Altijd wat…

Ik baal. Ik doe wel stoer en grappig, maar ik baal echt enorm. Wanneer houdt dit eens op?

Als kind zijnde had ik altijd wat. Dus was ik de aanstelster in de familie…de aandachttrekker op school.
Had er iemand hoofdpijn? Had ik dat ook.
Was er iemand verdrietig, dan voelde ik dat haarfijn aan en kon ik zonder enige moeite zo mee janken.
Liep er iemand door de winkel met knallende koppijn? Ja hoor, dan kwam ik ook met koppijn thuis.
Was er iemand gevallen? Had ik pijn in mijn knie.

Echte .. oprechte pijn. Maar ja, ik was niet gevallen. Tijd en pesterijen hebben me geleerd om over dit soort dingen mijn mond te houden.

Totdat ik op 19 jarige leeftijd Ria leerde kennen. Ria is de moeder van een klasgenoot waar ik regelmatig over huis kwam. En zij vertelde me dat dat wel kon. Maar dat ik me moest leren afsluiten. En met allerlei visualisatie-oefeningetjes lukte me dat ook. Vaak dan, niet altijd.
Ik merkte dat er periodes waren waarin me dat zomaar niet zo gemakkelijk afging.

De een noemde het vrouwelijke gevoeligheid. Het maakte mij extra alert op de behoeften van anderen. Mooie eigenschap als je net getrouwd bent en een kindje hebt gekregen!
De ander noemde me HSP.. ( High sensitive person) .. zou best kunnen met mijn super reuk en verschrikkelijke gave om meteen een stemming te voelen bij mensen of in gebouwen bijvoorbeeld. En na een cursus intuïtieve ontwikkeling werd ik alvoelend genoemd. Ik?

Maar ondanks dat het heel fijn is om mensen daarmee te kunnen helpen, zijn die pijntjes overnemen, zoals ik het noem, knap vervelend!! Vooral als het dus niet bij mij hoort…………

Want dat is tegenwoordig het eerste wat ik doe als ik een ‘nieuw pijntje’ registreer. Aan mijn lijf ‘vragen’ of het van mij is of niet. Ik maak in gedachten een 8 symbool, met mezelf in het ene rondje, en het ‘pijntje’ in het andere. Daarna voel ik nogmaals. Als ik het pijntje niet registreer, was het niet van mij en vraag ik in gedachten of het terug wil gaan naar diegene die het mij gaf. Ik kan er niets mee. Maar als ik het wel voel, hoorde het dus wel bij mij. Zoals mijn spierreuma. Helaas ging die niet weg.

De laatste weken ..eh ..maanden inmiddels, ben ik bezig om te leren hoe ik naar mijn eigen lichaam moet luisteren. Altijd open staan hoe een ander zich voelt en daarop inspelen, dat houdt een keer op. En ik ben op dat punt aangekomen. Inmiddels heb ik een aantal hele lieve, intelligente en behulpzame mensen om me heen verzameld die mij begeleiden in dit traject. Zo heb ik enorme baat bij het mediteren. Een kunst die moeilijker lijkt dan dat het is 😉
Ik ga er dus vanuit dat ik op de goede weg ben. Ik ben rustiger, slaap beter en val eindelijk af! Nu is dat de wens van elke vrouw. Maar als je, net als ik, in 1.5 jaar 35 kilo bent aangekomen en je het er echt met geen mogelijkheid meer vanaf krijgt, een zeer welkome ‘bijwerking’.

Soort van helaas, bemerk ik ook dat ik weer gevoeliger ben voor mijn omgeving. Ik noem dat bewust soort van helaas, want ik vind het fijn dat ik zonder dat anderen het hoeven te benoemen, ik al weet wat ze bedoelen. Dat ik meteen weet wat er met mijn man of puberdochter aan de hand is zodra ze binnenkomen. Het kan handig zijn..
Maar zelf lijk ik ook weer in de lappenmand te raken! Afgelopen maandag vertelde ik nog stoer aan Marc dat ik eigenlijk nooit echte griep heb gehad! Tenminste..niet zoals ik dat wel eens van anderen begrijp. Dagenlang met bibberkoorts in bed liggen en kilo’s afvallen.
Nee, dat zou ik niet weten. Stommerd die ik ben. Letterlijk 6 uur later stort ik vreselijk in. Alleen maagklachten..dat wel…maar dagenlang kotsen en niets binnenhouden is wat dat betreft wel goed voor de lijn! -2.5 kg !!
De maagproblemen zijn inmiddels een beetje voorbij. Eten houd ik binnen, maar echt trek heb ik nog niet. En duizelig blijf ik ook. Ik word steeds duizeliger..eigenlijk. Op aanraden van manlief, die natuurlijk afgelopen week voor zijn werk in Spanje zat, toch maar even de huisarts gebeld. Ik heb inmiddels wel een vaag vermoeden wat het is, maar better save then sorry..zeg maar.

