Weekend

Vrijdag.. eenmaal in de twee weken.
Alles en iedereen bereidt zich op haar of zijn eigen manier voor.
Boodschappen zijn al zoveel mogelijk in huis gehaald, zodat we straks alle tijd voor hem hebben. Het weekend is ook al voor zover mogelijk gepland. Want duidelijkheid is belangrijk.
De maatschappelijk werker ziet het liefst dat we een uitgeschreven schema hebben. Van minuut tot minuut.
Daar heb ik me tegen verzet. Duidelijkheid en structuur? Prima! Graag zelfs.
Mijn leven vastleggen en plannen voor (toen 3) dagen..van minuut tot minuut?  No Way!!
Hoe haalbaar is dat in een gezin met 5 kinderen en huisdieren? NIET dus.
De grote lijnen wil ik best duidelijk hebben. Etenstijden,  verjaardagen, afspraken buiten de deur, of klusjes die gedaan moeten worden, worden van te voren besproken. Dan weet iedereen waar hij of zij aan toe is.

Ik merk dat iedereen hier in huis zijn eigen ritueel heeft om zich voor te bereiden. Manlief duikt vaak nog even zijn virtuele doka in.. de jongens ruimen hun kamer op en ik doe *als het kan* nog even de huishoudelijke dingetjes zodat die maar alvast gebeurd zijn. Omdat hij op vrijdag werkt, is nooit duidelijk hoe laat hij de trein heeft. Dat varieert van 5 uur tot half 8… en 2 uur later kan hij dan van het station worden opgepikt. Als één van de andere kinderen zichzelf uit logeren heeft gepland, scheelt dat een extra bed opmaken.
De vrijdagavond gebruikt hij om te ‘landen’. En geloof me, dat is nodig. Op de groep waar hij nu zit schept de leiding er een bijna satanisch genoegen in om met alle communicatiemiddelen op standje keihard, de kinderen te moeten toespreken. Of toeschreeuwen dus eigenlijk.
Een beetje Amerikaanse bootcamp toestanden.  Sommigen hebben dat nodig hoor, maar hij komt dus totaal overprikkeld thuis. Het liefst brengt hij de vrijdagavond dan ook door onder een deken op de bank. Met Ipad natuurlijk, want internet hebben ze daar niet. Je merkt dat de rust hem goed doet…soms wil hij nog wel even naar een vriendje, maar meestal geniet hij van de gewelddadige stilte. Voorheen gaf bedtijd nog wel wat problemen, maar tegenwoordig schikt hij zich en zoekt boven een lekker bedje op.

Uitslapen gaat ook steeds beter. Was hij ‘vroeger’ om 5 uur al in staat de buren wakker te blèren, tegenwoordig gedraagt hij zich als een echte puber. 11 uur is op tijd .. het liefst blijft hij langer liggen.
Nog steeds heeft hij begeleiding nodig. Niet meer stap voor stap, maar een zekere controle blijft nodig.
Vandaag ging het orgel vals. We hadden een verjaardag op de kalender staan. Bij de moeder van zijn beste vriend. Een leuke middag dus, waar hij al helemaal op voorbereid was.
Helaas. Het feestvarken belde af. Rillend en klappertandend in bed..niet in staat om visite te ontvangen. Wij begrijpen dat, wensen haar beterschap en bedenken wat we met de vrijgekomen tijd gaan doen.
Hij niet. Hij is de weg kwijt. En ook een beetje boos. Want hij had zich erop verheugd .. Wat wij dan ook wel weer snappen.

Dus moet de trukendoos open. We bieden á lá minuut een vervangend programma aan. Nu maar hopen dat dat het gaat halen naast die verjaardag.  We gaan naar een indoor speeltuin. Misschien ietwat kinderachtig voor een normale 15- jarige. Maar deze vindt het wel wat.
Vanaf dat moment klinkt elke 5 minuten de vraag hoe laat we gaan. Want ja…het schema ligt overhoop, dus alle zekerheid voor de dag is ook weg.

