Grijs

Het is net zo grijs als het was in november. En december.
Ik zou mezelf zo graag weer nuttig voelen..er iets toe doen.
Voor iemand een verschil willen maken..
Een inspiratiebron zijn. Vrolijk. Licht. Makkelijk?

Blij en vol plannen zijn.

Ik wens dat ik wat meer lef had. En …..tja

Ik WIL zo graag. Waarom LUKT het nou niet om mezelf op te peppen??
Boos en gefrustreerd. Slapen lukt niet. Eten lukt niet. Lief en begripvol zijn?
Lukt ook ff niet.
Sorry.
Ik zit mezelf nog het meest in de weg!

 

16 thoughts on “Grijs

  1. Anja says:

    Eh… hallo? Goedenavond? Jij BENT al een inspiratiebron voor velen! En je maakt voor veel mensen (en dieren) om je heen al een verschil! Je doet er al enorm veel toe! Ga zitten, kijk om je heen, luister en ontdek het zelf. Wat jij nodig hebt is rust. De rust om dit zelf ook te kunnen zien. Knuffels, Anja XXX

  2. Lieve Jolanda,
    Als ik me niet vergis staat er ergens in je scan iets over dat je denkt dat niet zomaar ruimte mag innemen en dat je daarin veel verder bent dan je zelf denkt. Dat je je eigen stukje ruimte inneemt. Niet fysiek maar emotioneel. En dat is precies wat ik zie. Dat je verdiend je eigen plek op deze aarde hebt, maar nog niet altijd voelt dat je dat verdient Jje geeft zoveel aan anderen en daarin ben je voor velen zo waardevol. Ook zonder betaalde baan.

    Ik begrijp je grijze gevoel, maar waar jij verschijnt is er nooit grijs. Het is altijd zonnig geel, warm paars en stevig blauw.

    Deze oude relikwieën die nu opspelen zijn denk ik angsten en frustraties can een kleine Jolanda in jou. Stel haar gerust, wees lief voor dat kind in je en constateer dat je nu ook een volwassen, sterke en gevende vrouw bent die graag gezien is.

    Fijne avond.

  3. Machteld says:

    Lieve Jo, herstellen gaan met up en downs. Misschien wil je teveel te snel… Je bent al zo goed op weg, dus kijk naar waar je al bent gekomen. Dan komt de rest vanzelf wel weer. Geduld; en Mindfull-thinking!! Zet ‘m op, je kunt het. Écht!…

  4. Paulien says:

    “Ik zou mezelf zo graag weer nuttig voelen..er iets toe doen.” Je bent elke dag aanwezig, dus nuttig. Je ademt, dus je leeft. Je doét er ook toe. Voor je man, je kinderen en voor de mensen die jou bij naam kennen.

  5. Esther van den Bergh says:

    Realiseer je dat deze gevoelens vaak voorkomen en bij veel mensen in deze tijd van het jaar!!! Het weer is ook erg grijs, naar, koud, vochtig. Je bent niet de enige, bij lange na niet! Weten dat veel anderen zich ook zo voelen, kan best verschil maken. Je kan je soms zo eenzaam voelen als je je zò voelt, nietwaar?
    Toch hoort het er ook bij, je zo voelen, want je weet: zonder dit gevoel, zou je ook niet weten hoe het voelt als je je goed voelt! Je mag je gerust weleens een dag zo ‘grijs’ voelen.

    Ook ik heb hier best veel last van, deze soort van, letterlijk en figuurlijk, grijze dagen. Toch laat ik mij hier niet teveel door beïnvloeden. Dat lukt mij ook niet elke dag, hoor, ik heb echt wel dagen dat het rotgevoel toch overheerst. Maar het lukt mij gaandeweg (met de jaren lijkt wel), en ondanks dat ik lichamelijk slechter ben geworden, tòch om positiever te zijn dan vroeger.
    En inderdaad, dat altijd en eeuwige ‘loslaten’ waar mensen mee komen, het is zoveel makkelijker gezegd dan gedaan…… maar dat is vaak wel datgene wat het verschil kan maken.

