Leeftijd

Boy heeft het even gehad. De dag was lang, saai en regenachtig… hij heeft minder kleding gekregen dan zijn broer, vriendjes kwamen niet voor hem en dan gaan we ook nog iets eten wat hij niet lekker vindt! 

De ramp is compleet als blijkt dat hij helemaal vergeten is dat hij zijn ( kapotte) hoofdtelefoon heeft weggeven. Hij bleef erbij dat hij ‘m terug zou krijgen. Als ook Marc verteld dat het vriendje die koptelefoon echt mocht houden, herinnerd hij het zich weer.
Het kleine mannetje breekt en krult ineen op zijn stoel. De tranen lopen geruisloos over zijn wangen.

Ik neem mijn ventje op schoot en zonder woorden begin ik hem te troosten en we wiegen samen een traag ritme. Het gesprek aan tafel valt stil en allemaal kijken we naar de o zo verdrietige Boy.
Na een ondefinieerbare tijd beseft Boy dat hij bekeken wordt en bevrijdt hij zichzelf een beetje beschaamd uit mijn armen.

“He psssssst… Boy!” fluistert Marc, “mag ik dat straks ook?”
“Wat??…” vraagt Boy, waarop Marc antwoordt:  “Bij mama op schoot natuurlijk!! Als jij klaar bent, wil ik daar wel liggen hoor” ….
De magie van het moment wordt verbroken als wij mijn zoon met een diepe zucht horen vragen :

“Marc…… hoe oud bèn je nou?? “   

11 thoughts on “Leeftijd

  1. Jolanda says:

    Nee hoor!! Hij herinnerde het weer toen ik vertelde van de foto waarop te zien was hoe tevreden Quin sliep nu hij het onweer niet meer hoorde… en het is alweer goed. * en mijn belofte dat als ze weer te koop zijn bij Action, ik er weer eentje voor hem koop. Met snoertjes 😉 *

  2. Zag ik ze niet laatst bij Blokker? En het is nog steeds zo ontzettend lief van hem! Hij geeft alles maar weg.. hier een klein meisje dat denkt dat B. haar wel heel speciaal vind, omdat ze dat zomaar krijgt 😉

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)