Beetje alleen

Toen ik mijn man leerde kennen, was dat  te midden van zijn vriendenkring. Een ruime hoeveelheid vrienden, vriendinnen, aanhang en kinderen. Steeds meer kinderen .Want waar ik al ‘klaar’ was met mijn 5 prachtige kids, stonden de meesten nog aan het begin van hun stichten van het gezin.

In het begin werd er veel onderling georganiseerd. Uitjes, bioscoopbezoekjes, kledingpartys en ed. Gewoon…wat vriendinnen met elkaar doen. Maar ook de mannen trokken er regelmatig op uit.
 Ik vond het heerlijk. 😀
Wat had ik dat gemist al die jaren toen ik alleen thuis zat, en boven de kinderen in hun bedjes te lagen slapen! Ik genoot van de thee en de verhalen van en over de vrienden en wat ze ‘vroeger’  allemaal hadden meegemaakt samen.

Ik was blij met het sociale leven waar ik zomaar deel vanuit mocht maken, en voelde me zelfs vereerd als ik werd uitgenodigd om mee te gaan.

Nu was het bij ‘onze’ verjaardagen al nooit zo druk. Wat ik ook wel weer begrijp. De kinderen zijn van mij. En de vriendengroep is niet met hen ‘opgegroeid’.  Als hun kinderen jarig waren, gingen we vaak wel. Meestal met alleen de tweeling, maar toch. We lieten wel wat van ons horen!
Maar toen kwam de diagnose. En ik moest af en toe goed kijken of ik een drukke verjaardag wel bovenaan mijn lijstje moest zetten.

 En nu voel ik me schuldig, want mijn man zegt: “Ik ben zo lang alleen geweest…moest altijd overal alleen naartoe. Nu heb ik jou en ben blij met je en trots op je. Als jij niet meegaat, ga ik ook niet.”
Niet dat ik er nu verantwoordelijk voor ben, maar ik merk wel dat het contact tussen hem en zijn vrienden verwaterdt. Blijkbaar was mijn vriendschap met de meiden niet zo stevig. Hoe ging dat liedje ook alweer?
Logisch hoor…. Ik kwam natuurlijk met mijn man mee.. de vriendinnen konden weinig anders doen dan mij accepteren ;-). Ik was misschien ook wel een vreemde eend in de bijt.. met mijn verleden waar ik totaal niet moeilijk over deed en mijn ‘niet volgens de laatste mode’ kleding

Maar hij wordt ook niet meer uitgenodigd. Waar voorheen nog regelmatig de telefoon ging en smsjes werden uitgewisseld, blijft het nu stil. Erg stil.
Komt dat door de drukke levens? Doordat iedereen opgaat in werk, gezin en kinderen? Of lezen ze mijn blogs.. om er vervolgens niet op te reageren.?
Met dagelijks tussen de 40 en 60 bezoekers en alleen reacties van mensen waar ik ook ‘gewoon’ contact mee heb… vraag ik me af wie er dan wel nieuwsgierig genoeg zijn om mijn hersenspinsels te lezen, maar verder geen contact willen?
Er wordt niet meer gevraagd hoe het met me gaat. De laatste ‘feestjes’ zat ik op een achterafje. Net als vroeger op de lagere school.

Dat doet bij mij dan weer belletjes rinkelen. Want als dat soort patronen zich lijken te herhalen, terwijl de omstandigheden en mensen zo totaal anders zijn…als de enig constante factor, ikzelf ben…
Ben ik dus ook degene die hiervoor verantwoordelijk is??

 

Daar zit ik dan. Wéér thuis. Wéér in de ziektewet. Wéér met zorgen om de financiën omdat ik wel erg weinig uitkering krijg en dus mijn man overal voor opdraait. En wéér mensen die wel alles over me  (willen?) weten, maar niet laten merken dat ze er zijn.
Wéér ‘niemand’ die interesse in mij toont.
Gatverdamme…. 

18 thoughts on “Beetje alleen

      • Ik snap het helemaal. Het valt voor niemand mee om in een bestaande vriendengroep te ‘infiltreren’ en al helemaal niet als je dan ook nog extra ‘bagage’ mee neemt.
        Spijtig als mensen zo met zichzelf bezig zijn, dat ze zich niet willen, of kunnen, verplaatsen in anderen.