    Het begint (denk ik) bij jou vooral omdat jij zoveel MOET van jezelf, dat lees ik elke keer weer.
    Natuurlijk zijn er veel dingen die inderdaad ‘moeten’. Vooral met een huishouden dat bestaat uit man, kinderen en huisdieren en waar de nodige problematiek hier en daar om de hoek komt kijken. Vooraan staat uiteraard je eigen lichamelijke problematiek, die jou dwingt tot bepaalde dingen in je leven en daardoor direct èn indirect een grote invloed heeft op zoveel meer zaken in jouw/jullie leven dan je vaak op eerste gezicht denkt. Er moet eigenlijk zo ontzettend veel en zo vaak, lijkt wel…….

    Ik moet ook veel, want ondanks dat ik zelf veroordeeld ben tot 24/7 afhankelijkheid van zuurstof, ben ik toch mantelzorger voor mijn man. Ik kan niet echt veel (meer), moet veel rusten tussendoor, moet al mijn energie bewust verdelen en daar ook nog eens héél zuinig mee zijn. Oòk ìk wil zoveel mogelijk toch zèlf (blijven) doen en werd dus gedwongen cq mòest hierin gaandeweg een evenwicht zien te vinden.
    Ik heb mijzelf daardoor mòeten leren ‘loslaten’: me niet (of i.i.g. zo min mogelijk) druk proberen te maken over alles wat ik niet meer kan, of mag, of wat ik juist wel en/of niet kan of moet.
    Piekeren en je zorgen maken vreten ontzettend veel energie, véél meer dan je je realiseert, en daar heb ik al zo weinig van. Als het nu nog wat helpt, dat piekeren en zorgen maken, maar nee, zelfs dat niet eens! Vaak ga je eigenlijk alleen maar juist nòg meer ‘beren op de weg zien’! Als je iets niet kan veranderen, dan moet je dus gewoon afwachten wat er op je pad komt qua oplossing, meer niet. Naast je neerleggen is dan het beste, in plaats van dat gepieker.

    Elke dag (althans, dat probeer ik!) kijk ik naar wat ik nog wèl kan, nog wèl heb. Ik doe mijn best mijn uithoudingsvermogen en grenzen ietsje te verleggen als ik een goede dag heb, maar nooit in die mate dat ik hierom gelijk, of de volgende dag, ‘bestraft’ zal worden. Je weet beslist wat ik hiermee bedoel, want ik herken dat namelijk vaak erg goed in jouw verhalen als ik die lees!
    Het is best moeilijk om je eigen tempo in vrijwel alles te veranderen. Je bent zo gewend (je hele leven al, nietwaar?) om zò hard te lopen, te fietsen, op te ruimen, om nog éven dit en éven dat te doen. Dat kan dus niet meer, je zult alles en altijd moeten gaan doseren, dag in en dag uit, elke week, elke maand, elk jaar van je leven. Pas als je dat een beetje in je systeem hebt zitten, krijgt je lichaam rust. Niet door die regelmatige overbelasting, waardoor je weer stress krijgt, je rot gaat voelen, de welbekende negatieve spiraal. Dààr zou je hard aan moeten werken, dat leren doseren en accepteren dat je snelheid en/of de hoeveelheid dingen die je doet, omlaag moet. Met de juiste dosering ga je je lichamelijk beter voelen en dat heeft automatisch zijn weerslag op je geestelijk welzijn en je stemming.

    Accepteren dat het nu eenmaal zo is, is niet makkelijk. Mijn man ‘haat’ zijn lichaam regelmatig. Ik vind het absoluut verschrikkelijk dat ik zo geworden ben, maar als ik verder wil, samen met hem, dan zal ik het hiermee moeten doen. Dan zal ik uit wàt ik heb en mèt wat ik heb, iets positiefs moeten halen. Elke dag samen is er één. Het had ook anders kunnen zijn…..
    Absoluut proberen te voorkomen dat je te lang blijft hangen in negatieve gedachten en gevoelens. Lukt dat niet, positief zijn, dàn liever nog ‘neutraal’ blijven, maar i.i.g. nìet negatief dus.

