Teleurstelling..

Nee, niet voor mij deze keer. Hoewel je kind te moeten teleurstellen, nooit leuk is en ook nooit zal wennen volgens mij.
Ik heb mijn kinderen altijd als aparte individuen gezien, en ook zo behandeld. Natuurlijk noem ik de twee jongsten soms wel ‘de tweeling’ maar dat is dan meer uit een soort gemakzucht. En heel soms koop ik wel iets dubbel.. gewoon om even te benadrukken dat ze bijzonder zijn. Maar ze hebben ook duidelijk hun eigen kleding en ook hun eigen smaak en ik stimuleer mijn omgeving dan ook om ze apart te zien.

Dus ook met de verjaardag: 2 eigen cadeautjes…en niet 1 waar ze dan maar mee samen moeten doen  😉

Zelf zien ze altijd voordelen van een tweeling zijn.
Je verveelt je nooit, er is altijd iemand om je heen om je te helpen. Je kunt met elkaars speelgoed spelen  (ook al krijg je maar 1 cadeautje) en je kunt elkaars sokken aan. Er is altijd iemand om mee te stoeien want je bent even sterk. ( Nou ja…Sydney is sterker behalve als Boy ‘echt’ boos is )
En als je bang bent in bed kun je altijd bij elkaar kruipen. En mensen vinden je altijd bijzonder.

Nadelen zijn dat je altijd moet delen, dat mensen soms de verkeerde naam tegen je zeggen en dat je een tweeling niet uit elkaar kunt halen.
En vandaag kwam er nog een punt bij. Want soms is het helemaal niet leuk als mensen je ‘los’ zien.

Zo ging vanmiddag mijn telefoon. Een collega-moeder waar mijn kids het altijd enorm naar hun zin hebben.
( Zo’n moeder ook waar ik altijd een beetje jaloers naar kijk…zo’n moeder die altijd zit te freubelen met haar zonen en regelmatig de prachtigste creaties uit de oven tovert ) 😉
Nou…die moeder dus en ik hoorde aan haar stem dat ze er tegenop had gezien me te bellen. Ze begon het gesprek dan ook meteen met verontschuldigingen omdat zij mij op zondagmiddag stoorde.
Ja en?? Ik kan daar helemaal niet mee zitten hoor, ik ben niet zo van de zondagsrust 😉
Dus vertel…wat is er??

“eh …nou…. Zoon J. is jarig enne… nou ja…eh… hij wil wel graag Sydney uitnodigen, maar Boy kan echt niet meer mee. Ik red het niet qua ruimte enzo. … Maar nou vroeg ik me af hoe Boy dat gaat oppikken… want ik snap dat het niet leuk is”.

Agosss…. Wat lief!! Ze maakt zich oprecht zorgen over de impact die dit ongetwijfeld op mijn wijsneusje gaat hebben. Ik snap maar al te goed wat ze bedoeld en ik waardeer haar belletje om mij te waarschuwen. We spreken af dat zij vandaag nog de uitnodiging zal brengen, maar dat ik de jongens alvast psychisch voorbereid.

En dat was nodig. Potverdikkie wat een verdriet!  Ik probeer hem uit te leggen dat het jarige vriendje echt moest kiezen, en dat het niet persoonlijk is. Ik moet echt alle zeilen bijzetten om hem weer te troosten. Even later zien we inderdaad het kaartje in de brievenbus verdwijnen en laait zijn verdriet weer een klein beetje op.
Ik denk dat ik voor komende zaterdag maar iets heel leuks moet gaan bedenken om zijn gedachten af te leiden..

Jantje-lacht-Jantje-huilt

8 thoughts on “Teleurstelling..

  1. Esther van den Bergh says:

    Oei, moelijke les voor hem! Maar beter nu dan nog later, het moet er toch een keer van komen, zo’n levensles, want dat is het toch echt! En ik ben het met Trudy eens, geef hem in plaats van dat feestje òf 1 op 1 aandacht van zijn moeder òf verzin iets anders leuks voor hem om te doen, zoals Kim zei.
    Succes!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)