Frustrerend

Ik lijk wel bij elk bezoekje op mijn babbelclubje nieuwe inzichten te krijgen. Wat een cadeautjes!
Vandaag een kleine evaluatie over mijn ervaringen met meditatie, ademhalingsoefeningen en yoga. Vooral na stress. En laat ik daar afgelopen weekend nou genoeg van gehad hebben!!
Ik weet dat ik na zo’n stressaanval mijn rust terug kan krijgen met behulp van ademhalingsoefeningen en meditatie.
Nieuw was het cd-tje met yoga oefeningen die ik 2 weken geleden van GGZ-dame kreeg. A4-tje met plaatjes erbij.. zodat ik een beeld had hoe het eruit zou moeten zien.

Zou moeten zien.
Inderdaad.
Want het lukte voor geen meter. De eerste 8 oefeningen gingen nog redelijk.. behalve dan dat ik ze veel te snel deed. Ik was al klaar met beweging terwijl dame op het cdtje net halverwege was. Het zag er nogal raar uit denk ik… gelukkig doe ik die oefeningen thuis met de gordijnen dicht!
Ik heb het paar keer geprobeerd, maar loop vast bij de evenwichtsoefeningen en die waar ik op handen en knieën moet staan. Het lukt me niet. Ik val om en het doet oprecht onwijs zeer! 2 uur dikke polsen, en een zere linkerknie.
Ik heb het er gewoon niet voor over. Ik moest toch mijn grenzen leren kennen en respecteren? Ik moest toch doen wat ik aankon en vooral niet meer?
Mooi. Dan is het na de 6de oefening gewoon klaar.
Maar dat is dus niet de bedoeling..
Oefening baart Kunst.. was de boodschap!
Ik benoemde vandaag hoe frustrerend het is dat ik deze simpele oefeningen niet kan uitvoeren.
Ik bemerkte dat ik nog steeds heel veel moeite heb om te accepteren dat ik nou eenmaal dingen niet meer kan!
Afgelopen weekend was een leerzaam weekend. Niet alleen heb ik geleerd dat ik mijn dochter kan vertrouwen en dat ze prima voor zichzelf kan zorgen, ik heb ook geleerd hoe het is om een moeder van een meisje te zijn die de hele nacht uitgaat. Mijn oudste gaat tegenwoordig uit in Amsterdam en komt pas de volgende dag thuis. Ik wist ervan, en ze heeft zich keurig aan onze afspraken gehouden.
Maar ik heb ook geleerd hoe het voelt om ongerust te zijn. Om dingen los te moeten laten en gedachten van angst te weerleggen. Want je kunt jezelf goed gek praten! Maar hoe reëel is het dat die dingen die jij bedenkt, ook daadwerkelijk gebeuren? Niet dus.
Dus hoe nuchter ik ook probeerde te blijven denken, zo heftig ging Angst aan de haal met mijn gevoel. En dat levert stress op. Heel veel stress.

Ondanks mijn 4 morfine pillen op een dag, heb ik sinds zondag een enorm gevoelig lijf. Slapen gaat slecht, ik zie elk uur op de wekker. Mijn rechterarm staat weer onder hoogspanning en mijn benen verzuren na 4 stappen de trap op. Ik denk zelf dat het absoluut met die stress te maken heeft. Maar als ik de yoga oefeningen doe, geeft dat geen verlichting. Eerlijk gezegd word ik er nog gefrustreerder van! Het tempo is zo laag. En je moet de bewegingen met je volle bewustzijn uitvoeren. Heel moeilijk voor iemand die een sportschool regime gewend is. In de sportschool gaat alles om ‘snel’ en ‘meer’ en ‘even doorzetten’.
En daar ga ik de fout in.

Want dat was mijn leermomentje van vandaag. Ik ben veel te competitief. Ook ik was een opschepper! Ik kan dat allemaal wel en weet je? Ik kan het nog beter dan jij! Bij spinnen alles net 1 tandje zwaarder zetten.. bij Steps vooraan bij de spiegel gaan staan, zodat je een voorbeeld kunt zijn voor de mensen die achter je staan. En op de apparaten nog even een kilootje erbij. Want ik kan afvallen, en ik kan bewegen, en ik ben sterk. Punt.

Niet dus!! Ik kan niet eens meer mijn armen boven mijn hoofd krijgen, en op handen en knieën staan is zo pijnlijk dat letterlijk de tranen in mijn ogen springen.
Heb ik daarom op dit moment zo’n hekel aan mensen die zichzelf beter voordoen dan ze zijn? Die op lopen te scheppen over hun prestaties in de sportschool, thuis of op het werk? Over hoe cool ze zijn en wat ze allemaal bereikt hebben?
Waarom doen ze dat? Wat roep ik bij hen op dat ze zo doen? En dan de belangrijkste vraag: ··Waarom stoor ik me daar aan? Waarom laat ik mij irriteren door mensen die van hun leven of carrières zo’n wedstrijd maken? Omdat ik er niet meer aan mee kan doen?
Of omdat ik mijn kans gehad heb…. En niet gepakt heb? We kunnen niet allemaal hoogvliegers zijn, en blijkbaar ben ik dat ook niet.
Ik moet nu gedwongen mijn eigen race lopen. Nou ja..lopen.  Schuifelen. Steeds sneller schuifelen totdat het weer op lopen lijkt.  