    In de ogen van anderen kun jij best een rijk mens zijn, Jolanda! Een fijne man, hoevelen hebben ècht een gelukkige, fijne relatie? Velen verbergen de realiteit en tonen een façade, schone schijn. Je kinderen die gezond zijn en het goed doen (kijk nu eens hoe je oudste zoon gegroeid is, het laatste jaar!). Ik had ze graag gewild, maar het mocht helaas niet zo zijn. Elk gezin met kinderen krijgt te maken met ziekte, puberteit, (op)groeistuipen, problemen, conflicten, noem maar op. Jij hebt meer strijd geleverd dan de meesten, dat is gewoon waar, maar de resultaten, qua leerproces en de uiteindelijke gemaakte ‘winst’ als je later terugkijkt, zijn enorm, als ik alles zo lees, Dat is een rijkdom en wijsheid die jij opdoet, die velen niet kennen in hun levens, soms zelfs nooit. Hoe zwaar het ook is, kan zijn, ikzelf zou als ik kon kiezen, toch kiezen voor deze rijkdom en wijsheid. En uit jouw verhalen maak ik op dat jij toch ook het soort van mens bent met iets van een gretigheid in zijn/haar aard om in dit leven, zoveel mogelijk te willen, kunnen, mogen, zoeken te leren.

    Je ziekte is zwaar. Voor mij is veel is herkenbaar in jouw verhalen en jouw strijd. Waarom het je overkomt is een onmogelijke, niet/nooit te beantwoorden vraag. Het enige wat je kan doen is het te gaan zien als (wederom) een leerproces. Leren omgaan met jezelf, leren accepteren, soms moeten leren je over te geven aan een ander, je grenzen leren verleggen, leren om anderen te informeren over je ziekte, of om anderen, die dezelfde diagnose als jij hebben gekregen, te kunnen helpen omdat jij al meer ervaring hebt. Jij weet waar ze op moeten letten, wat handige tips/trucjes zijn, etc. Zulke hulp wordt erg waardevol gevonden. Vaak zie je pas vele jaren later wat er uit jouw strijd is ontstaan, welke bij-effecten plaatsvonden, wat er direct of juist indirect is gewonnen of geleerd. Niets is zonder reden, maar het kan soms erg lang duren voordat die zichtbaar wordt…..

    Ook: met jouw verhalen hier bereik je best aardig wat mensen. Ik ben er één van en ik lees je graag. Ondanks dat ik een andere chronische ziekte heb, herken ik heel veel. Jouw verhalen doen goed. De wetenschap dat jij met jouw verhalen mensen bijstaat, hun het gevoel geeft dat zij niet de enigen zijn en niet alleen zijn/staan, dat je hun kracht geeft, doet lachen en ook kan ontroeren, dat alles zou jou toch een enorme stoot positieve energie moeten horen te geven!

    En dan ook nog eens: kijk eens zo: de kortste dag is geweest, dus vanaf nu gaan de dagen weer langer worden, meer daglicht en op weg naar het voorjaar! En dat voorjaar, daar kijk ik ècht nu al naar uit. Die komende lente geeft mij de kracht om nu door te gaan en de grijze, grauwe, sombere dagen door te komen en het broodnodige licht aan het einde van die tunnel te zien….

    In de paar zinnen in je stukje hierboven ben je echt heel erg negatief over jezelf. Dat is in mijn ogen totaal onterecht. Ik ga je daarom corrigeren en misschien wel alsof je een klein kind bent en op het matje wordt geroepen. Want je maakt mij eigenlijk zelfs boos, dat je zò negatief naar jezelf kijkt. Want geen van de dingen die je benoemt klopt! Je bent
    a) nuttig: zonder jou zou dat huishouden niet draaien, zonder moeder zijn die kinderen wanhopig, je man zou jou ook niet willen missen! En dan heb ik het alleen nog maar over het huishouden, er is zoveel meer dan dat waarbij/in jij nuttig/van nut bent……
    b) er toe doen: zelfde laken een pak!
    c) een verschil willen maken: dat doe je al. Met elk verhaal hier raak je mensen in hun hart, kun je hun dag veranderen, of het nu herkenbaarheid is, een lach of een traan. Zonder jou is het leven van je familie/geliefde/vrienden niet meer hetzelfde…..
    d) als je die dosering van je energie tov je lijf/ziekte goed krijgt, komen die blijheid en die plannen vanzelf, dan is daar ruimte en energie voor! En soms is het goed om even géén plannen te hebben, en eerst andere zaken voorrang te geven. Voor alles is een tijd…..
    e) lef? Lef heb je wel. Je bent dit blog begonnen, dat is lef. Je spreekt jezelf uit t.o. behandelaars. Je bent zo hard bezig met jezelf te leren kennen en zoeken naar wat het beste is voor jouzelf, dat neemt een hoop lef. Velen doen zoiets nooit voor zichzelf, die lopen met de massa mee en passen zich aan aan iedereen en alleman! Die kijken nooit in hun eigen geest, hart en ziel. Lef heb je wel!
    f) alles uit de laatste alinea: met de juiste dosering komt dat allemaal vanzelf, zul je zien..!!!

