Een sterk lijf…maar nu even niet.

Ik krijg van steeds meer mensen signalen dat ik terug naar mezelf moet. Ik zou niet weten hoe.   Als je blijft doen wat je deed, blijf je krijgen wat je kreeg. Ik had een gigantisch mooi en sterk lijf dat mij 35 jaar lang geweldige prestaties heeft laten neerzetten. Geen makkelijke jeugd, eentje waar alcohol, geestelijke mishandelingen en een bepaalde mate van verwaarlozing dagelijkse kost was. En andere dingen die ik niet meer wil benoemen. Een puberteit waarin ik heel strak gehouden werd, maar het vooral zelf maar zonder moeder moest uitzoeken. Op mijn 18de het huis uit…en verhuizen naar Wervershoof…waar ik eigenlijk maar 2 mensen kende.. Op volledig eigen kracht mezelf bedropen… diploma Chemisch Analist gehaald, ..weekenden en vakanties bij Deen gewerkt om maar mijn huurhuisje te kunnen betalen. Eten deed ik amper, uitgaan op zondag voor half 9, want dan was de kroeg nog gratis. En dan de hele avond op 1 colaatje doen 😉 Een moeizaam huwelijk met een internationaal chauffeur volgde.. en alle dagelijkse dingen kwamen op mij neer.. tuin, huishouden, groot en klein onderhoud, en de verzorging en opvoeding van inmiddels 3 kindjes. Over mijn scheiding heb ik al genoeg geschreven, en ook over de gedragsproblemen van mijn oudste zoon. Maar ik kon alles aan! Want ik ben een goede moeder. En ook de scheiding, het zoeken naar een baan daarna en het werken…totdat ik zwanger raakte van een drieling. Oeps. Ja. En maar doorwerken…. Want er moest toch geld in het laatje komen. Doorgaan doorgaan doorgaan…. Want ik ben een goede moeder. Met 33 weken zwangerschap bevallen, en 2 weken later (!!)kwamen mn zoontjes thuis . Borstontsteking opgelopen, maar daar had ik geen tijd voor. De vader van de jongens werd opgenomen in het ziekenhuis..14 dagen op en neer crossen en dus amper verlof.. De zomer heb ik doorgebracht met onderzoeken van het AMK en Kinderbescherming maar in september escaleerde de situatie met mijn zoon, en moest ik de aller moeilijkste beslissing in mijn leven nemen. Ik heb hem overgedragen aan de zorgen van mensen die beweerden dat zij het wel konden. Ik vertrouwde ze…ik moest wel….toch? Ik ben toch een goede moeder?? 

12 Weken later werd ik het ziekenhuis ingetrapt. Letterlijk. En hoewel me geadviseerd werd een nachtje te blijven logeren in het WFG, ben ik naar huis gegaan. Want daar zaten 4 kindjes op me te wachten …en ze moesten nog eten! Dolblij was ik toen bleek dat de buurvrouw pannenkoeken voor ze had gebakken…maar ook boos omdat ze die ook aan mijn 9 maanden oude tweeling had gevoerd. En toen wilde ik instorten, maar dat kon niet. Elke ochtend moet je eruit..je kunt niet in je bed blijven liggen..Er moeten boodschappen gedaan worden, eten op tafel komen ( ook al kwam dat bij de voedselbank vandaan) en de verplichtingen naar instanties moest ik nakomen. Want ik ben een goede moeder. Ik heb mezelf laten veroordelen tot het verzorgen van mijn kinderen…zodat ik de gemeente, UWV en ex uit mijn nek kon jagen. Geef mij maar een uitkering..dat is goedkoper dan dat ik ga werken, en gesubsidieerd moet worden omdat ik geen gespecialiseerde kinderoppas voor mijn zoon kan vinden, en 2 plaatsen op een medisch kinderdagverblijf al helemaal niet te betalen zijn! Ik wil zelf voor ze zorgen, en een studie doen, zodat ..als de tweeling 4 is, ik aan het werk kan. Want dan ben ik een goede moeder!! Het is me gelukt. Ik ben cum laude geslaagd als secretaresse. En dat terwijl ik ook mijn kinderen opvoedde.. Ik kreeg een leuke baan…en kwam een lieve man tegen. Die het niet alleen met mij zag zitten, maar ook koos voor mijn 5 kinderen. De held!   We trouwden en kochten een huis samen. En toen ging het fout.. Want dat prachtige sterke lijf, kan nu niets meer. Alleen nog functioneel bewegen, zei mijn fysiotherapeut. Meer absoluut niet!!! (wordt vervolgd)

3 thoughts on “Een sterk lijf…maar nu even niet.

  1. Wilma says:

    Je hebt eindelijk iemand gevonden die jij durft te vertrouwen en je kinderen aan toe te vertrouwen. Je kan nu ff instorten natuurlijk niet leuk maar eigenlijk wel logisch als ik dit zo lees. Het gaat straks wel weer beter maar geef jezelf nu tijd om alle dingen echt een plek te geven. Xx

  2. Jolanda says:

    jeee wat en geschiedenis!
    Geen wonder dat je lijf het na al die inspanningen op heeft gegeven, op het moment dat het wél kan.
    Je bent nu (zo lijkt het voor mij als meelezer) immers in wat rustiger vaarwater gekomen.
    Je neemt al gas terug, dat moet je wel!
    Ik wens je sterkte met deze nieuwe uitdaging, want je bént een goede moeder. En ook met dit zal je wel je weg vinden.
    Liefs

  3. Irene Duijn says:

    Je bent een oersterke vrouw, die luistert naar haar gevoel, ondanks alle tegenslagen ben je er goed uitgekomen. Alleen zo jammer dat het nu allemaal redelijk op de rit staat laat je lijf je in de steek..je hebt zoveel meegemaakt anderen waren al lang geknakt en jij stoomde maar door. Hoeveel kan een mens aan; geestelijk en lichamelijk? Ik heb bewondering voor je. Op de manier hoe je in het leven staat en je met mensen omgaat en contact onderhoud ondanks alles.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)