  1. Anja says:

    Dat ik meelees, is geen verrassing… 😉 En ik herken je verhaal helemaal. Ja nauturlijk ligt het aan jou. Jij ben toch degene met die diagnose? En jij bent ook degene die zich openbaar uit. Als je stopt met je uiten, houdt het op. Maar is dat wat je wilt? Jezelf niet meer zijn? Ikke niet! En jij volgens mij ook niet. Als je ziek word, blijven je echte vrienden over. In mijn geval is dat… niemand. Maar aan vrienden alleen voor goede tijden heb je niks! En ik wil gewoon mezelf kunnen zijn. Als is de prijs die ik daarvoor moet betalen wel wat hoog… 🙁
    Je bent NIET alleen! Je hebt ook nog vrienden op afstand. Minder thee, dat wel… Helaas. Dikke knuffel.

    • Jolanda says:

      Nope!! 😀
      Ook van jou weet ik dat je meeleest. As we speak 54 hits.. 2 reacties!
      Ik hoopte dat ik antwoord zou krijgen of het nu aan mij ligt, of dat de drukke levens ervoor zorgen dat er even minder contact is..

      Toch blijf ik hopen dat het dat laatste is. Want dan kan ik uit ervaring zeggen dat de tijd met kleine kinderen tropenjaren zijn. En dat het weer beter wordt! ..maar ja.. 😉

  2. Kitty says:

    Ik lees, verbaas me soms, vermaak me vaak;)en probeer steeds in te voelen hoe je er in zit. Denk dat dat lukt, soms, en soms lukt het me niet. Dat ligt niet aan jou maar aan mijn beperking in de materie die je aanroert. Wat bovenstaande betreft denk ik wel te weten hoe het voelt om je alleen te voelen, wetende dat je wel vrienden hebt. Helaas (en dat is dan mijn interpretatie) hebben mensen tegenwoordig niet zoveel tijd meer om de diepte in te duiken. Ze ‘vlinderen’ door het leven. Strijken even neer voor een momentje, laven zich en gaan weer door. Buiten jouw zicht. Ik denk serieus dat het niet aan jou, je diagnose of jouw situatie ligt dat je weinig mensen ziet of spreekt, maar aan de algehele tendens dat mensen veel, té veel bordjes draaiende moeten houden. Iedereen heeft plausibele redenen om de intermenselijke kontakten te laten slabakken. Niet ok, zeker niet, maar trek het asjeblieft niet naar jezelf toe. Jij deugt, ik deug en waarschijnlijke je vrienden ook. We hebben het alleen allemaal zo gruwelijk druk!

  3. Kitty, says:

    Ik durf wel te reageren hoor. Ik ben dus Kitty, de moeder van Maaike, en ik ben sinds kort op jou blog geabonneerd.
    Ik heb nog niet eens alles gelezen, en ik vind dat je erg leuk schrijft over belevenissen die niet altijd leuk zijn.
    En ik kan alleen maar zeggen, blijf vooral jezelf, je moet niet willen veranderen voor anderen, dat werkt niet.
    Knuf Kitty.

  4. Jolanda says:

    Hoi andere Kitty! Dank je wel voor je compliment!
    En nee..je hebt gelijk. Ik ben net gebeld door een hele lieve vriendin…. ze zei dat ze zichzelf herkende. Ik zit in een rouwproces omdat ik een leven opgeef dat ik niet meer kan leiden ( of lijden.. 😛 )
    Ik moet wennen aan mijn nieuwe leven.

    Ik denk dat ze nog wel eens gelijk kon hebben 🙂

  5. Kim says:

    Als je niet mee doet met de groep en anders bent val je buiten de boot en ben je de vreemde eend in de bijt. Wanneer gaan we weer eens mensen waarderen om wie ze zijn?
    Ik zit nu midden in die tropen jaren en soms hoor je ook niet zo veel van mij maar tijd om even een berichtje,whatsappje of iets dergelijks te sturen zodat je laat weten dat je aan diegene denkt heb je toch wel?!
    Valt altijd tegen om geconfronteerd te worden met de oppervlakkigheid van mensen.

