Omhoog klimmen

Het gaat weer wat beter met me. Ik krabbel weer een beetje op.
Na de diepe val een paar dagen geleden, waarbij ik weer eens aan alles en iedereen… nou ja, vooral mezelf twijfelde, voel ik me gelukkig weer een stuk lichter.

Natuurlijk kun je nooit lang in zo’n dip blijven hangen. Ook al zou je dat soms wel willen.
Niet omdat het nu zo lekker is om in die put te zitten, maar soms heb je daar gewoon nog wat dingen te doen. Het is geen ‘zwelgen in zelfmedelijden’ ofzo, maar meer een soort….. tja..
Zonder dalen geen bergen.
Zonder regen geen regenboog.
Zonder depressie geen opklaringen…zoiets?
Ik kan het niet uitleggen ben ik bang..

Dinsdag, eind van de middag kreeg ik een mailtje. Een mailtje waarin de voogd vroeg of ik er bezwaar tegen had dat zij een collega mee zou nemen naar de zitting de volgende dag.
Ik had geen bezwaar…maar een zitting? Morgen?? Hoezo???  Blijkbaar heb ik weer eens geen post ontvangen.
Bijzonder dat 1 zo’n mailtje mij meteen weer in vechtmodus weet te krijgen.

Uiteindelijk stond ik natuurlijk gewoon op tijd bij de Rechtbank. Ging de zitting zoals verwacht en werd ik helaas toch weer teleurgesteld door de berichten die op de valreep door Almata waren afgegeven.
Beetje jammer als je denkt dat je kind op het goede pad is, maar toch af en toe nog een misstap maakt. De rechter zelf bagatelliseerde het hele verhaal, maar ex vond het toch nodig weer even flink zijn mening te geven.
Ach…dat mag hij natuurlijk. Dat is zijn recht. * verder mag ik er niets over zeggen, maar ik had een plaatje in mijn hoofd en was ZOO trots op mezelf! 66402_519473161407745_82783278_n

Maar goed… daarna had ik de eer om samen met Kim, naar Amsterdam te rijden.
Daar mochten we bij de diploma uitreiking van  Rebecca zijn.
Ik geloof oprecht dat ik zelden zo trots op een vriendin geweest ben. Ik vind het zo knap wat zij gepresteerd heeft! Een bijzonder zware opleiding naast haar bijzondere gezin en ‘gewone’ huishouden. Het is bijna jammer dat ik allang besloten heb dat ik genoeg telgen heb, maar anders wilde ik dat zij bij mij kwam kramen!
Maar dat ervoor elkaar zijn ,was een fijn gevoel. Een bijzonder moment. Ook toen we samen met haar tweeling terugreden en ik een cd van Sprookjeswonderland steeds harder moest zetten ..

Vandaag ging ook alweer een stuk beter. Elke dag doe ik de oefeningen van de MBSR training. Ik merk er nog niet veel van, maar dat schijnt logisch te zijn.
Maar het zonnetje scheen. En ik mocht vandaag tijdens een telefoontje met Ida uitspreken wat ik nodig heb dit jaar.
Vorig jaar heb ik ‘gevraagd’ om nieuwe mensen op mijn pad.
Nieuwe inzichten, meer inspiratie.
Mensen leren kennen en mogen helpen. Dat is zeker gelukt. Maar ik heb zelf ook nog een heel pad af te leggen, dat weet ik ook.
Dit jaar wil ik vragen om nog meer positieve leermomenten.. ik zou graag nog veel meer willen leren van de mensen om me heen.. verder ontwikkelen zeg maar.
Maar ik word volgende maand 41.
Ze zeggen dat het leven pas op je 40ste begint… dat kan ik beamen! En nu vind ik, dat na 18 jaar voor mijn kinderen te hebben gezorgd, de tijd voor mij is gekomen.
Natuurlijk voed ik die andere thuiswonertjes ook nog wel op hoor, maar ik bedoel dat ik nu wil gaan ontdekken wat mijn talenten zijn. Mijn passies. Mijn drijfveren en mijn toekomst!
En dat heb ik uitgesproken.
IK weet niet wie me hoort…. Maar ik heb wel geleerd dat niemand wijzer wordt van mensen die niets vertellen of vragen! Dus vertel ik wat mij bezig houd, en vraag ik naar wat ik nodig heb….
Bij deze!
succeskompas

10 thoughts on “Omhoog klimmen

  1. Jolanda says:

    Zeker…het maakt mij niet uit of je er een plaatje bij zoekt of het me zelf laat bedenken..Ik schakel wel. En nu graag een versnelling hoger 😉
    En zoveel vertel ik niet hoor.. ik kom er bij jou zelden tussen 😛

  2. Klinkt als de logische niveaus van bateson. Heel fijn om bij je lersoonlijke missie te komen. Mooie methodiek.

    Als ik even met je mag meewensen, dan wens ik je voor 2013 bewustzijn over de processen die je soms terugslingeren in de tijd en handvatten om telkens hier en nu te blijven.
    En dat je jezelf belangrijk genoeg vindt om er hulp bij te vragen. Zo’n belangrijk traject hoef je niet alleen te doen. Vragen is genoeg.

  3. Trudy says:

    Je ex zijn mening over bepaalde dingen weet ik. Kwam hem laatst tegen en hij was vol enthousiasme over zijn mening waarom E is zoals hij is. Ben hard lachend naar huis gelopen.
    Laat die hogere versnelling even rusten. Een vast tempo aanhouden werkt beter dan tempowisselingen. Vind je eigen tempo en geniet van elke zonnestraal. Ook die zonnestraaltjes in je leven.

  4. Hoe cool is dat, gaaf verhaal Jolanda! Kijk eens naar de Jolanda van zeg 2 jaar geleden en de Jolanda van nu. Herken je haar nog? En kijk dan naar de Jolanda van dec. 2013… Eenmaal aan het groeien kan je niet meer stoppen. Ik ben trots op JOU!

  5. Esther van den Bergh says:

    Na regen komt zonneschijn, inderdaad! Soms heb je gewoon zo’n dag of dagen, en daarna pak je jezelf weer bij de kladden en ga je er weer tegenaan!
    Maar, ik geef Trudy wel gelijk: laat die hogere versnelling nu even wachten! Juist dat steeds maar sneller of meer willen nekt je! Rustig aan, doseren weet je wel? Je hebt al genoeg op je bordje, en je doet méér dan genoeg elke dag, je leert ontzettend veel en zelfs constant, dus doe alles rustig aan, je gaat dat pad heus wel af, hoor! Alles op zijn tijd, zegt men dan zo mooi!
    En ik kan je zeggen, die leeftijd zegt helemaal niets. Ik werd 50 het afgelopen jaar, en ik had nooit verwacht dat er nog zoveel kon gebeuren in mijn leven op deze leeftijd. Haast ongelofelijk dat juist met dat ouder worden er nog alleen maar méér gebeurt en/of verandert en er alleen maar nog meer te leren lijkt te zijn…. als men er ook voor open wil staan, natuurlijk!
    En doe af en toe zoals Tini zegt, kijk eens terug naar wat er de afgelopen jaren is veranderd of wat je hebt bereikt: dan zie je dat je enorm bent gegroeid en je daar nog steeds mee bezig bent. Fantastisch om te zien bij jezelf, die groei. Je bent nog steeds dezelfde Jolanda, maar je gaat heel anders met mensen, gevoelens, zaken en ook jezelf om. Dat geeft energie, geweldig, maar gebruik die energie met verstand, niet alles in één keer opbranden!
    Een ‘hug’ voor jou! Liefs, Esther

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)