Gedachten en patronen

Achteraf gezien, had ik ‘altijd wel wat’ .
Het ene was nog niet genezen, of ik had alweer last van de volgende kwaal. En allemaal even ondefinieerbaar . Was het geen spierpijn, was het wel een ontsteking , had ik verschrikkelijke last van mijn darmen of plotseling opgezette ledematen.
Maar dat kon ook zomaar weer over zijn. Ik kan me voorstellen dat mensen doodziek van mijn geteut werden. Dat word ik zelf immers ook!!

 

Tijdens de verbouwing wilde ik mijn man laten zien hoe sterk ik was…wat ik allemaal kon. Maar alles wat ik wilde.. het kwam er niet uit. Letterlijk en figuurlijk  niet. Ik liet de stoffer uit mijn handen vallen.. kon geen vuilniszak optillen. Hoe moest ik nou helpen om zijn ouderlijk huis, ons huis te maken?! Dit was gevoelsmatig zo belangrijk voor me!
Ik voelde me een aansteller, een komediant. Ik kon mezelf niet bewijzen. Marc kende mij immers niet van voor ‘die tijd’ , dus kon ook niet weten welke bergen ik vroeger kon verzetten.
Wat een achterlijk gedoe.

Maar met mijn frustraties, groeide ook de pijn en onhandigheid in mijn lijf. Met als tragisch hoogtepunt, nou ja.. dieptepunt dus, dat ik niet eens een afdekplaatje van een stopcontact terug kon schroeven. Ik kreeg de schroef niet in het gaatje, en had daarna de kracht niet om de schroevendraaier rond te draaien. Huilend heb ik dat door mijn hulpvaardige vriendin moeten laten doen. Terwijl ik een paar jaar geleden nog zelf mijn huis behangen en geschilderd had!

Ik kan nu alles opnoemen van wat ik eerst wel, maar nu echt niet meer kan. Maar dat zijn alleen de dingen die ik erken dat ik niet meer kan. Veel moeilijker is het om toe te geven dat er nog veel meer dingen zijn maar die ik niet (h)erken. Want de diagnose fibromyalgie, chronisch pijn syndroom en chronisch vermoeidheidssydroom… het duurt even voordat je die wilt accepteren!
En in dat traject sta ik nu. Ik zie het, ik voel het… maar als ik hieraan toegeef, betekend dat dan dat ik nooit meer mijn oude zelf terug krijg??



Want ik krijg zoveel adviezen van mensen die ik goed, vaag of eigenlijk helemaal niet ken. Rustig aan doen, tandje terug, pas op de plaats, terug naar jezelf.
 Mijn lichaam kan geen duidelijker signalen afgeven…maar waarom kan ik als rationeel, weldenkende vrouw en verstandige moeder niet luisteren? Nou ja..ik luister wel ( denk ik), maar ik (h)erken de signalen niet!! Als voorbeeld:

 

Scan gehad bij Patrick Odendaal (..werkelijk een schat van een man…aanrader om eens een afspraak met hem te maken!) ..kwam uit dat ik hele oude gedachtepatronen had ( babytijd) die ik heel lang vastgehouden heb. Dat blokkeert me nu.

Mijn lijf maakt mij letterlijk duidelijk, wat figuurlijk uitgelegd kan worden.
Zo heb ik last van maag en darmen : vertering en verwerking,
Problemen met PMS : problemen met vrouwelijkheid.
problemen met voeten en knieën: geen stappen durven maken
last van pijnlijke handen: niet weten hoe ik dingen aan moet pakken.
Pijnlijke nek: niet weten welke kant ik op moet…moeite het hoofd boven water te houden.
Telkens zere onderrug ( spierenkwestie) ..omdat ik bij elke onverwachte gedachte of beweging, verstijf.

Ik bedoel maar…vandaag vergeet ik mijn pinpas mee te nemen nadat ik bij de parkeergarage betaald heb. Zegt een hele wijze dame tegen mij: Tja Jolanda, tijd voor een pas op de plaats…dus je pas op de juiste plaats.
Een ander vind het onzin, maar ik voel dondersgoed wat ze bedoeld.
Maar als ik mijn hele leven lang sterk was, alles aankon en dagen maakte van 18 uur, waarin ik echt voor iedereen klaar stond met koffie, gratis oppas en het uitlenen van auto, geld en mijn schouders… waarom houdt dat nu opeens op?