    Lieve Jolanda, dit was een enorme lap tekst, daar bied ik mijn excuses voor aan! Ik kan enkel hopen dat je er iets aan zult hebben, al is het maar een klein beetje. Je bent een mooi mens, je doet het zo ontzettend goed, je bent een prachtvrouw, geweldige moeder, als schrijfster heel belangrijk voor ons lezers, wij wensen jou elke dag sterkte, denken aan je! Indien nodig, krijg je van ons, de lezers, direct steun en de nodige bemoedigende woorden, want je verdient dat zonder twijfel. En schroom niet om daar om te vragen zoals vandaag! Ook dat is namelijk lef!
    ~
    Liefs, respect, bewondering, alle voor jou.
    @Esther210962

  6. krista says:

    lieve jolanda, ik schrik van de zin zou me nuttig willen voelen en er wat toe doen. alleen al moeder zijn is een weektaak. je hebt vijf kinderen. deze kinderen hebben jou meer dan wie dan ook nodig! als ze later terug denken aan hun jeugd dan denken ze aan de tijd die jij voor ze had en luisterend oor! ik begrijp dat je liever je eigen boontjes dopt. en vechten ervoor is goed. maar meid zit jezelf niet zo in de weg. geniet van wat je wel kan! je blijft nu hangen in de negatieve spiraal dat verdien jij niet. jij bent een voorbeeld voor vele vergeet dat niet x

  7. jacqueline says:

    Hoi Jolanda
    Ga niet te veel willen he dan lukt het juist niet, en ga je eigen niet neer halen!
    kijk anders eens goed in de spiegel of op je profielfoto daar staat een geweldig lachende meid
    kijk de wolken in de lucht weg en denk dat de zon er is! dan gaat hij zeker stralen!! al is het maar in je gedachten.
    Het word tijd dat we de zon buiten weer gaan zien want zo word je wel somber.
    maar volgens mij ben jij, maak jij het verschil voor je man en kinderen en dan ook nog al die lezers die al dan niet herkenbare dingen zien in je schrijven! daar halen andere weer moed uit ze weten dat het niet alleen bij hun gebeurd! dus volgens mij maak jij aardig het verschil bij mensen!
    Ik voel met je mee met de wetenschap van niet kunnen werken en andere wel maar kijk niet te veel naar andere maar naar je eigen naar wat je wel kan! en dat doe je goed!
    als ik zo de stukjes lees hierboven dan gaat de zon volgens mij al voor je stralen!
    zet hem op en hou die lach op je gezicht vooral in je ogen!!!!
    groetjes jacqueline

  8. Jolanda says:

    Dank jullie wel allemaal. Elke reactie is een mooie.. ik heb ze gelezen en natuurlijk moet ik mezelf hier bovenuit tillen.
    In bed herinnerde ik me het fenomeen Blue Monday. Ik denk dat ik die gewoon al 2 weken te vroeg had. 😉

  9. Sylvia says:

    Je mag best “grijs”zijn,het lijkt of je in een sleur beland bent.Ik heb wel eens een “baaldag”gehad,dit ook gezegd(niet gekookt) ze moesten het maar even zonder mij doen.Tot grote verbazing…want Moeders zijn altijd…enz.Wat ik wil zeggen is…niet je komt er wel weer uit(spontane knuffel) of de zon die net in iets schijnt wat verwonderd….Jolanda,knuffel!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)