    • Nog nog even ter aanvulling op Kim; Kim schreef op mijn facebook zo mooi dat het ECHTE vrienden niet uit maakt als je een keertje wat minder hoort van iemand en het altijd weer goed voelt als je elkaar wel weer ziet.
      En daar heeft ze natuurlijk helemaal gelijk in!! Ik heb een select clubje van mensen om me heen (waar ik jou sinds dit jaar aan toe heb mogen voegen, waarvoor alsnog mijn dank!) en daarbij is het contact altijd goed.
      Of het kort is, of het lang geleden is.. of… het maakt niet uit.

      Het is jammer dat anderen dat bij jou niet gunnen. Op kinderverjaardagen hier bij mij zijn er altijd twee mensen die nooit komen.(reden laat ik hier even buiten, wil ik je best een keer persoonlijk vertellen) En elk jaar nodig ik ze opnieuw uit. Al is het maar zodat ze weten dat ze welkom zijn en zelf kunnen bepalen wat ze doen. Het wordt gewaardeerd. Daar ben je vrienden voor lijkt me…

      Jammer voor Marc dat het verwaterd, tropenjaren of niet.

  6. Hey Jolanda. Wat ben je weer oprecht en openhartig. Heel moedig van je.

    Je kunt het volgende eens ter overweging nemen:

    Mogelijk is er de kleine Jolanda in jou, van een bepaalde leeftijd die herkenning voelt bij wat er nu gebeurt. Die kleine Jolanda herkent iets uit vroeger, concludeert dat ze er dus nog steeds niet toe doet en huilt.

    De grote Jolanda weet best wat ze toevoegt en hoe waardevol ze is, maar de stem van die kleine weegt soms heel zwaar. Zeker op momenten dat het iets meent te herkennen.

    Want, weet je nu wel zeker dat het gebeurt om de redenen die je denkt?

    Laat de grote Jolanda nu eens aan het woord en tel eens hoeveel mensen om je heen werkelijk interesse hebben en hoeveel van zulke mensen heeft een mens nodig?
    Volgens mij is de kring met echt geïnteresseerden groter dan je denkt en zijn er veel mensen die van jou houden. Puur en alleen omdat jij JIJ bent.

    Laat je dat binnenkomen?

    • Jolanda says:

      Keihard.
      Natuurlijk weet ik niets zeker… ik heb geen glazen bol. Daarom vroeg ik me ook hardop af of iedereen nu zo druk is met zichzelf en eigen gezin, of dat er misschien iets anders aan de hand is.

      Dank je wel voor je relativering… ik ‘weet’ zelf (meestal achteraf) of grote of kleine Jolanda aan het typen is geweest. Die kleine komt wel heel vaak aan de beurt de laatste tijd. 😉

      Waar ik bang voor ben is dat er mensen zijn die zeggen dat ik me niet zo moet aanstellen. Dat voel ik zelf zo, maar toch blijf ik schrijven. Het is zoals het is…en als dit mijn manier is om die kleine een stem te geven, dan zal het zo goed zijn.

      ik hoop alleen zo dat ik er niet op afgerekend wordt..

  7. Het is net als met macht: macht krijg je niet. Die wordt je gegeven.
    Hitler had alleen maar zoveel macht doordat mensen zijn boodschap geloofden. Hij kreeg door hen die macht.

    Mensen kunnen je ergens op afrekenen, maar dat kan alleen invloed hebben op jou als je dat toelaat.

    Wanneer je zoals jij meestal iets vertelt over jezelf en jezelf kwetsbaar en openhartig openstelt, dan is alles wat men daarover vindt voor rekening van die ander.

    Wanneer je je hart openstelt voor al die lieve reacties van vriendinnen om je heen, van een man die onvoorwaardelijk van je houdt, van kinderen die grenzeloos trots zijn op hun mama; mag je gaan voelen dat JIJ er mag zijn. Dat je er toe doet. De wereld is rijker met jou.

