Nieuw stramien

In mijn pogingen mijn lijf, gevoelens en leven letterlijk en figuurlijk weer in het stramien te krijgen, heb ik besloten het borduren weer op te gaan pakken. Niet meer de levensgrote projecten zoals een ABC en de kaart van Nederland, maar gewoon kleine dingetjes.
 Eerst eens goed nadenken waar het allemaal is, want de spullen had ik wel.

Maar is het meegegaan naar Wognum? Ik heb een heleboel achtergelaten en weggedaan.
Een nieuwe start… en  één van de eerste dingen die ik niet meer kon vanwege de fibromyalgie was : borduren. Dus dat heb ik opgegeven. Maar nu merk ik  steeds  vaker dat ik dingen begin te vergeten…woorden zijn weg, ik kan mijn spullen niet meer blindelings vinden en vergeet boodschappen als ik geen briefje maak…Ook vliegen mijn gedachten alle kanten op, en is mijn concentratievermogen ..zeg maar nul.

 

Zoeken!
De koffer met patronen heb ik snel gevonden. Achter het luik op zolder staat de bak met gesorteerde kleurtjes borduurgaren ook voor de grijp. Maar ik moet ook nog spanringen hebben. Waar zijn die??

Lichtelijk gefrustreerd moet ik toegeven dat ik op dit moment niet ‘even’ een tweepersoonsbed van de kant kan trekken, en op zoek kan.
Ik moet wachten tot Marc thuis is. Wow!! Ik word eindelijk verstandig!! Ik ga me niet boosmaken en het toch zelf doen!!
Mijn frustraties uit ik in een smsje. Lang leve de techniek 😉

Bij de plaatselijke speelgoedwinkel koop ik een klein kleuter- borduursetje. Te kinderachtig voor woorden, maar het is een goed begin denk ik. Ik hoef niet te tellen, want het stramien is voorbedrukt. Een grote naald die makkelijk is vast te houden, en niet te lange draden, zodat ik niet in de knoop kom.

Wat zijn de metaforen prachtig!!!

Al snel wordt het werkje overgenomen door mijn eigen kleuter. Nou ja, hij is 7, maar hij heeft nog nooit geborduurd. Sydney vind het bere-interessant, en wil ook een stukje doen.  Ik hou me voor dat de metaforen ook hier hun werk doen. Dit is te simpel voor mij. Ik ga ervan uit dat ik van scratch moet beginnen, maar dat is te eenvoudig, dat hoeft niet.

’s Avonds biedt Marc aan om even achter het luik te kruipen. Volgens mijn dochter heb ik de spanringen weggegooid, maar ik kan me dat niet herinneren ( maar dat is geen garantie 😛 ).
Ik ga met hem mee om meteen wat andere spullen te pakken, en al heel snel vist hij de ringen uit een doos. Ik weet niet wie, maar:
“Bedankt”.. het mag dus wel… andere spullen blijven namelijk onvindbaar .

Wat ik wel zie liggen zijn mijn agenda’s. Vanaf 2005 t/m 2009.  Durf ik?
Ga ik letterlijk en figuurlijk terug , juist nu ik rust moet nemen?

 

Ja dus.
Ik neem het mandje aan  en ga terug in de tijd en zie heuglijke en minder heuglijke dagen voorbij komen. Doktersafspraken voor mezelf, de kinderen.. afspraken met Jeugdzorg, evaluatiegesprekken met psychologen. Feestjes en verjaardagen, geboortes en ook een overlijden. O ja..


Ik heb genoteerd wanneer de kinderen thuiskwamen met ‘rare’ verhalen, wanneer ik gesprekjes had met juffen. Wanneer de tweeling voor het eerst ging staan en kruipen, maar ook het eerste beha’tje van m’n dochter. ( Sorry Fem!!). Ik zie wanneer mijn soort van stiefdochter haar vader weer voor het eerst zag, en aan wie ik mijn auto en geld uitgeleend heb.

 

Ik heb dit nodig. Ik zie nu met mijn eigen ogen dat het wel druk was. Dat het gewoon achterlijk was hoe vaak ik Jeugdzorg, psychologen en andere hulpverleners aan de telefoon heb gehad. Het was echt bijna dagelijks! En op de andere dagen zit ik in het ziekenhuis met de tweeling, of pas ik op de kinderen van anderen.
Het was absurd.

 

Het is niet eerlijk om mezelf te vergelijken met toen. Ja, ik kon toen veel aan, maar ik leefde  jarenlang in de allerhoogste versnelling. Dagen van 20 uur… wekenlang. Om maar te zwijgen van de psychische druk.
Het is niet gek dat mijn lijf rust nodig heeft. Maar ik weet niet meer hoe te ontspannen, ik ‘mis’ de druk, en ervaar mijn leven nu als saai.  Mijn parameters moeten opnieuw ingesteld worden, en ik weet niet hoe dat moet. Rust nemen schijnt te helpen. Ik doe mijn best!

One thought on “Nieuw stramien

  1. Rebecca says:

    Ik gun het je zo dat je ook maar iets van de energie van toen terug krijgt! Maar dan wel met de rust van nu, zodat je meer hoeft te hollen en te hollen.
    Je bent goed bezig!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)