. En zo lang is het niet geleden, dat ik een betaalde baan had en van mijn werkgever hoorde dat hij blij was met mij en mijn inzet.images (1)

Maar goed… het is zoals het is!!
Vorige week kregen we een oefen-cd met wat yoga-oefeningen.
Nu had ik deze cd al van mijn eigen therapeute ( o nee… trainster) gekregen dus ik kende de oefeningen al.
De eerste keer dat ik ze thuis deed, heb ik op de grond liggen janken van frustratie. Niet dat de oefeningen nou zo moeilijk waren, maar ik werd ernstig geconfronteerd met de competitieve Jolanda in mij. Ik deed de oefeningen veel te snel en veel te wild.. Ik moest nog even bekend worden met de gedachte achter Yoga. Niet echt handig om zoiets alleen te moeten doen. Maar goed…

Vorige week kregen we de cd dus in de groep, en tijdens die training deden we de oefeningen even samen.
Na afloop was ik in een jubelstemming! Dit ging al een heel stuk beter dan thuis! Ik kon meedoen tot het einde en ik voelde eigenlijk vrij weinig. Wat fijn!!
Tot die avond. Ik heb zelden zo verschrikkelijk veel zenuw,- en spierpijn gehad. Ik lag om half 8 in mijn bed geloof ik, en heb letterlijk mijzelf in slaap gehuild.
De volgende dag heb ik dit besproken met mijn behandelend arts op de pijnpoli, en ook zij gaf aan dat ze vaker van deze reactie hoorde.  “Tja mevrouw Pant…en ik kan u nu eenmaal niet genezen”…werd me nog even fijntjes onder de neus gehouden.  “U zult echt zelf moeten uitzoeken wat gaat en wat niet gaat…”

Maar dat kan ik dus nog niet. Ik wil het wel…maar al te graag. Want als ik weet wat ik kan, weet ik ook waar mijn uitdagingen liggen.
Het ‘huiswerk’ van de vorige week was dan ook dat we elke dag deze oefening moesten doen. Ik kon het niet. Het ging niet, en ik durfde ook niet meer.
Vandaag was weer een bijeenkomst en ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet naar uitkeek.
Ik heb weinig aan mijn huiswerk gedaan en al snel bleek dat ik niet de enige was. Ik heb aangegeven dat de yoga oefening voor mij echt te veel was.72909_338781599560081_1198839971_n

Toen ging ik op tilt. Ik hoop dat ik het goed kan uitleggen..

Wij zijn blijkbaar  al een ‘apart soort’ want wij krijgen training om te leren omgaan met stress.
Wij moeten afleren om alles naar ons toe te trekken, afleren om perfectionistisch te zijn, en afleren alles zo letterlijk te doen wat ons opgedragen wordt. Want dat geeft ons stress…toch?
Wij moeten leren onze grenzen te kennen,leren  ons lichaam te behoeden voor overbelasting en dingen te leren accepteren zoals ze zijn…toch?
Maar nu krijgen we huiswerk, waarvan ik zeker voel dat ik dat niet kan. En ik voel me super schuldig omdat ik niet aan de opdracht heb kunnen voldoen!

Je geeft huiswerk op aan een groep mensen waarvan je weet dat ze dat niet kunnen. Dan zou je nog kunnen zeggen dat dat de les was: ” Leren nee zeggen….”images (2)

Maar dat was het niet, want vervolgens krijgen we doodleuk te horen dat we de oefening wel moeten doen. Dan maar stapje voor stapje. Ehm…. Wij moesten toch leren dat we niets doen wat ons stress oplevert??
Gelukkig ben ik net op de helft, want bij mij valt het muntje nog niet. Ik had gehoopt dat de training mij energie zou geven, maar ik ben iedere keer helemaal kapot . Compleet leeg en ik weet dat ik nu weer 3 dagen nodig heb om weer een beetje bij te tanken.

8 thoughts on “MBSR

  1. Leonie says:

    hmmm. Beetje vreemd idd om huiswerk mee te geven aan een groep die hier moeite mee kan hebben……………….. Als trainster/docent (op een ander vlak dan) kan ik niet anders zeggen dan: “niet goed op je doelgroep gelet”. De kracht van deze oefening zou meer liggen in het gezamenlijk oefenen tijdens de training. Maar goed, daar help ik jou niet mee. Ik ben overtuigd dat mindfulness en yoga kunnen helpen om beter om te gaan met alles wat kan/moet/hoeft tegenwoordig. Want als gezonde, werkende jonge mama, die ook veel te veel wilt/kan/doet, snap ik wel een beetje waar je tegenaan loopt. En ja, yoga helpt ook mij met enige regelmaat de week door. Ik doe het thuis ook niet/soms! Voornamelijk de ademhaling, het bewust zijn hiervan, een halve zonnegroet is soms al voldoende. Die doe ik meestal onder de douche. Kan ik in ieder geval de ochtendstress aan! Succes Jo. Vooral met je training/therapie/….

