Een ‘nieuwe’ start

 

Gisteren had ik een afspraak met de verpleegkundige van het UWV. Niet dat ik er erg naar uit keek, maar ja…je krijgt een uitnodiging he? 😉
Ik had  Ida  mee gevraagd. Vooral voor morele steun, maar ook als back-up mocht ik geen antwoord weten of mij (onterecht waarschijnlijk)  aangevallen voelen.  Een veilig idee.

Ruim op tijd afgesproken bij de carpoolplaats, zelfs nog tijd voor een peukie ( voor Ida dus he!)
Onderweg even bij gekletst ..ook altijd fijn!

Eenmaal aangekomen werden we opgehaald door de dame in kwestie. Ze stelde zich voor als W…
Ken je dat? Dat je een raar soort antipathie hebt tegen mensen met een bepaalde naam? Dat je eigenlijk al narigheid verwacht.. alleen al door ervaringen met mensen ?
Oef…fout begin! Ademhalen.. diep uitzuchten en die patronen loslaten!
Dame ging ons voor naar de trap. Was dit een test? Kijken of ik al 3 treden tegelijk nemend- naar boven zou hollen? Of ik met een perfecte conditie zonder ook maar een hijgje , pufje of zweetpareltje haar vragen zou beantwoorden?

Ik besloot meteen mijn grens aan te geven. Ongeacht of zij me een aansteller zou vinden. Thuis loop ik ook zo min mogelijk naar boven, en hier is een lift!! Daar vroeg ik dan ook vriendelijk naar…en eigenlijk zag ik geen enkele reactie bij haar. Behalve dan dat ze ons voorging naar de lift.

Eenmaal binnen kwam Dame lekker direct to the point. “Ik heb je dossier al wat bekeken, en de vraagstelling is of jouw bewering plausibel genoeg is. “…ze keek mij en Ida even aan en gaat dan verder: “ Maar als ik zo teruglees, lijkt me dat ik daar niet eens naar hoef te vragen. Het is mij duidelijk….hoe gaat het nu met je?”
Zo dan. Oke… ik vertel over de diagnose en de tijd daarna, het revalidatietraject dat ik nu doorloop, vertel dat ik wekelijks een uurtje met een psych doorbreng en ik laat haar de medicijnen zien die ik nu slik. Ze kende ze niet, en noteerde de naam…even later vraagt ze naar de dosering en als ik het doosje nogmaals laat zien zie ik dat ze enigszins verbaasd mompelt …”Zoo”..

Ondertussen verteld Ida de ‘zakelijke’ kant van de afgelopen maanden. Over mijn ontslag bij De Wering, mijn contact met haar en mijn participatie bij de evenementen die zij organiseerde. Over mijn tijd bij het makelaarskantoor en hoe iedereen zag hoe ik daar verschrikkelijk verzandde.

En dat terwijl ik zelf wist dat ik het wel aankon!!
Over het traject wat ik aangeboden kreeg via de pijn poli, terwijl ik net in mijn nieuwe functie begonnen was!

Inmiddels kwamen de muren al aardig op me af en moest ik me heel erg concentreren op mijn woorden en zinnen. De stoel was ik inmiddels ook al aardig zat en ik wist op het laatst niet meer hoe ik zitten moest.  Dame was erg geïnteresseerd en ik heb me geen moment aangevallen gevoeld. Ik hoefde me niet te verdedigen. UWV dame vertelde zelfs dat ze uit eigen ervaring wist uit welke diepe putten je omhoog moet kruipen voordat je überhaupt kunt werken.
Ik vertelde nog dat ik juist heel graag aan het werk wil. Zoals zij al in mijn dossier gezien had, ben ik van 2005 tot 2009 werkloos geweest. Maar ik had het zo ongelooflijk naar mijn zin bij De Wering. Daar vond ik waardering en werd mijn zelfvertrouwen enorm geboost.

Ik mis dat nu. Ik mis dat heel erg. Want dat thuiszitten, en schoonmaken en voor mijn kinderen zorgen..dat kan ik nu wel.  Maar zelfs dàt moet ik terugdraaien. Ik moet het huishouden zodanig gaan inrichten dat het mij zo min  mogelijk belast.. Na jarenlange 24 uursdiensten  MOET ik nu voor mezelf gaan leren zorgen. ( Niet dat ik niet douche ofzo he…. Maar ik moet leren om te ontdekken waar ik nou blij van word. )

Ik kreeg van Dame het advies om mijn tijd te nemen om te herstellen en opnieuw te leren leven met dit lichaam. Om alle mogelijkheden om te revalideren te benutten. En ze wilde daar graag over een maand of 4 even met me over bellen…

Ik heb buiten op straat mijn onderkaak opgeraapt. DIT had ik dus NOOIT verwacht. Je hoort zo verschrikkelijk veel horrorverhalen over het UWV m.b.t. chronische ziekten… maar ik ben dankbaar voor deze W. die mij de tijd en vooral ruimte geeft.  Voorlopig niet aan het werk dus.. of juist wel. Aan het werk met mezelf!!

10 thoughts on “Een ‘nieuwe’ start

  1. Jolanda says:

    Het voelt heel dubbel. Aan de ene kant ben ik blij dat ik in ieder geval tot december de tijd krijg het programma af te maken.. Maar het voelt ook een beetje als een ‘veroordeling aan huis’.
    Misschien moeilijk uit te leggen, maar zo voel ik het op dit moment.

  2. Anja says:

    Mooie blog Jo. En ja, het voelt dubbel, maar wees alsjeblieft blij met de ruimte en tijd die je krijgt en benut ‘m. Je werkt keihard. Niet voor een baas misschien, maar wel voor jezelf. Da’s nog veel belangrijker! Knuffels.

    • Jolanda says:

      Jup!! I know! Gaat ook wel goedkomen, maar je mist toch een beetje die ‘collega-praat’ .. Goh…goed weekend gehad? Hoe is het met de kinderen?…

      Tja..dat wordt in mijn geval dus uren rondhangen op het schoolplein. Van die moeders die om half 10 nog aan het hek staan te kletsen.

      OMG…save me!!! 😀

  3. Mieke says:

    Heel mooi Jolanda! En vergeet niet jezelf regelmatig een schouderklopje te geven want dat verdien je dik. Ik ken je nauwelijks maar lees je talenten tussen de regels door. En in de regels zelf, want vrouw, wat kun jij mooi schrijven! ‘Ik heb buiten op straat mijn onderkaak opgeraapt’……. haha, geweldige zin!

    Good luck to you!

  4. Ja…onderweg naar beneden bleef Ida maar sissen: “sst…doorlopen…. hou je mond…komt buiten wel.. loop dóóór ” !! 😉
    Dus ik kreeg er buiten pas de tijd voor. Liep wel lastig moet ik zeggen 😉

  5. Jolanda says:

    Hmmmm ja…dat klopt. Ik had er wel op gehoopt natuurlijk, maar niet verwacht..
    Blijkt maar weer dat we gewoon nu al op de goede weg zitten 😉

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)