Hoe kan ik de kwetsbare , kleine Jolanda, die ik dus mijn hele leven lang verstopt heb, omdat ik het anders niet vol kon houden  nu zonder gevaar boven laten komen dobberen, zodat ik haar de aandacht kan geven die ze nooit gehad heeft? Is dat de oorzaak dat mijn lijf me nu in de steek laat? Omdat ik al die jaren mijn lijf in de steek liet en maar doordraafde??
Waarom sta ik zo volledig in spagaat… want ga ik door zoals ik ben, en ga ik verder op de weg die ik ken, en verbijt ik mezelf en ga maar gewoon door. Of moet ik nu de andere kant op en moet ik toegeven aan mijn zwakheden en beperkingen…terwijl ik daar nou juist zo bang voor ben?
Want ik ben die Jolanda niet, maar blijkbaar moet ik haar  wel worden??

14 thoughts on “Gedachten en patronen

  1. Hey Jolanda wat een ontroerend mooi verhaal in 2 delen. Schrijnend ook. Op jouw reis kom je de mensen tegen die jou wat te leren hebben. Het keven us één grote les 🙂

    Ik heb nog een hyoothese voor je: met jouw jeugd kan het zijn dat je diep van binnen het gevoel hebt dat je er pas “mag zijn” in deze wereld, als je heel hard werkt en “doet” maar dan ook goed “doet”. Je mag niet zomaar “zijn”.

    Mogelijke respons van jou: Het kost veel moeite en strubbelingen en het is belangrijk dat je gaat leren houden van jouzelf. Ook als je niets doet. Vraag jouw Marc je te bevestigen in wie je bent en ga dingen doen die echt voor jou zijn, waar jij van kunt genieten en waarbij jij gewoon mag zijn. Bewijs jezelf niet overal! Je bent al een prachtmens!
    Gun jezelf een goede ondersteuning. Hypnotherapie kan je helpen om veel van je oude dingen een goede plek te geven, familieopstellingen ook.

    Altijd gerend. Nu mag je stilstaan!

    Geniet van de dag!

    Patrick

    • Judith says:

      Lieve Jolanda,

      Mag ik me hierbij aansluiten………….
      Wie (behalve jijzelf misschien) vertelt je dat jij al die dingen maar moet kunnen, dat je er altijd maar voor iedereen moet zijn. Je bent mens, en geen mens is in staat zich continu bovenmenselijk te gedragen. Zelfs superman is tussendoor Clark Kent!
      Het is nu jouw moment om eens te gaan genieten van alle bergen die je hebt verzet. Kijk eens achterom en zie hoe mooi ze daar staan. Je bent trots op je kinderen, en terecht!

      Liefsb Judith

  2. Rebecca says:

    Het is zo’n zonde Jo! Zo lang is het leven niet en het is zo’n zonde om er hollend doorheen te gaan. Maar ik begrijp waar het vandaan komt en ik begrijp helemáál dat de omschakeling van hollen naar stilstaan ontzettend veel van je vergt.
    Jouw rugzak is totaal niet te vergelijken met de mijne en ook nog eens vele malen zwaarder, maar je sleept dat ook maar mooi met je mee. Gooi hem leeg, laat hem achter en je gaat vanzelf rustiger lopen (zei ze wijs 😉 )

  3. Jolanda says:

    “Waarom sta ik zo volledig in spagaat… want ga ik door zoals ik ben, en ga ik verder op de weg die ik ken, en verbijt ik mezelf en ga maar gewoon door. Of moet ik nu de andere kant op en moet ik toegeven aan mijn zwakheden en beperkingen…terwijl ik daar nou juist zo bang voor ben?
    Want ik ben die Jolanda niet, maar blijkbaar moet ik haar wel worden??”
    Mag ik nog wat zeggen? als meelezer, iemand die jou niet in RL kent??
    Ik denk dat jij sterk genoeg bent om te leren accepteren dat je niet meer alles kan. Je hoeft niet meer zo hard te werken om je zelf te bewijzen. Als je je angsten onder ogen durft te zien, er mee leert om gaan ook dan laat je zien dan te sterk bent! Misschien niet fysiek, maar zeker mentaal. Ik begrijp dat je daar hulp bij krijgt? Dat is mooi want dit lukt vast niet 1,2,3. Ik wens je veel sterkte met dit moeilijke proces!

  4. Mieke says:

    Sprakeloos…..traan…. ik herken zoveel.
    Inmiddels heb ik de kleine Mieke weer mogen omarmen en is ze weer toegankelijk onderdeel van mij. Zo fijn, heb haar zo lang ontkend. Maar het is echt mogelijk weer terug te komen bij je authentieke zelf.

    Dank voor het delen!

    Ik wens je alle geluk en ja, ook die pas op de plaats 🙂

    Zonnige groet, Mieke

    • Jolanda says:

      Dank jullie wel. Bij elke reactie lopen weer de tranen over mijn wangen. Elke reactie is ‘spot on’ ..
      Ja Patrick, van huis uit was stil zitten een doodzonde. Zitten deed je aan tafel tijdens het eten.. liggen deed je in je bed. Als oudste dochter in een groot gezin , wonende in een oud vervallen huis, was er altijd genoeg te doen. Dus hard werken en nuttig zijn zit wel aardig ingebrand op mijn harde schijf..