    • Jolanda says:

      Het lijkt in bovenstaande misschien of ik er helemaal niets aan heb, maar ik heb wel heel veel baad bij de ademhalingsoefeningen.. Maar die had ik al van Tini
      geleerd. 🙂

  2. Trudy says:

    Huiswerk is werk (oefeningen, opdrachten) die je thuis moet doen en dat dus kan doen in de tijd die jou past en het tempo dat jij aankan. Misschien niet alle oefeningen achter elkaar. Misschien in drie blokken verdelen. Een half uur is namelijk ook drie maal tien minuten.
    Leren om je grenzen te kennen en te stellen. Aan anderen en aan jezelf. Dingen aanpassen. De wasmachine vullen en ’s nachts laten draaien. De volgende dag pas er uit halen en ophangen. Zo verdeel je het werk in twee fases.
    Koffie inschenken betekent niet twee maal met de kopjes naar en van de keuken te lopen. Zet een thermoskan op tafel. Dat scheelt een keer lopen.
    Concentreer je op je gezin en huis. Van daar uit kun je langzaam aan gaan uitbreiden. Ik weet waarover ik praat. Mijn eerste werk na het ziekenhuis was 5 weken, 5 dagen per week 3 uurtjes per dag appels plukken. En wanneer het niet ging dan ging ik naar huis. De rest van het jaar niets. Daarna de zondagavond in de snackbar met eventueel een andere avond extra.
    Niet meteen een 40 urige baan willen (ik ken je een beetje). Ik moet nog maar zien of ik dat ga redden. Maar ik ben nu bijna 10 jaar verder en kom mezelf nog regelmatig tegen.

  3. Een uitspraak van Loesje kwam in me op, die eigenlijk van Simon Carmiggelt was:

    Ooit een normaal mens ontmoet?

    …. en, beviel het?

    Er is maar één baas over jouw lijf en dat ben jij. Jij bepaalt wat goed voor je is. Daar kan een trainster van alles van vinden, maar jij bepaalt. Vertrouw op de signalen van je lijf, die heeft echt gelijk.

    Ik word ook getriggerd door de woorden “afleren”. Bij stress is het nodig dat je niet dingen “afleert”. Daar zit wederom een heilig moeten op, dat al zo bekend is.

    Het gaat juist om leren zien dat er al heel veel goed is, zoals het is en dat je dat nu gewoon mag accepteren.
    Dat je mag zien dat je nu al heel veel doet, ook al is het misschien niet zo schoon als de stemmetjes in je hoofd roepen.
    Dat je dat ook mag laten en nu genieten van een kop thee, een ontspannen wandeling met Ema of mooie momenten van de geliefden om je heen.
    Vraag het hen en ze bevestigen zeker weten wat ik hier stel. Maar dat weet je ook al.

    Ont-stressen gaat vooral over ont-spannen, loslaten van al dat moeten in je en genieten van kleine momenten hier en nu.

    Stress is een heel fysiek ding. Je reptielen brein roept uit angst: Vecht of Vlucht en je hele lijf reageert daar op door zich klaar te maken voor een gevecht of een vlucht. Je lijf staat dus zolang je stress ervaart, helemaal strak en alert. Als je dat lang volhoudt, gaat zich een slijtageslag voordoen. Fysiek en mentaal.

    Door je ademhaling, door te focussen op hier en nu en te concentreren op 1 ding waar je nu mee bezig bent, kun je helpen om te ont-stressen.
    Dat wist je allemaal al, natuurlijk, maar ik zet het toch nog maar even neer 🙂

    Om een uitspraak van een beroemde auteur over Transactionele Analyse te quoten:

    “I invite people to learn from the past and plan for the future, rather than dwell on the past and worry about the future. The security of the future is in the stability of the present.”

    Mijn vertaling:
    Wat is geweest, leer er van. Wat komt; plan het en laat het daar. Nu is hier en daar vind je stabiliteit.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)