Briefje..

Zojuist een briefje geschreven aan de mentor, voogd en sociaal werker van Emiel….wat een weekend was dit!

 

Hallo allen,
Ik maak nu meteen deze mail maar even, nu zit het allemaal nog vers in mijn hoofd.

Zo, dit viel even vies tegen!
Vol goede moed en met in mijn achterhoofd de adviezen dat ik niet zo strak moet zijn naar Emiel toe, ben ik aan het weekend begonnen.
Zoals misschien bekend is, was ik  ‘alleen’ omdat mijn partner voor zijn werk in Mexico zat. Ik heb een paar flinke beslissingen genomen afgelopen week, en dat gaf me een goed gevoel en veel rust. Ook is mijn therapie met de Tens aangepast en zo alles met elkaar voelde ik me sinds tijden weer enorm goed in mijn vel.

Emiel heeft echt zijn best wel gedaan, maar toch loopt het allemaal nog niet zo lekker. Hij blijft dram en shopgedrag vertonen. En als het
op moment A niet lukt, wacht je gewoon moment B af als ik even afgeleid ben. (zoals bijv tijdens telefoongesprekken…dit doen de andere kinderen ook hoor!)
Emiel wilde eigenlijk bij aankomst alweer weg. Op het moment dat ik dan zeg: “Jeetje, wat jammer dat je nu al weg wilt..je bent er net”, geeft hij als antwoordt: “maar mama, ik wil ook tijd met mijn vrienden doorbrengen…dat begrijp je toch wel?”..

 

Hij is zaterdagmiddag op de fiets naar Colin gegaan( 2 x 15 km) en was keurig op tijd terug. Zaterdagavond heeft hij doorgebracht met zijn broertjes… ze hadden extra consoles van de WII bij de buurvrouw geleend en waren lekker aan het gamen. Om half 9 vond ik het eigenlijk bedtijd voor de tweeling, maar juist omdat ze zo lekker met z’n 4-en zoet waren, liet ik het zo.
Om half 10 raakte het leuke er al aardig af. Siebe is een jongetje dat gewend is dat anderen hem altijd lieten winnen, en de tweeling was moe en prikkelbaar aan het worden. Het was uiteindelijk 10 uur voordat ik ze boven had. Niet luisteren, maar ook Emiel die goed begon door te willen helpen de jongens naar bed te brengen, maar verpest het dan  door ze hartstikke druk te maken!

 

Uiteindelijk ben ik dan toch weer boos op hem omdat hij de rem niet weet te vinden ( en boos op mezelf dat de situatie toch weer uit de hand gelopen is doordat ik zelf de regels verander.. o nee, dat heet ‘losser laten’……*zucht*



Ik vind het heel moeilijk.

Emiel mocht om 11 uur naar bed. Veel te laat naar mijn zin, maar hij vond  het niet leuk dat hij meteen met zijn broertjes zou moeten ( wat ik dan ook wel weer begrijp) .. Uiteindelijk is hij om 12 uur nog wakker. Als ik bij hem de kamer oploop, heb ik een vermoeden.
“Emiel, stop dan ook met muziek luisteren!! Volgende keer gaat je telefoon dus gewoon weer beneden op tafel!”…. “ja mam”, is zijn antwoord.
Zo jammer , ik had dus gelijk.

 

Zondagochtend vroeg heb ik Marc van het station gehaald. Hij had een behoorlijke jetlag en viel al vrij snel ( eerst op de bank, na een half uurtje  in bed) in slaap.
En dan begint voor mij een hele nare dag. Ik heb dus de hele dag moeten zeggen: “Hallo, doe eens zachter…. Marc ligt te slapen…doe nou eens wat stiller … jongens denk er nou eens om ..enz enz” 

 

Vooral het volume van Emiels stem lijkt niet zachter te kunnen. Ik heb hem uitgelegd dat hij echt niet meer gelijk heeft omdat hij het hardste schreeuwt maar dat helpt niets. Hij moet en zal er overheen!  Nou wordt er op de groep ook enorm geschreeuwd, dus tja…… 

Helaas was mijn idee om vanmiddag de WII weer aan te zetten, ook geen goede. Alleen maar ruzie. Uiteindelijk heb ik Siebe naar zijn kamer gestuurd ( hij was de aanstichter) en mochten de tweeling en Emiel even samen blijven spelen. Jammer genoeg ging ook dat niet goed omdat Emiel compleet zijn eigen plan trok in het spelletje. (geen empatisch vermogen  dus.. hij wilde perse winnen) Het eindigde met een huilende tweeling en een Emiel die maar niet begreep waarom zij huilden. Nadat ik het uitgelegd had, snapte hij het wel zei hij….maar hij bleef het onzin vinden.

 

Gelukkig knapte het weer daarna wat op en heb ik Marc wakker gemaakt. De jongens zijn in de tuin gaan spelen en mochten van Emiel met de pijl en boog. Dat is keurig gegaan. Ook het stoeien was goed in banen te leiden. Emiel heeft Marc zijn zelf getimmerde tafeltje laten zien en die heeft een ereplaatsje gekregen in de kamer.

Aan tafel is het super gegaan, maar dat kwam omdat Femke inmiddels naar haar werk was. Want eerlijk is eerlijk, die heeft ook een tong als een scheermes!
Ik heb dus naar mijn mening alleen maar weer voor scheidsrechter moeten spelen. Ik heb zelfs gedacht dat als het zo moet, Siebe maar naar zijn vader moet in de weekenden dat Emiel thuis is. Maar eigenlijk wil ik dat helemaal niet!! Het zijn alle 5 mijn kinderen, en ik wil ze alle 5 tegelijk in redelijke harmonie thuis kunnen hebben.

 

We zullen nooit de familie Ingals  ( Kleine huis op de prairie ) worden, maar iets minder gestrest als dit weekend moet toch kunnen!!

*Meneer H., misschien wilt u het eens met Emiel hebben over het effect van schreeuwen? Ik persoonlijk vind nl dat schreeuwen een teken van onmacht is.
*Meneer V., misschien is een actiepunt voor ons dat ik leer minder gestrest te zijn als ik alle kinderen bij elkaar heb. Ook al komt Emiel niet bij mij wonen, er zullen nog heel veel momenten komen dat hij hier is.

*Mevrouw D., wat is het beleid wb het contact tussen Emiel en mij , en het contact tussen Emiel en zijn vader? Ik vind het geweldig dat ik na 7 jaar eindelijk hulp krijg om de hele club tegelijk thuis te hebben, maar het lukt Rien ook niet. Wordt er eenzelfde traject met hem opgezet of ‘laten we het zo’?

Ik ben nl van mening dat ‘ik kan het niet aan, dat is te zwaar voor mij’ ( wat Rien dus zegt)  een éénzijdige verklaring is. Ik kan het ook wel eens ‘niet aan’, maar daar zet ik me zo goed en zo kwaad mogelijk over heen. Emiel heeft niks aan een vader die zich niet inzet, dat snap ik heel goed, maar het komt nu op mij over alsof er geen inzet van Rien verwacht wordt.

 

In afwachting van jullie antwoorden en met vriendelijke groet,

Jolanda

 

4 thoughts on “Briefje..

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)