En in tegenstelling tot wat ik normaal deed…ik ga dit niet meer relativeren. Het lukt me niet. En ik hoef dat ook niet te doen. Ik mocht ook een dip dag hebben.  Bij deze..
Ik wil dolgraag nuttig zijn, mijn steentje bijdragen.
Weer trots zijn op mijn werk en trots op wat ik doe en kan.
Maar als ik al niet eens een paar yoga oefeningen kan doen…. Hoe moet ik ooit weer vertrouwen krijgen in dit lijf dat bij het minste of geringste in staking gaat?? Hoe vind ik ooit weer een werkgever die ziet wat ik allemaal wel kan..ipv de beperkingen?

5 thoughts on “Frustrerend

  1. Rebecca says:

    Dat zijn moeilijke vragen die je daar stelt. Geen idee of het antwoord ooit gaat komen. Mijn ervaring is dat mensen graag alles voor je invullen en daarom heb ik ook bewust niet alles verteld bij mijn nieuwe potentiele werkgever.
    Maar in mijn geval is dat makkelijk te doen, voor jou onmogelijk.

  2. Trudy says:

    Ik heb ooit motorrijles gevolgd. Ik dacht dat, wanneer ik de gashendel verder open trok, ik sneller ging en de tijd ook. Ik had nog veel meer te doen die dag. Mij werd verzocht te stoppen met motorrijles.

    Klinkt er iets herkenbaar? Jij hebt het altijd druk gehad en wil altijd klaar staan voor, gereed zijn voor als, laten zien dat je net zo snel/sterk/slim/grappig/uitgekookt/behulpzaam/sexy/uitdagend/fanatiek/veerkrachtig (en nee, niet doorhalen wat niet van toepassing is!!!) kan zijn als iedereen.
    Welcome to the real world Jo.

    Sorry dat ik een beetje bot ben. Maar je bent een kanjer van een wijf die al die voorgaande kenmerken heeft. Het leren leven met beperkingen valt niet mee en geloof me. Ik weet waar ik het over heb. Je wordt constant getest op je aanpassingsvermogen.
    Ik kan niet meer op mijn hurken zitten zonder om te vallen. Ok. Ik kniel op 1 of 2 knieën.
    Ik kan niet meer geconcentreerd lezen zonder een boekenlegger onder de zin te houden.
    Van een reeks getallen zie ik steeds 2 nummers en dan een stukje niet. Ok. Ik hou mijn vinger op het getal dat ik als laatste gezien heb en kijk dan verder.
    Ik zou graag gaan fietsen maar val dan om en krijg verschrikkelijke last van mijn knie. Ok. Ik ga lopen. Ik zou willen hardlopen met de hond. Ik red 10 meter en meer niet. Hardlopen mag de hond los of met de jongens.
    Ik zou graag een rustigere baan hebben. Niet zo zwaar. Maar wie wil er iemand die omvalt of geen volledig zicht in de ogen heeft. Zelfs achter een kassa zitten kan niet. Ik kan de knopjes van de kassa niet goed zien. Bij een storing van de lezer van de barcode zie ik het nummer niet normaal.
    Ik zou zo graag………gezond willen zijn.

    Maar ik ben het niet.

    Net als jij vecht ik door.

    Dikke kus en een megaknuffel lieverd. Ik ken je en weet wat je nu voelt. Zakdoekje?

  3. Dyana says:

    Moeilijk hoor! Gezondheid heeft zo’n invloed. Ik zou heel praktisch willen zeggen; durf de stap te wagen om een boek samen te stellen. Want hoezo ‘niets bij te dragen’? Volgens mij kun je daar heel veel mensen mee bereiken: in het hart. Ik geloof in je. Dikke kus X

  4. Leonie says:

    Ohoh Jootje, Je wilt weer veel…………….. veel te veel. Je wilt yoga doen, maar dan wel alles! en er ook nog de beste in zijn. En dat geldt eigenlijk met alles. Maar je kunt niet OVERAL de beste in zijn. Maak de keuze om sommige dingen te doen, maar wees daar niet de beste in. En kies 1 (of 2, misschien 3???) dingen waar je het beste in wilt zijn. Want jij maakt wel degelijk een verschil, maar niet door een perfecte yoga-houding 5 minuten vol te houden. (Alhoewel mijn yoga-ervaringen mij dwingen om rustiger aan te doen, en bij mij werkt het !) Ieder heeft z’n talent. Jij ook. Probeer alleen niet overal dat talent in te zijn. Dat lukt niemand, en dat hoeft ook niet!Jouw talent ligt meer in je hart.

    En JA! jij mag ook even je dipdag hebben hoor.
    Dikke kus

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)