En nòg een stapje..

Ik heb alweer een stap gezet. Althans.. ik heb het voornemen om een stap te zetten. Nu nog doen.
Meestal is ‘doen ‘ niet zo’n probleem bij mij. Dat is nou net het probleem 😉

Waar ik nu mee bezig ben, is inderdaad een grote stap voor me. Ik ben nu enkele weken bezig met cognitieve therapie.. via mijn vrienden van het GGZ. Nooit gedacht dat ik daar ooit nog naar binnen zou lopen. Maar het is onderdeel van de revalidatie, dus ik ‘moest’ wel.

Al enkele weken heb ik daar gesprekken over gedachten, gevoelens en angsten. Dat blijken er na enig poeren nog best wat te zijn!
Natuurlijk ben ik bang voor de toekomst. 
Natuurlijk is met de diagnose die gesteld is, een bom gelegd onder alles wat eerst zo stabiel leek. Natuurlijk ben ik bang dat ik geen leuke baan meer vind, omdat ik nu eenmaal niet meer 40 uur inzetbaar ben en een werknemer met gebruiksaanwijzing zal zijn.
Natuurlijk ben ik bang dat wij op den duur gedwongen zullen zijn huis en haard te verkopen, want een hypotheek ophoesten op alleen mijn man’s inkomen gaat heel moeilijk worden.
Natuurlijk ben ik bang dat ik in een sociaal isolement terecht kom wat ach… ‘zij’ zit toch alleen maar zielig te doen en kan toch niet meer mee naar feesten of de kroeg.
Natuurlijk ben ik bang dat de stevige medicatie die ik nu krijg, misschien in de toekomst niet meer werkt. En dan..?? Nog sterkere pijnstillers die mijn lever en nieren vermoorden?
Natuurlijk ben ik bang dat ik steeds minder zal kunnen, en dat mijn man mij inruilt voor een exemplaar dat wel in de kracht van haar leven is ( zal niet de eerste keer zijn!).
Natuurlijk ben ik bang om dingen aan anderen te vragen, of te delegeren. Straks ben ik iedereen om me heen kwijt omdat ik alles over moet laten aan hen.

 

Nu gaat die therapie erom dat ik dat ‘Natuurlijk’ weg moet laten. Is het namelijk zo natuurlijk? Wie beloofd dat dit allemaal gaat gebeuren? Hoe reëel is de kans dat dit mij allemaal gaat overkomen? Waar komt die angst vandaan?

 

Inmiddels zijn we dus toch weer bij vroeger uitgekomen. Mijn  ‘witte onderbroek’ had nog zo toegezegd niet het verleden in te duiken. Mijn hulpvraag was tenslotte duidelijk. Hoe leer ik accepteren dat ik fibromyalgie heb, en hoe implementeer ik dat ik mijn dagelijks leven.
Niks geen geouwehoer over vroeger, mijn huwelijken, de scheidingen, de kinderen of jeugd. Dat daar de oorzaak lag, was wel duidelijk. Hoe nu verder!! Daar kwam ik voor……
Over de oorzaken van mijn (faal)angsten wil ik het hier verder niet hebben…work in progress.. 😉

 

Inmiddels is mij wel duidelijk dat je mij niet harder kan straffen, of harder kan kwetsen dan door mij dingen te verbieden of uit handen te nemen. “Ik wil, dus ik kan!! “ is een leefregel die ik noodgedwongen moet gaan bijstellen. Zo vanzelfsprekend is het niet meer.

Ik voel me schuldig dat ik mijn werk niet naar behoren heb kunnen uitvoeren.
Ik voel me schuldig dat ik zoveel dingen aan anderen moet vragen ( met name mijn man).
Ik voel me schuldig dat ik niet met de kinderen kan ondernemen wat andere ouders wel kunnen.
Ik voel me schuldig dat ik ze niet mee kan nemen naar de kermis, of een markt. Of een pretpark.

Daar moet ik mijn weg in zien te vinden…en op advies van het GGZ uitkijken naar mogelijkheden, niet onmogelijkheden!
Daarom heb ik vanmorgen besloten toch maar eens voorzichtig mezelf te gaan verdiepen in de wereld der rolstoelen.
Niet om zielig te doen, of kreet om aandacht, maar als hulpmiddel.
Ik kan het op dit moment aan om naar een pretpark te gaan. Maar ik moet het 3 dagen daarna bezuren. Ik kan het aan om een rondje over een markt of kermis te lopen, maar ik lig daarna 4 dagen totaal overprikkeld op de bank.
En als een rolstoel mij nou kan behoeden voor die pijn….
Dus meer om mezelf in bescherming te nemen..

Misschien gaan we (volgende week of zo)  een keer naar Madurodam. Eens kijken of je daar een rolstoel kunt huren?? En of het de dagen daarna wel goed blijft gaan met me. Want om nou maar klakkeloos zo’n ding aan te schaffen is ook weer zo’n impulsactie. Liever niet zelfs.

10 thoughts on “En nòg een stapje..

  1. Silvia says:

    Wat een moeilijke stap om te maken. Wel goed dat je eerst gaat uitproberen voordat je m gaat kopen. En heb je eraan gedacht om ergotherapie in te schakelen, zij kunnen naar alle mogelijkheden en opties kijken, wat vor jou het beste voegt. Sterkte xxx

  2. Rebecca says:

    Een vriendin van mij heeft een ander soort ‘beperking’ maar kon ook niet meer… Uiteindelijk een scootmobiel aangeschaft. En daar geen spijt van gehad, ze doet er alles mee. Lopen kan ze ook maar korte stukjes.
    Het is vaak ook even de schaamte voorbij en wat andere zeggen van je rug laten glijden. Jij moet er mee op pad. Jij moet je leven zo comfortabel mogelijk maken als het maar kan.

    Het leven begint bij steunkousen hihi

  3. Leonie says:

    Wat een dappere stap! Maar het niet doen staat waarschijnlijk synoniem voor je kop in het zand steken…………………. Godzijdank hebben ze tegenwoordig hulpmiddelen om je leven AANGENAMER te maken. Er géén gebruik van maken is dan toch eigenlijk zonde?? Waar we (of jij in dit geval) tegenaan botst zijn misschien de vooroordelen die je bij zo’n dergelijk hulpmiddel hebt. Tja, het zijn maar vooroordelen………….. oftewel gedachtes………

    Succes met je acceptatie, en geniet van alle mooie dingen die komen gaan!

  4. Trudy says:

    Ik heb een vriendin in HHwaard. ZIj zit in een rolstoel met een ingezakte rug, spieren die niet doen wat zij willen, pas geopereerd aan klompvoeten en alles wordt alleen minder aan haar lichaam. Toch gaat zij wintersporten, is twee jaar terug naar Australië geweest en heeft daar gesnorkeld, gaat dit jaar of volgend jaar weer, is vorig jaar getrouwd, schrijft op dit moment een boek, (moet ik nog door gaan?)

    Heb vertrouwen in jezelf, in Marc en de kinderen en in je vrienden. Die kijken niet alleen naar een lichaam wat minder kan. Die kijken naar de geweldig leuke, lieve en intelligente vrouw die je bent.

    Dikke knuf van mij.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)