Het innerlijke kind

En dan weer even een blogje over mij. Deze ga ik echt schrijven om mijn gedachten en gevoelens een plek te kunnen geven. Misschien plaats ik ‘m niet. Of haal ik het weer weg.
Ik weet het nog niet.

Vandaag was echt een superzware dag. Eerst al het GGZ gesprek, later het gedoe rondom Emiel. Maar dat ben ik inmiddels kwijt. Het is opgeschreven dus hoef ik het niet meer in mijn hoofd te houden. Loslaten. Nu het gesprek van vanmorgen nog.
Psycholoog heet F.
F. wilde het vandaag hebben over het innerlijke kind. Ik dacht dat ik die al kende middels de meditaties, dus ik zeg onbevangen: “ Kom maar op” …en vervolgens schuift ze een lege stoel bij. Een dikke prop in mijn keel. Familie-opstelling!!!! NEEE!!! Hier ben ik nog niet klaar voor!

Ik moet vertellen over het gezonde kind in mij. Ik sla dicht. Er komt letterlijk geen woord meer uit me. En dat valt ook F. op. Ze probeert me op weg te helpen met steekwoorden en leeftijden, maar ik kom er niet verder mee.

Dan komt er een andere stoel bij. Hierop mag het gewonde kind gaan zitten.
Maar die is ook stil. Schiet lekker op zo zeg!!!

Maar hier kan ik wel wat mee. Ik vertel waarom ze stil is. Het gewonde kind hoopte op die manier aandacht te krijgen. Het gewonde kind stond altijd op een hoekje op het schoolplein. Het gewonde kind liet zich pesten, in de hoop dat ze opgemerkt zou worden door de leerkrachten en dat die dan door zouden vragen. Zodat het gewonde kind op een veilige manier aandacht kon vragen voor de situatie thuis. Want het was thuis niet veilig. En het was ook niet veilig om openlijk om hulp te vragen. Papa zou alles ontkennen en met een mooi verhaal er onderuit kunnen komen. En voor het gewonde kind was het daarna zeker weten levensgevaarlijk thuis.

Het stille gewonde kind wilde er niet zijn. Ze wilde kunnen ontspannen, vriendinnen hebben. Maar vriendinnetjes spelen bij elkaar, en dat kon niet thuis. Want het stille kind wilde niet dat iemand erachter kwam hoe het er thuis aan toe ging. Dus was het beter om iedereen op afstand te houden. Niets te zeggen, geen aandacht trekken. Of juist wel aandacht trekken, maar dan juist door zo min mogelijk op te vallen. Kan dat????

Nee dus. Want ik werd niet gezien door de leerkrachten. Ik werd niet gezien door de huisarts die me weer een zalfje gaf als ik letterlijk van kruin tot tenen onder het eczeem zat. Ik werd niet gezien. Wel lastig gevonden …denk ik. Want mensen konden niets met mij. Ik liet niet zien wat ik in me had, waar ik goed in was. Als er al gevraagd werd hoe het ging, gaf ik het maatschappelijk gewenste antwoord: “Goed hoor!!”..in de hoop dat er doorgevraagd werd. Maar dat werd er nooit………..

Mijn puberteit herinner ik me vooral op mijn kamertje. Mijn kamertje met wolkjesbehang. Grijs en blauw. Met expres mijn bed aan de grijze kant. Want zo was het. En ik keek naar de blauwe kant…want zo zou het later worden. Toch? Later kreeg ik een ander kamertje. Aan de andere kant van de boerderij. Een ruimte die vroeger het aardappelhok heette.. perfect voor mij! Koud… ver weg van de woonkamer, maar met uitzicht naar de dijk. Ik woonde in het huis, maar hoorde er niet echt bij.

Op mijn 18de ben ik het huis uit gevlucht. Ik zag mijn kans schoon toen mij die aangeboden werd. En met letterlijk een weekendtas kleding, en al mijn schoolboeken ben ik naar school gegaan om niet meer terug te keren. Ik werd opgevangen bij Fam. Ter W. uit W.; de ouders van mijn toenmalige verkering. Groot woord hoor…het stelde niet veel voor. Maar het was een vluchtroute ..mijn veilige haven.
Deze mensen hebben mij weer in contact gebracht met mijn moeder. Doodeng ..maar wat was ik ze tegelijkertijd dankbaar!!
Na 9 maanden was de verkering echt meer dan dood. Ik wilde daar graag weg, maar niet terug naar huis. Nooit meer terug naar dat huis!!
De oplossing was snel gevonden. Binnen een week kreeg ik mijn eigen huisje aangeboden. Geen ideale plek voor mij.. 1 kamer met het raam op de noordkant. Maar het was mijn eigen huis!

