Emoties

Vanmorgen mocht ik weer voor een babbelsessie naar het GGZ.
In eerste instantie met gezonde tegenzin. Onze laatste sessie stond mij nog helder voor de geest; die hakte er flink in! Ik was dan ook een beetje bang dat vandaag deel 2 zou volgen. 

Natuurlijk is het een belangrijk onderwerp: Mijn innerlijke kind. Maar overladen met aandacht kan volgens mij nooit goed zijn  😉 *sprak de bangerik*

Ik was er dus niet rouwig om dat we vandaag een evaluatiemomentje inbouwden. Even kijken wat de zorgvragen waren, en hoe ik er nu in sta. En wat er nog gebeuren moet..

We zijn op de goede weg. Mijn lichamelijke beperkingen leren accepteren blijft moeilijk, maar ik heb wel inzicht gekregen in oorzaak en gevolg. Ook heb ik inmiddels een beetje kijk op de activiteiten die mij overbelasten. En de ontspanningsoefeningen die ik nodig heb om weer in balans te raken. Met dank aan Tini en YouTube!

Er zijn meer dingen duidelijk en benoemd. Mijn coping vaardigheden zijn ‘overdrijven en humor’.
Dat overdrijven.. ( dus dingen doen waarvan ik weet dat ik erdoor in de problemen kom, maar dan toch doen “omdat het zo hoort…omdat het van mij verwacht wordt of omdat ik het een paar jaar geleden nog wel kon” ) daar ben ik mij wel bewust van. En zolang ik alleen ben kan ik mezelf wel aardig afremmen. Ik maakte afgelopen weekend al op FB het grapje dat er niets trouwer is dan stof, vuil en vieze vingertjes. En zo is het eigenlijk ook. De wereld vergaat niet als ik een dagje niet stofzuig, of een keertje rijst op tafel zet omdat het aardappels schillen niet lukt.

En als het iemand toch dwars mocht zitten, ben ik heel geëmancipeerd en zelfs niet vies van een beetje kinderarbeid! Ik woon hier tenslotte niet alleen.
Maar goed.. zodra er mensen om me heen zijn probeer ik me toch weer groter te houden dan ik zou moeten zijn op dat moment. Dat is dus nog een puntje!

Verder sla ik mij overal wel doorheen door de nodige porties zelfspot en galgenhumor. Die mag ik houden. Joehoe!! Maar toen kwam dame F. wel met een goed punt. Kijkende naar mijn dossier, en naar haar aantekeningen merkte ze op dat ik alles wel erg mooi probeer te poetsen. Dingen die niet goed gaan of die echt nog moeilijk voor me zijn bedek ik met een grapje. Of ik maak ze kleiner.
 Dat klopt. Ik probeer alles wel mooier voor te doen.
Ze vroeg of ik nooit boos ben. Of sacherijnig. En of ook ik niet af en toe eens gewoon een kutdag mag hebben.

Dat is inderdaad iets waar ik lang tegen gevochten heb. Want ik had juist het gevoel dat ik altijd maar verdrietig en boos was. Nu was dat ook in een fase van mijn leven dat ik er ook alle recht toe had, maar negatief trekt negatief aan. En dat wilde ik niet meer. Ik wilde positief! Niet meer vechten, geen ruzie en stress en spanning meer in huis. Ik wilde een fijne ontspannen omgeving voor mij en mijn kinderen. Ik wilde verder…niet meer naar beneden getrokken worden.
Dus heb ik er erg hard aan gewerkt om niet meer urenlang boos te blijven. Heb geleerd om dingen van me af t schrijven en om “los te laten”.
Iets dat me steeds beter afgaat

 

 Maar volgens mijn therapeute is het, ik citeer: “Prachtig hoor…al dat ‘loslaten’ en ‘in het positieve staan’ , maar waar blijft de ruimte voor je echte emoties? Want boosheid mag ook een plaats hebben. Zen zijn kan niet als je gewoon een kutdag hebt. En die mag je ook hebben !!” 
Juist ja. Goeie!!
Ik vertelde haar dat ik naar mijn mening gisteren wel degelijk een duidelijke off-day had. Ze vroeg me wat er gebeurd was, wat ik ertegen had geprobeerd te doen en hoe ik het uiteindelijk opgelost had.
Dus ik vertelde toen over de mensen die ik gisteren op mijn pad kreeg, hoe hun humeur en gesteldheid mij aangreep en dat ik oprecht geprobeerd had mijn achtje te maken. Maar ik kreeg  ze niet meer uit mijn systeem. Ook thuis niet. Ik bleef voelen waar zij last van hadden.