      @ Rebecca…doe je mee dan? Want jij gaat full speed dezelfde valkuil in als ik he!!

      @ Jolanda, ja, ik heb sowieso elke week een gesprekje bij het GGZ… als onderdeel van het revalidatietraject. Ik had er eerst zooooo geen zin in! Maar ik heb nu wel het gevoel dat het goed is, die cognitieve therapie 😉
      En natuurlijk lijk ik allemaal mensen om me heen te verzamelen die mij kunnen, maar nog mooier, ook willen helpen! En daar ben ik heel dankbaar voor…ik ben er nog lang niet.

      Zoals jij ..mooie @Mieke. Dank je wel. Voor je eerlijke en oprechte reactie.

  5. Daphne says:

    Heey jolanda,

    pittig verhaal hoor als ik het zo allemaal lees en iets om super trots op te zijn ook wat je bereikt hebt tot nu toe. Maar ook mega herkenbaar in iedere vorm en voor mij dus prettig te lezen dat ik niet de enigste ben die het zelfde heeft en ook het niet wil (H)erkennen 😉

    spreek je snel en de goeie dagen genieten we dubbel en de slechte dagen vergeten we snel hahaha

  6. Marijke Schuitemaker says:

    Jeetje Jolanda dat is me allemaal nog al wat, wat een verhaal .
    Is ook best moeilijk om daar mee om te gaan.
    Vooral voor je zelf ,en net wat je zegt de een zegt zus en de ander zegt zo moet je doen.
    Een ding is zeker dat je hier weer doorheen moet, hoop echt dat er beter tijden voor je aankomen.
    Sterkte, gaat allemaal weer goed komen , gr Marijke

  7. Silvia says:

    Hey lieverd,

    Nu is het Jolanda-tijd! Tijd om voor jezelf te zorgen en goed te luisteren naar de boodschappen die je van je lijf krijgt! Geef je lijf, wat nu dus letterlijk en figuurlijk moegestreden is de rust om er later (en dat is een rekbaar begrip) weer tegen aan te kunnen. En in welke vorm, of hoe dat eruit zal zien dat zie je dan wel weer, daar hoef je nu nog niet over na te denken. Dat mag je dan ook volledig loslaten. Laat anderen maar denken/praten, jij kiest voor jezelf wat voor jou de juiste beslissing is en wat voor jou het beste voegt.
    Het is allemaal zo herkenbaar voor mij (in andere vormen), daardoor weet ik ook zo goed dat het belangrijk is om jezelf niet zo weg te cijferen!

    Zorg goed voor jezelf!!!

    Liefs, Silvia

  8. Petra says:

    Lieve Jolanda,

    Zo mooi hoe je dit deelt met mensen, daar kunnen zoveel mensen iets van leren. Je bent niet de enige denk ik… accepteer het. Laat het toe. Als je je verzet tegen wat je lichaam je laat voelen, komt het alleen maar sterker terug. Maar ja, makkelijk gezegd (geschreven ;)) Hou je taai.
    Hele dikke kus X,
    Petra

  9. Anoniem says:

    Lieve Jolanda,

    Wat een begrijpelijk verhaal. Ik snap je angst en 2 strijd. Maar ik denk dat jij ook de Jolanda bent met zwakheden en beperkingen. Die heb je ook in je. Alleen is eea niet meer in balans. Zoals dat vroeger ook niet was toen je maar doordraafde. Ik heb zelf veel aan gesprekken met Geke Drost in Hoorn. Ze is een NEI coach. Vrij direct, maar heel duidelijk. He heeft me de afgelopen periode echt overeind gehouden en de inzichten die ze me geeft brengen me echt verder. ook lichamelijk. Raad je aan haar eens te contacten. Haar manier van werken past wel bij jou denk ik. Ze heeft ook een website.
    Succes met loskomen van je oude manier van leven meid, maar ook dit kan je, want een sterke vrowu ben je zeer zeker! Liefs Syl

  10. Rebecca says:

    Ik doe mee als de tijd rijp is 😉 Ik kán nog niet stilstaan. Ben druk bezig met het opbouwen van een toekomst, waarin ik zelfstandig kan zijn en iedereen kan bieden wat ze nodig hebben. Mijn tijd komt nog wel, nu eerst doen wat (later) voor de kids het beste is…

    • @rebecca: als je goed voor je kids wilt zijn, doe ze dan één plezier…..zorg voor jezelf! Zorg dat je ontspannen genoeg bent dat ze van jou een ontspannen liefde voelen. Ook hier gaat het niet om wat je doet, maar om wat je overbrengt; welk gevoel laat jij achter bij je kinderen. Als je dus veel lief bent voor jezelf, ben je ook lief voor je kinderen!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)