Ik laat de kinderen meehelpen in het huishouden. Het dient 2 doelen…
Het doodt de tijd, en op deze manier is mijn werk eerder af…zodat we ook eerder kunnen vertrekken.
Mijn route door de dorpjes Wognum, Wadway, Spanbroek, Obdam en uiteindelijk Hensbroek, wordt niet op prijs gesteld. Je mag hier tenslotte maar 50. Veel te traag. Als we buitenom waren gegaan, hadden we over de snelweg gekund en daar kun je veel harder!! Dat je dan ook kilometers omrijdt, kan ik wel uitleggen, maar ja……

15jarige gaat uit zijn dak op de springkussens, trampoline en ballenbak. Ik zie andere ouders wel kijken. En het is ook best eng als zij daar net een bosje kleutermeisjes hebben losgelaten en er komt zo’n brede puber langs denderen. Ik roep hem een paar keer tot de orde maar het beklijft niet. Even later doet hij weer veel te ruig.
Ik verontschuldig me.. Het hoofd van een 9 jarige op het lijf van een 15 jarige. Dat snappen de andere ouders en ik krijg een begrijpende blik. Gelukkig.

Na 4 uur ben ik het zat. De stoelen zijn niet echt comfortabel en ik krijg het koud. De troepen verzamelen vergt ..zoals gewoonlijk.. enig strategisch inzicht. Gelukkig heb ik dat in al die jaren wel een beetje kunnen oefenen. Even later rijden we naar huis, en ik merk dat de mannen aardig uitgeteld zijn. Het is stil in de auto en de radio veranderd niet na elk nummer van zender. Missie geslaagd.

Eenmaal weer thuis lijkt het alsof alle Duracelletjes weer zijn opgeladen. De troepen veroveren luid brullend het huis. Manlief.. die vandaag verkoos om lekker thuis te rommelen en nog wat achterstallige klusjes weg te werken, kijkt me hulpeloos aan. Sorry.
De maaltijd is zoals altijd een strijd. Bij de kleintjes om het erin te krijgen, bij de groters om hun volumeknop aangepast te krijgen aan de gehoorsafstand van hun tafelgenoten. Bijzonder hoe kinderen toch denken te moeten schreeuwen om gehoord te worden!! Mijn aandeel in de gesprekken blijft dan ook beperkt tot de woorden: “Schreeuw niet zo” en “Doe eens rustig”..
Het liefst fluister ik ze.. maar soms moet ook ik mijn stem verheffen om er überhaupt  bovenuit te komen.

En dan verrast hij me weer eens. Biedt uit zichzelf aan zijn broertjes in bad te doen, en helpt zijn andere broer met overhoren van een Engelse les. Maakt nog even het grapje dat hij dit boek ook ooit had, maar dat dit dan toch de eerste keer is dat hij het open ziet. Broer lacht. Mij doet het pijn. Had je toen maar op het goede pad gewandeld..dan had dit allemaal….
Maar dat heeft geen nut meer. We moeten verder!

Langzaamaan wordt het weer tijd om afscheid te nemen. Hij wil niet weg. Ik merk het aan hem. Hij begint tijd te rekken, ik moet hem overal aan helpen herinneren. Pasjes, verlofkaart, telefoon, oplader, pet. Hij wil niet. Nog meer tijdrekken. Wc bezoekjes, nog even op internet om nog iemand te spreken.
Eigenlijk wil ik hem vasthouden om hem nooit meer te hoeven laten gaan. Mijn kind. Mijn zoon. Maar ik kan hem niet begeleiden zoals hij nodig heeft.
De structuur van dit gezin is te onrustig en te instabiel voor hem. Hij heeft meer nodig dan ik hem kan geven.
Dus breng ik hem weer  naar de trein. Dag schat! Tot over 2 weken!!
Ik slik nog maar een keer….

11 thoughts on “Weekend

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)