Nu zie ik dat ik reageer op wat mij triggert. Iets kan mij alleen maar storen, of ergeren, als ik dat toelaat. Blijkbaar waren de emoties die bij die mensen hoorden, ook bij mij van toepassing.. anders trok ik het me toch niet zo aan?? Gisteren heb ik letterlijk de vitrage dichtgetrokken en de rust van mijn huis opgezocht. Vond het ook niet goed dat de kinderen vriendjes meenamen na schooltijd. Vandaag even niet.  Op tijd naar bed, even niet teveel op fb rondhangen. En vanmorgen werd ik idd een stuk beter wakker!

Maar vandaag kreeg ik dus huiswerk mee. Het is mooi dat ik zoveel rust vind na mijn 30 jaar hectisch gedoe hierzo, maar ik heb nog steeds recht op ‘gewone’ emoties. Sterker nog…als ik ze geen plaats geef, schiet ik uiteindelijk niets met deze revalidatietherapie op!
Goed dat ik me niet meer laat opjagen door de stress van het dagelijks leven en alleen dingen aanpak die ik ook kan aanpakken, maar als dat een keertje niet lukt mag ik best verdrietig of teleurgesteld zijn.  
Pff…… en ik dacht dat ik goed bezig was door dat een beetje weg te stoppen. Verdriet, angst en boosheid  brachten  me niets, maar nu moet ik ze toch een plekje geven.

11 thoughts on “Emoties

  1. Rebecca says:

    Mooi blogje weer, recht uit het hart. Een kutdag hebben is niet fijn, maar wel ‘fijn’ dat je het jezelf toe liet staan.
    Ik denk dat ik hem morgen heb, even ontladen 🙂

  2. Trudy says:

    Moeilijk hé meid. We willen zo graag en zo vrolijk. Geen zeur zijn. Alles gezellig. En soms kan dat gewoon even niet. En dat mag.
    Ik leer van jouw blogs en ga vanavond echt op tijd naar bed. (ik mag me wel haasten trouwens. Moet nog broodjes smeren, hond uitlaten, was ophangen…)

    Nee, ik doe het anders. Ik geef iemand hier opdracht de hond te doen. De jongens kunnen zelf wel brood smeren en ik ga een ontspannen avondwandeling maken. Slaap ik vast lekker op, trusten.

  3. Mooi weer, Jolanda! Oprecht en eerlijk. Je gaat vast nog meer ontdekken dat in je zwakheid je kracht ligt. Daar vindt je de ware kracht van je intuïtie.

    Het is goed om te leren je schaduw te omarmen, letterlijk en figuurlijk. Dat weglachen wat je doet noemen ze in termen van. transactionele Analyse: gallows lough. Galgenlach. Het bevestigt je script. Je versterkt de krachten die je houden waar je stond.

    Het is best goed om te relativeren. Voor jou is het ook destructief. Mooi dat je dat vandaag mocht voelen.

    Ik gun je dat je leert van je schaduw te houden, met liefde en respect te kijken naar de processen die jou soms sturen. Ze niet wegduwen, maar liefdevol geruststellen, zodat je opties hebt om het anders te gaan doen zonder een deel van jou af te keuren.

    Hartelijke knuffel van mij!

  4. Dyana says:

    Yep. Het is best moeilijk, maar het kan je nog (positief) verrassen wat de uitwerking is als je ook je rotgevoel echt deelt en duidelijk je grenzen aan geeft. “Nu even niet.” Ik ging zelf ook altijd door en lachte op een gegeven moment als een boer met kiespijn. ‘Moe; welnee kind, vertel nog maar een keer hoor, mama zal nu opletten.’ Hmm. Dat hebben ze toch wel door hoor. En niemand wil dat jij jezelf voorbij loopt. Ze willen graag dat je jezelf goed of beter voelt doordat je je grenzen aangeeft. Kinderen (en volwassenen die ook van je houden) zijn zo flexibel en liefdevol. Ze zullen je vast en zeker steunen en je zelfs een dikke knuffel en een lieve kus extra geven als je even onder de wol kruipt. Zeker weten! Slaap lekker 😉

  5. Lieve Jolanda wat een mooi verhaal, zo puur en zo jij! En meid wat groei jij! Stoppen met vechten, accepteren wat er is je kan het en je doet het. Je schaduwkant omarmen zoals Patrick zegt dat is een mooie uitspraak. Als je perfect was wat had je dan nog te doen? Hou eindeloos van jezelf met je tekortkomingen, die maken jou jij! Omdat je het waard bent ♥.

  6. Hoi Jolanda,
    Lees eigenlijk nu voor het eerst je blog, maar jeetje wat een mooi stukje
    en zo herkenbaar!
    Moeilijk he volgens mij zijn er vele die het zo doen, we kunnen zo nog wat van je leren!!!!
    ga zo door met schrijven want jeetje wat kan jij dat goed zeg!
    word het niet tijd voor een echt boek? zo mooi hoe jij de emoties enzo verwoord!
    Topper

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)