Na mijn verhaal en onderzoekje van haar kant is het duidelijk. Ze tikt een paar letters in op haar pc, draait het scherm bij en zegt: “Kijk.. dit heb je:  BPPD. ..en kijk: ..hier heb je wat oefeningen die je kunt doen. Het is even vervelend, maar dat helpt beter dan medicijnen. Het kan wel 4 weken duren hoor!”

4 weken?? Hallo?? Jongens ik heb hier zo geen zin in!! Ik maak wel grapjes over de ervaringen van een gratis achtbaan de hele dag door, maar ik ben voel me echt niet lekker!
Ik wil zo graag verder.. ik wil opbouwen! Ik wil klaar zijn om in januari weer goed gekeurd te worden! Ik wil zo graag werken, en voor vol worden aangezien. Want nu ben ik weer die zieke aansteller…. Gatverdamme.

11 thoughts on “Altijd wat…

  1. Hoi,
    ik adviseer je hieronder. als je mijn geadviseer zo langzaam aan zat bent, laat hét me gerust weten. ik roep gewoon wat ik hier bij voel:

    Dit lijfelijke weerbarstige gedoe is kennelijk nodig. Doorsta het. Volhard in je zoektocht naar innerlijke rust. Dat brengt je het snelst naar je doel. Nu even stilstaan. Je moet. Je lijf wil het. Gun het je ook, wees overtuigd van de wijsheid van je lijf. Die vertelt verhalen tegen je en houdt je in de rustig aan stand.

    Wat je sou kunnen doen:
    Voel je frustratie in je lijf, neem het waar en wees aardig voor je frustratie. Veroordeel het niet, het hoort nu even bij je. Diverse processen lijken te conflicteren. Je lijf wil rust, een deel van je oude processen wil verder want dat moest.
    Ga eens in stilte naar alle signalen in je lijf luisteren en laat je lijf besluiten wat goed voor haar is. Dat kan door waar te nemen wat er in jezelf gebeurt…meditatie feitelijk.

    • Jolanda says:

      Hoi! 🙂
      Ik ben jullie adviezen absoluut nog lang niet zat! Zeker niet zelfs. Ik heb net een klein uurtje met Ida aan de telefoon gehangen en wij kwamen tot diezelfde conclusie.
      Ik ben bezig nieuwe evenwichten te zoeken ( letterlijk) want ik ben uit balans ( ook letterlijk).
      Die vond ik wel mooi…en hier kan ik zeker wat mee!

      Neemt het feit nog steeds niet weg dat ik nog wel een beetje baal 😉

  2. Esther van den Bergh says:

    Aanstellen? Ik dacht het niet! Je had voor jezelf al uitgemaakt dat de klachten toch écht bij jou zelf hoorden. Je bent geen aanstelster, integendeel. Gezien jouw voorgeschiedenis met alle lichamelijke problemen die je inmiddels hebt doorstaan/doorstaat, ben je m.i. juist een ‘bikkel’.

    Natuurlijk is het altijd het allerverstandigste om direct/eerst naar je huisarts te gaan en je probleem te laten behandelen. Nooit zonder overleg medicatie nemen/weigeren/veranderen. En nooit alleen maar afgaan op alternatieve geneeswijzen/diagnoses. Maar deze dingen hoef ik je niet te vertellen, toch? Een gecombineerde benadering werkt het beste in de meeste gevallen, is mijn overtuiging.

    Jij weet net zo goed als ik dat een lichaam reageert op alles, echt alles, wat er in jouw leven (en de levens van de mensen om je heen, je familie/geliefden) gebeurt en dat dit vaak doorwerkt en zich dan uit in lichamelijke klachten. De mogelijke oorzaken waarmee je je klachten nu vrij goed kunt verklaren, lijken mij heel aannemelijk. Alleen voor het verdwijnen van dit soort klachten, is vaak toch wel tijd nodig, het is ook ontstaan over een bepaalde tijdsperiode, Je kunt niet verwachten dat het met een paar oefeningen en/of wat medicatie zó is opgelost. Wat is nu vier weken als je deze klachten over een véél langere periode hebt verzameld? Doe gewoon dat waar jíj je echt goed bij voelt, neem de tijd en de rust om te herstellen en uit te vogelen waar je je prettig bij zal voelen met betrekking tot je hooggevoeligheid.

    Maar aanstellen? Nee, absoluut niet! En hopelijk raak je dat idee/gevoel snel kwijt door goed de reacties te lezen op jouw blog…..

    • Jolanda says:

      Dat is duidelijke taal Esther, en dat waardeer ik. Ik ben het idd helemaal met je eens. Ook deze duizeligheid heb ik al eens eerder gehad, daarom herkende ik het.
      Dat is nou juist het rare…aan de enen kant vind ik het prachtig hoe mijn lijf reageert op situaties en personen om me heen. Het verteld me veel zonder dat mensen het vertellen 😉
      Maar ja…als ik het vervolgens overneem en ik krijg het niet meer weg…das minder!! Ik zou voorlopig geen goede hulpverlener zijn 😉

      Dank je wel voor je reactie!!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)