Off day

Man man man…wat een off day heb ik vandaag!! boos
Niet kunnen doen wat ik wilde, maar wéér van alles moeten doen waar ik nou net niet op zit te wachten.
En het lijkt ook wel of alles dan gewoon tegenwerkt!!

Al weken een haat-liefde verhouding met mijn pubers. Het zal allemaal wel ‘normaal’ zijn; het volume waarop er gecommuniceerd moet worden…en dan dat taalgebruik!!  Normaal gepraat wordt er niet meer.
Ik voel totaal geen waardering of voldoening in wat ik doe. Complimenten moet ik mezelf maar geven ( en zo aardig ben ik niet ) Ik kan hele dagen in het huishouden zoet zijn, geen mens die het opvalt. Maar zoveel doe ik niet eens. Ook dat is onderdeel van mijn probleem.
Ik ga dood hier tussen die 4 muren. Zag vandaag toevallig een status op FB voorbij komen van een kennis die 10 weken geleden met zwangerschapsverlof ging en nu staat te popelen om weer aan de slag te gaan. O how I can relate to that!!!
6DF3E7FF
Verder irriteer ik me te pletter aan al dat platvloerse, oeverloze geouwehoer op tv. Platter dan plat… voor een beetje diepgang hoef je echt niet op de Nederlandse zenders te zijn.

Pfff… ik weet het gewoon allemaal even niet meer. Zo’n verschrikkelijke onrust in mijn lijf. Aan de ene kant barst ik van de energie, maar aan de andere kant ben ik zo in- en in moe!!  Lichamelijk maar vooral geestelijk!
Wist ik nou maar wat ik moest doen met die onrust…

7 thoughts on “Off day

  1. Rebecca says:

    Voor die innerlijke onrust kan ik je geen tips geven, die heb ik namelijk zelf ook. Daarom lukt het me ook niet om ook maar 1 boek te lezen… je geest moet ontspannen, terwijl je lijf er al mee bezig is. Gewild of niet…
    Het enige wat mij wel eens wil helpen om ‘leeg’ te worden is in bed liggen met een koptelefoon op en muziek op. Maar die werkt als een soort “stop”, want zodra ik de boel afzet, stroomt het weer….
    Door een volle geest kan ook je lijf weer moe worden.. vies cirkeltje.

  2. Esther van den Bergh says:

    Wat zou ik graag jouw buurvrouw willen zijn! Ben zelf ook erg beperkt in mijn dagelijks doen en laten, maar als ik je hier soms lees, zou ik je zoveel willen zeggen. Dat gaat helaas niet, worden hele lange lappen tekst en is tèveel…. Als buurvrouw zou ik een bakkie koffie of thee of wat dan ook met je doen en dan kun je elkaar bijstaan.

    Als je zo’n slechte dag hebt, zou ik er sowieso altijd over schrijven, bij mij gaat er een hoop gelijk mee weg door het op te schrijven en/of te delen.
    Die onrust gaat natuurlijk pas weg als je wat meer vrede krijgt met je situatie. Ik heb zelf ook het op een bepaalde manier moeten accepteren, juist omdat ik ondanks mijn eigen beperkingen toch ook nog mantelzorger ben. Mijn man, waar ik al jarenlang voor zorg, is daar heel anders in, hij is erg boos op zijn lichaam, die kan dat niet
    .
    Over jouw yoga-oefeningen bijv. van een vorige tekst, wil ik nog over zeggen dat je vast de verkeerde oefeningen doet. Dat effect hoort het beslist niet te hebben! Er is yoga voor mensen met een chronische ziekte of andere beperkingen. Juist dat belasten van die gewrichten is niet goed voor jou. Jij zou andere oefeningen moeten kunnen doen, die je wel helpen, al is het zittend of staand. Er is zelfs yoga voor mensen zoals ik, met ernstige COPD! Voor jou moet het ook mogelijk zijn, maar dan heb je niets aan zo’n standaard lijstje zoals jij nu hebt. Wij zijn nu eenmaal niet standaard, toch?

    Wat televisie betreft, ik ben zelf steeds minder gaan kijken, of kijk heel gericht. Er is veel troep, en onzin, en waar de meerderheid zich mee bezig houdt is voor mensen zoals jij en ik onzinnig en totaal vreemd. Je lopen ergeren is iets wat alleen maar negativiteit meebrengt. Schiften dus!

    Verder kan ik alleen maar zeggen dat jij niet meer kan doen dan je best, en dat doe je meer dan genoeg!
    Ik lees je elke keer, volg je ook op Twitter (esther210962) maar reageer alleen niet altijd. Maar voor mij ben jij een kanjer, en een bikkel, en je zou hartstikke trots moeten zijn op jezelf!

    En ik hoop dat hier meer mensen jou die boodschap meegeven, zodat ook al kun jij jezelf niet (makkelijk) complimenteren, je die complimenten wèl krijgt! En dat je op die manier leert dat je het meer dan goed doet en ook gaat voelen binnen in jezelf….
    Sterkte, je bent vaak in mijn gedachten! Esther

  3. Trudy says:

    Bij jou praten ze nog tegen elkaar. Ik was laatst bij een stel en daar communiceerden de kids per berichten via de telefoon met elkaar. Het enige dat je hoorde was het tikken op de knopjes en de geluidjes van de nieuwe berichten. Daar zou ik gek van worden.
    Complimenten voor het huishouden hoor je niet. Wel als het fout gaat. Tenminste, zo gaat het hier. Mam, je hebt die en die broek niet gewassen!!! Maar een keer dank je omdat alles netjes gevouwen in de kast ligt? No way.
    Welkom bij het het leven van de huisvrouw.
    Tv kijken doe ik niet meer. Of bijna niet meer. Ik zet de radio aan en luister nu graag naar de top 1000. Veel gezelliger.

    De onrust kan ik niet voor je wegnemen. Alleen proberen je zo nu en dan aan het lachen te maken. XX

  4. Het is herkenbaar meissie. Ik hoor en zie het om me heen bij mensen met opgroeiende kinderen. Ja de huishoudelijke dingen worden meestal als iets vanzelfsprekend gezien. Bij ons werd het toen de kids die leeftijd hadden een stuk beter toen ik de strijkplank 1x per week opstelde en iedereen voortaan zijn eigen was kon gaan strijken…Wat tv betreft kan ik niet meepraten. Kijk alleen nieuws en actualiteiten. En een troost, ze worden ooit groot en gaan op eigen benen en dan beseffen ze pas wat je altijd voor ze gedaan hebt. Groetjes Ria

  5. Misschien word het weer eens tijd voor een momentje voor jezelf…
    De woensdagavond bij Iris of De cirkel doet je misschien wel goed.
    Want word het niet eens tijd dat je er iets mee gaat doen?
    Misschien heelt je lichaam dan iets mop?

    Dikke knuffel van Ons

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)