Bleh

Ja dat is het.
Niet meer maar helaas ook niet minder.

Ik denk dat ik een beetje last krijg van een herfstdip. Dat kan. Zit in de familie en aangezien ik toch iets van mijn vader moet hebben, zal het dat wel zijn. “last van de vallende blaadjes”..heet dat. Om me heen zie ik zoveel mooie positieve dingen gebeuren. Mensen die het lef en de kracht hebben nieuwe dingen te beginnen, mensen die eindelijk de o zo verdiende promotie krijgen, mensen die met plezier naar hun werk gaan.. maar het maakt mij somber.

De tuin is ontdaan van de prachtige zomerbloeiers. Helaas laten de herfstbloemen die Marc uitgezocht had bij De Boet, zich nog niet zien. Na de regen van de afgelopen week geniet ik van het zonnetje, maar als ik buiten kom, verkrampt mijn lijf van de kou.

Ik probeer de lessen die ik de laatste tijd krijg, toe te passen.
Nu leer ik van een lieve kennis ( vriendin is nog een heel groot woord, maar wat niet is kan zeker komen!!) Tini Worp om te mediteren en ontspanningsoefeningen te doen. Die stuurt ze me heel lief toe via mail, en zo kan ik meerdere momenten op de dag even tot mezelf komen.
Dat mediteren klinkt heel zweverig, maar dat is het juist niet. Ik laat mijn lijf heel zwaar worden door te ontspannen. Zo word ik me bewust van de pijnplekken en kan ik die in gedachten kleiner kijken. Ik leer eindelijk mijn lijf kennen! Niet gek, na 40 jaar…toch?
Ook krijg ik meditatielessen en mindfulness via het GGZ. De beloofde cursus begint in januari volgend jaar, maar in de uurtjes dat ik daar ben kunnen we ook kleine oefeningetjes doen.

Op zich voel ik me er goed bij. Waar ik eind augustus na het gesprek bij UWV nog een beetje in paniek raakte omdat ik wéér 4 maanden ‘niks’ mag doen, voel ik nu wel een soort rust over me heenkomen. Ik merk dat ik steeds minder behoefte aan contact krijg. Niet dat ik mensen de deur uitkijk, maar ik vermaak me ook prima alleen.
Ik dacht dat ik dat altijd al kon, maar ik zie nu in dat ik mezelf dan verloor in mijn activiteiten. En als alleenstaande moeder met 4 of 5 kinderen thuis was er echt genoeg te doen!  Ik genoot wel van een ochtend alleen, maar dan ging ik dus de dingen doen waar ik anders niet aan toe kwam. Zolder opruimen.. kledingkasten nakijken  of speelgoed schoonmaken. Dat gaf ook een goed gevoel, maar nu merk ik dat dat geen ontspanning was.

We zijn inmiddels bijna half oktober, en ondanks dat ik geniet van de rust in mijn lijf, zou ik dolgraag aan het werk willen. Mezelf nuttig maken, mijn steentje bijdragen. Op een andere manier erkenning en waardering krijgen. Dat heb ik nooit gehad, en mijn jaren bij SWOWF en De Wering hebben mij zo goed gedaan. Ik mis dat! *schreef ze met een dikke brok in haar keel*
Ik ben me ervan bewust dat het nu misschien nog te vroeg is, maar ik maak me er wel zorgen over.

Want zoals ik me nu voel, met de dagelijkse doses morfine die ik nodig heb om pijnvrij te kunnen zijn, kan ik geen zware administratieve baan aan. Heel frustrerend, omdat ik weet dat ik dat ooit wel kon!
Maar nu (even) niet dus. Ik kan niet eens een krant lezen! Ik heb een aantal boeken liggen die ik gekregen heb (o.a. van Ida) maar ik kom niet verder dan de eerste 4 regels. Dan beginnen de regels te dansen, kan ik mijn ogen niet meer focussen en ben ik vergeten wat ik zojuist las. Terwijl ik deze boeken zo graag wil lezen, omdat ik het vermoeden heb dat als ik ze uit heb, ik weer iets geleerd heb.
Ik kan niet tegen geluid, heb het liefst doodse stilte om me heen. Waar ik vroeger nooit last van had, en juist gezellig  vond, irriteer ik me nu aan. … het oeverloze geklets van mijn kinderen. En dat vind ik niet leuk!