    Ik heb het gevoel dat er een belangrijke stem in jouw script roept dat je er niet toe doet. Het zou mooi zijn als je jezelf gunt om een herbesluit te nemen. Je besloot ooit tot dit script. Dat zit diep in je maar het mooie is dat je zelf dus ook kunt besluiten tot een nieuw script. Dat kun je niet simpel door dat te denken. Het is nodig dat je hele lijf dat zo gaat voelen. Daar is fysiek werk en overtuiging voor nodig. Jij kunt dat.

    Dan kun je daarna ook de titel van je blog wijzigen in: dagboek van een bijzonder gezin met als subtitel: belevenissen van een groot gezin.

    Over script schreef ik eens een gedicht, dat gaat over mijn script. Wellicht kan het je inspireren:

    Wanneer mijn ouders
    me hun waarheid opdringen
    in mijn oor
    en mijn kind
    me zijn antwoord aarzelend geeft
    in mijn andere oor
    mijn verstand
    niet rationeel genoeg is
    in mijn hoofd
    neig ik naar gevoelens
    ontstaan in het toen
    naar gedrag
    gestoeld in het daar
    verlies ik uit het oog
    dat ik ben
    hier
    nu
    Krachtig, intuïtief en sociaal
    Even ben ik niet mezelf maar als en voor hen
    niet hier
    maar daar
    niet nu
    maar toen
    Nu ik dit weet en voel
    nu ik begrijp
    wat me onderscheid
    van toen en daar
    dat ik overtuigd ben
    van mijzelf
    hier en nu
    Nu ik dit weet
    gebruik ik steeds meer
    mijn eigen volwassen ik
    kan ik mijn ouders’ stem laten
    en mijn kind steunen
    ongecensureerd
    nu voelen en denken ….
    van script

    naar autonoom gedrag
    in steeds meer momenten
    op steeds meer dagen

  8. Hé Jolanda! Ik heb weer even bijgelezen hier. Lekker toch om zo je ei kwijt te kunnen? Lekker blijven doen, hoor. En je niks aantrekken van reacties van anderen. Je blogt toch voor jezelf?

    Je verhaal over het alleen zijn herken ik wel een beetje. Ik was de eerste in mijn (best grote) vriendenkring die een kind kreeg en kon er daardoor niet altijd bij zijn. Dus ja, ik zat vaak alleen als dochterlief op bed lag. Als ik oppas geregeld had en wél bij mijn vrienden was, lette ik op dat ik niet alleen over kinderdingen praatte, dat leek me zo vervelend voor de anderen. ‘Mijn tijd komt nog wel’ dacht ik dan.

    Maar toen mijn dochter groot was en ik er weer op uit kon, hadden al mijn vrienden kinderen. Er werd geen oppas geregeld, dus struikelde je overal over de baby’s en er werd alleen nog maar over kinderen gepraat. En daar had ik geen zin meer in.

    De vriendschappen verwaterde en ik merk dat er geen nieuwe voor in de plaats gekomen zijn. Je maakt op een of andere manier minder snel vrienden als je ouder wordt, denk ik. Of misschien is het inderdaad de tijd; iedereen heeft het druk, is altijd aan het rennen en vliegen.

    Count your blessings, denk ik altijd. Je hebt niet veel vrienden nodig. Een paar goede is genoeg. En hé, ik woon samen met mijn beste vriend! Meer heb je toch niet nodig? 😉

  9. Dyana says:

    Lieve Jolanda,
    Door je bericht over 2 jaar getrouwd kwam ik op je blog terecht. Ik heb het gehele deel over gezondheid gelezen. Het zijn voor mij de puzzelstukjes waar ik de vinger nooit echt op kon leggen… Af en toe duiken we op in elkanders leven en dan is het weer een tijdje stil. Maar aan de zijlijn kijk ik altijd mee. Niet uit banale nieuwsgierigheid, maar omdat ik je vanaf de dag dat je in je bruidsjurk (ja toch!?) bij Deen binnenstapte in mijn hart heb gesloten. Wees alsjeblieft jezelf! Ik hoop dat je het goed vindt dat ik abonnee wordt.
    Veel liefs Dyana

    • Jolanda says:

      Lieve, lieve Dyana,
      Je weet niet half hoe blij je mij met je berichtje maakt.
      Ik heb je ontzettend gemist en ben zelfs vereerd dat je je wilt abonneren op mijn blogs!
      Dank je wel *dikke kus*

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)