Op de avond dat ik voor het eerst op de Slikkerdijk sliep, ben ik voor de spiegel gaan zitten. Ik heb mezelf op dat moment beloofd dat ik nooit meer toneelstukjes zou opvoeren. Ik zou nooit meer over me heen laten lopen, en ik zou nooit meer mijn mond houden. Letterlijk en figuurlijk niet. Ik zou voortaan mijn leven leiden, niet meer lijden. Op dat ene moment heb ik heel bewust afscheid genomen van die kleine meid. Ik was nu een grote meid. En ik zou gelukkig gaan worden!!!

Dat drong vanmorgen allemaal tot me door toen ik dat kleine stille gewonde kind daar zo zag zitten. Rechtop in haar stoel. Sluik vet piekhaar langs haar gezicht en onder de eczeemplekken. ( zo zag ik er echt niet altijd uit, maar dit is dus het beeld dat ik van mezelf uit die periode heb).
Ik snap opeens waarom ik de nare gewoonte heb ontwikkeld om mensen in de rede te vallen. ( sorry mop) En dan niet alleen mijn man, maar iedereen. Zodra ik denk dat een verhaal niet volledig verteld wordt, neem ik het over. Ik hou nu niet op!! Er heeft zich een onrust over mij meester gemaakt die de laatste jaren alleen maar versterkt is! Ik moest vechten voor Emiel, vechten voor mezelf!!  Djeesss…

Ik kreeg huiswerk mee van F. Ik moet elke dag, liefst vaker..aandacht geven aan het stille gewonde kind. Aan haar vragen hoe het met haar gaat. En hoe ze zich voelt. Dus als je mij de komende dagen tegen mezelf hoort praten: Het gaat dan goed met me. Niks mis mee.

18 thoughts on “Het innerlijke kind

  1. Trudy says:

    Indrukwekkend verhaal, al ken ik het grootste deel er van wel. Van het in de rede vallen heb ik nooit echt iets gemerkt. Maar misschien is dat omdat we ons op ons gemak voelen bij elkaar? Love you. XXX

  2. Esther van den Bergh says:

    Heel herkenbaar. Andere situatie misschien, maar wel herkenbaar. En wat kan ik zeggen? Je hebt veel geleerd inmiddels. En dat in de rede vallen, ha, dat doe ik ook. Altijd aanvullen van mijn partner, soms zelfs spreken voor hem. Nu let ik daar op.
    Wel goed advies van F., doe dat maar, dan vallen dingen op hun plek. Soms zit het diep, maar dat geeft niet. Als je het maar rustig aan doet, met kleine stapjes. Je niet laten overweldigen door de emotie van toen. Je moet er wel mee om kunnen blijven gaan. Sterkte en doorgaan! Esther

  3. Wat ben je toch krachtig als je je kwetsbaar opstelt. Jarenlang uitsluiting van een deel van je ( dat gewonde kind) mag langzaam heel worden. Je doet het echt heel goed. Complimenten!

  4. Dyana says:

    Lieve Jo,
    Je schrijft ‘…en ik zou nooit meer mijn mond houden.’ Dat bewonder ik aan je. Al weet je dat het me ook wel eens angst gegeven heeft. Maar ik vind echt dat het jouw kracht is. Ik zou je niet anders willen hebben dan zoals je nu bent.
    X Dyaan

  5. Leonie says:

    Wat mooi, wat krachtig vooral! Ik lees het verhaal van een kwetsbaar meisje. Een kwetsbaar meisje dat zichzelf een doel heeft gesteld. Een mooi doel. En ze laat zich door niets en niemand tegenhouden om daar te komen. Je doel is om gelukkig te zijn. En je gaat de strijd niet uit de weg. Je pakt exact die elementen aan die jou tegenhouden om bij je doel te komen. Je volgt therapieën, gesprekken etc. etc. Om de hobbels op je weg te vereffenen. Dat zijn absoluut geen gemakkelijke dingen. Daar heb je kracht, wilskracht voor nodig! En die heb jij! Jij bent hard op weg naar dat gelukkige mens dat je wilt zijn. En zoals je schrijft, heb jij in je jeugd waarschijnlijk niet de basis daarvoor meegekregen. Jij creëert je eigen basis/fundament. En dat verdient alleen maar respect. In ieder geval mijn respect.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)