Ik denk dat ik straks best zou kunnen leven zonder medicijnen. Dat ik mijn lichaam weer zo kan opbouwen dat ik signalen leer lezen en.. nog belangrijker.. daarop kan anticiperen. Mijn grenzen leer kennen en ga respecteren! Dat zou fijn zijn. Want medicijnen neem je alleen in om gevolgen te bestrijden. Zou het niet mooi zijn als ik pijn weet te voorkomen door eerder te reageren op die signalen?
Niet dat ik niet blij ben met de medicijnen die ik nu neem. Ik heb redelijk weinig bijwerkingen ( behalve dan dat ik niets kan onthouden  en niet zo goed tegen geluid kan) Ze hebben me geholpen om uit het spiraal van pijn en oververmoeidheid te komen, maar het weerhoudt me er nu wel van om een baan te zoeken. Of ik zou productiewerk moeten doen. Maar dat ga ik niet redden…denk ik.
En zo studder ik door mijn dagen. Tussen hoop en vrees. Maar wel in een langzaam stijgende lijn. Heel langzaam…. Afgewisseld met Bleh-dagen.

Onderstaand gedichtje is wel van toepassing geloof ik. Beetje aangepast, dat wel.. 

De mens lijdt het meest
Door het lijden dat hij vreest
En dat nooit op komt dagen.
Zo heeft hij meer te dragen
Dan het lot te dragen geeft .

 

Het leed dat is, drukt niet zo zwaar 
Als vrees voor allerlei gevaar. 
Doch komt het eens in huis 
Dan helpt het lot altijd weer 
En geeft het kracht naar kruis.

9 thoughts on “Bleh

  1. Herkenbaar weer heel veel in je goed geschreven stuk.
    Het zuigt gewoon als lijf niet meewerkt en het daarom ook ‘tussen de oren gaat stormen. Hier ook heel lang gehad dat overdag als man weg was of boven in zijn hok ik geen tv/radio aanhad, ik moest stilte en niets meer.

    Willen, kunnen,doen laten moeten,dat alles heeft een shuffle nodig in het pak kaarten. Heeft tijd en bijstelling/finetuning nodig. Stapje voor stapje zal dat gaan lukken. Hoop dat je snel van die rotmorfine af kan. Is gewoon bende.

  2. Lieve Jolanda,
    Ik vind het ontroerend te lezen hoe je jezelf aan het ontwikkelen bent, hoe je je bewustzijn aan het vergroten bent en je eigen lijf opnieuw leert kennen.

    Je titel is : Bleh. Ik vind dit zo’n positief en hoopvol verhaal. Het raakte me omdat ik zie en voel hoe je je eigen modder ontstijgt. Nu nog is het soms zwaar. Ik geloof sterk dat met deze langzame bloeivorming jouw lijf steeds lichter zal voelen.

    Hou vast aan die hoop en die overtuiging van jouw eigen maakbaarheid. Blijf steunen op mensen om je heen, wees zwak, kwetsbaar en laat van daaruit je kracht jezelf helpen meer heel dan ooit te worden.

    Voor degenen die echt kijken: heling is er voor de beschouwer van dit al en meer nog voor de ondersteuner die geeft wat hij of zij te geven heeft aan Jolanda.

    Ik voor mijn part vind heling in de reis van Jolanda.

    Dank dus voor het delen van de reis die je onderneemt…. Jolanda.

    • Jolanda says:

      Ik ben er stil van. Dank je wel voor je mooie woorden. Ik krijg ongelooflijk veel hulp en steun van mensen die ik al 20 jaar ken, en mensen die ik net..ehm… sinds maart ken? 😉
      Ik ben jullie dan ook allemaal ongelooflijk dankbaar en ik ben heel blij dat ik iets terug kan doen.. al is het ‘maar’ schrijven.

  3. Trudy says:

    Het willen en niet kunnen is moeilijk om te accepteren. Herkenbaar. Stukje bij beetje ga je er komen meid. Net zoals met al dat andere dat je al gered hebt. Dikke knuf van mij.

  4. Dyana says:

    Lieve Jolan,
    Jaren terug stond ik al stil bij jouw energie. Je wil, je kracht, je doorzettingsvermogen. Ik vroeg mijzelf af wat jou zover gebracht had. Dat jij deze enorme massa energie in kon blijven zetten, waar een ander al lang afgehaakt zou zijn. Het is je kracht, maar ook je valkuil. Je hebt zoveel gedaan, maar ook doorstaan… Je lijf heeft blijkbaar op een bepaald punt gezegd; ‘het is wel even goed zo’. En eigenlijk schreeuwt het. Want je hebt pijn.
    O, ik weet heel zeker dat je het redt. Dat je gaat bereiken wat je graag wilt. Al gaat het voor jouw gevoel tergend langzaam. Want ik heb woensdag de vrouw gezien die je echt bent. Dat was mooi. Ik was er stil van. Ja, zo ben je. En daarom kom je er ook nu weer uit. Maar beloof me nu alvast dat je nooit meer gaat (weg)rennen!? Je bent hier en nu. En ze wachten maar even 😉

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)