Foto’s uitzoeken

Ik ben begonnen!!

Eindelijk kan ik mezelf ertoe zetten om de foto’s van de kinderen uit te gaan zoeken. De digitale foto’s zijn veilig weggeschreven, maar er zijn nog zoveel ‘hardcopy’ foto’s.
Femke heeft een baby- en kleuterboek. Emiel heeft wel een babyboek, maar zijn peuterfoto’s zijn in een multomap terecht gekomen. En Siebe , 12 jaar inmiddels, heeft…… niets. Ja, een kistje vol foto’s. Door elkaar, en van verschillende fotografen.
In datzelfde kistje zaten ook alle latere foto’s van de anderen… maar ook babyfoto’s van de tweeling. En alle klassenfoto’s, pasfoto’s en zelfs nog een klein stapeltje kinderfoto’s van mij.

Al jaren riep ik tegen mezelf dat ik dat nou toch echt moest gaan aanpakken. Een goede moeder heeft toch alle fotoboeken van haar kinderen bijgewerkt? Jarenlang thuiszitten en dat ‘niet eens’ voor elkaar hebben!
Maar ik kon het niet. De foto’s uit een verleden waarin ik nog dacht dat een huwelijksbelofte, een belofte voor het leven was. Hoe naïef was ik!! Ik heb echt wel verschillende pogingen ondernomen hoor, maar ik kwam niet verder  dan ze doorkijken. Boos en gefrustreerd omdat ik mijn kinderen niet het beste kon geven. Nu zie ik pas dat ik dat juist wel gedaan heb!

Wat toen was, was toen goed. Toen het fout ging, heb ik mijn kinderen in bescherming genomen en ze omringt met mensen die heel veel om ze gaven. Ik kom (best wel heel veel!) foto’s tegen van familie Haring. Dikke pretfoto’s…allemaal, stuk voor stuk. Wat ben ik blij dat we weer contact hebben met elkaar.
En bijna zo mogelijk nog meer foto’s van de familie Ruiter. Lieve uitjes in Sprookjeswonderland waarin Dyana met Emiel knuffelt en Ton zo hard mogelijk de draaimolen laat draaien. Met een glimlach leg ik de foto’s nu op een stapeltje. Na jarenlang contactloos te zijn geweest met deze lieve mensen, doen de foto’s nu geen pijn meer.

En nog iets wat me opvalt. Ik dacht dat ik helemaal geen foto’s van Siebe had. 1.5 Jaar was hij toen ik hem en zijn broer en zus meenam door de scheiding. Ik had zoveel aan mijn hoofd. Foto’s maken paste daar niet meer bij. Ik was bang dat als ik het kistje zou omkeren, pas zou blijken hoezeer ik mijn ‘jongste’ op dat punt verwaarloosd had. maar wat blijkt? Siebe heeft de grootste stapel!! Yes!!! Was ik daar nou zo bang voor?? Het was niet nodig


En ook mijn laatste angst is ongegrond gebleken. Ik heb, ook vanaf de periode dat Emiel niet meer thuiswoont, gelukkig heel veel foto’s gemaakt. De meeste digitaal, dat wel, maar de tastbare foto’s heb ik gekregen van fam. B. het 2de pleeggezin waar Emiel 9 maanden gewoond heeft. Ik koester ze.
Dolblij dat zij deze  ongelooflijk moeilijke periode mijn zoon ‘in the picture’ hadden!

9 thoughts on “Foto’s uitzoeken

  1. Jolanda says:

    meis … wat goed … dat je daar nu rust voor hebt gevonden … maar je bent geen slechte moeder omdat de foto’s niet netjes in een album zitten hoor! Bij ons zijn de foto’s de laatste jaren ook niet meer ingeplakt … maar ook op een stapel terecht gekomen! Ik denk dat dat er andere dingen belangrijker waren. (bij mij zeker … en volgens mij bij jou ook)
    Liefs …. en lekker genieten van al die mooie plaatjes

  2. Zo zie je maar hoe je gedachten je soms een onterecht gevoel kunnen aanpraten. Mooi dat je dat voor jezelf hebt kunnen corrigeren en daar weer van kunt genieten. Weer een klein stukje schaduw om met liefde naar terug te kijken!

  3. Jolanda says:

    Gelukkig hangt of staat dat je een goede moeder bent, niet met het aantal fotoboeken. Ik wéét het wel, maar voelde me zelf zo schuldig. Waarschijnlijk omdat ik ze zelf ook niet heb 🙁

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)