Gastles als ‘ervaringsdeskundige’

Vandaag was het zover.
Enkele weken geleden werd ik gevraagd of ik mijn verhaal over mijn zoon, het gevecht om goede hulp met instanties en met Jeugdzorg  aan een klas leerlingen Hulpverleners en Sociaal Werkers wilde vertellen.
Na mijn eerste enthousiasme volgden een paar dagen van  soort van bezinning.
Want ik wilde het wel, maar was het wel goed voor me? Wat bracht het mij, behalve weer een hoop opgehaalde herinneringen…die lang niet allemaal even leuk zijn.
En dan moet je ook de dingen vertellen, waar je zelf niet zo trots op bent.
Want als je een verhaal goed vertelt, moet je wel objectief zijn!

 

Toch besloten om door te zetten. Ten eerste ben ik niet iemand die zomaar op haar woord terugkomt zonder hele goede reden, maar ik had  het idee dat ik ze wel wat kon leren. Dus op tijd vertrokken, en dat was maar goed ook. De hele A7 stond vast.  Een klein beetje te laat arriveerde ik in Purmerend. De leerlingen stonden me letterlijk al op te wachten bij de deur. Ze mochten van mij hun peukies oproken, dan kon ik nog even naar het toilet voordat we zouden beginnen. Mijn eerste pluspunt had ik binnen! 😉

 

Na een kop koffie en de laatste struikelende leerlingen, het bleken er ongeveer 25  te zijn in plaats van 7 ,werd ik geïntroduceerd door Diana. Toen kreeg ik wel even de kriebels! Die had ik tot dan toe niet gehad.  “Vooruit, snel beginnen…als je eenmaal in je verhaal zit, komt het wel goed” , dacht ik bij mezelf.

 

En zo ging het ook.. Gewoon bij het begin beginnen…. Over de babytijd, peuter, kleuter en de eerste maanden op de ‘grote’ school. Over de eerste dwarse streken, de eerste vernielingen en de eerste keer de politie aan de deur. Over de tijd dat het steeds moeilijker ging thuis, de jarenlange oudergesprekken bij RIAGG en GGZ. Het straffen, belonen, negeren en aanpakken.
De machteloosheid die je voelt als je zoveel hulp nodig hebt, en maar niet de juiste handvatten krijgt aangereikt.

Over de vooroordelen waardoor ik mezelf zo naar beneden haalde, maar ook niet netjes behandeld werd door Jeugdzorg. Over de 8 voogden in 6 jaar tijd ( niet bij naam en toenaam hoor!) Over mijn reddende engel in de vorm van mijn Gezinscoach…eindelijk iemand die de moeite nam verder te kijken dan haar neus lang was, en waar ik letterlijk mee kon lachen en huilen. ( Soms mis ik haar zo!!  😉 ) Over de onderzoeken door de Raad, advocaten en kinderrechters. De OTS, Boddaert, Triversum  en het gebrek aan extra begeleiding op school.

 

En natuurlijk over de pleeggezinnen, de tehuizen en Almata, waar hij nu zit.
Over mijn verloren dromen en de dromen die ik nog voor hem heb. Hij wil zo graag automonteur worden, en ik hoop zo dat hij tegen een mentor aanloopt die hem dat vak wil leren. Want ik wéét dat hij dat kan..

 

Ik had de leerlingen gevraagd om mijn verhaal te onderbreken als iets ze niet duidelijk was, of als ze vragen hadden. Dat deden ze gelukkig ook regelmatig. Een teken voor mij dat er goed geluisterd werd!  Uiteindelijk heb ik bijna 2.5 uur gepraat…en bleef bijna iedereen vrijwillig in zijn/ haar vrije tijd zitten. Wat een compliment!!

 

Ik voelde me heel goed toen het uiteindelijk voorbij was. Ik had wel een supervol hoofd en ben bij thuiskomst dan ook lekker gaan fietsen met de hond. Dat had ik wel even nodig.

 

Maar wat vond ik het super toen ik ’s avonds in het park bij toeval Diana nog een keer trof. Ook zij vond dat het goed gegaan was ( erg fijn! Zij is tenslotte de ervaringsdeskundige met deze leerlingen) en vroeg of ik in de toekomst ook voor andere klassen mijn verhaal wil komen houden. Natuurlijk!! Ik heb nu gevonden wat ik leuk vind… Dit kan ik!! 

 

13 thoughts on “Gastles als ‘ervaringsdeskundige’

  1. Ronald! says:

    Wow, Jolanda, ontzettend dapper van je dat het durft te vertellen!! Ik geloof sterk dat je een hoop bereikt hebt in heel wat jonge leventjes…Niet meteen zichtbaar maar dit nemen ze mee. Ik hoop dat het jou ook goed heeft gedaan.

    • Jolanda says:

      Ja, uiteindelijk wel natuurlijk. Ik heb wel onrustig geslapen daarna, maar dat lijkt me logisch 😉 Je krijgt hier wel een ego-boost van. Juist omdat er zo doorgevraagd werd door de leerlingen. En niet vanuit het gevoel dat ik nou zo belangrijk ben door voor zo’n klas te staan, maar juist omdat het goed ging!
      En ja..ik hoop dat er iemand is die zich later ons verhaal voor de geest kan halen, en wel de juiste middelen kan aanbieden in dat gezin. Dan zou mijn doel bereikt zijn! 😀

  2. Rebecca says:

    Ik had ook niet anders verwacht dan dat het zo zou gaan 🙂
    Fijn om te lezen dat er ook nog iets positiefs uit al die ellende is gekomen.
    Zet hem op hoor! Hier kan je zeker wat mee!
    Xx

  3. Silvia says:

    Wow, wat een bijzondere ervaring! En zeker cool dat er zo goed naar je geluisterd werd! En ik snp heel goed dat e hoofd vol zit na zo’n dag. Knap gedaan hoor!

  4. Felicia says:

    Beste Jolanda,

    Ik ben een leerling van Diana op het Horizon College, te Purmerend, en heb van een medestudent gehoord dat u bij ons op school bent geweest om het verhaal van u en uw gezin te vertellen. Ik en de rest van mijn klas, zijn erg geïnteresseerd in uw verhaal en hopen dat u misschien ook bij ons in de klas wilt komen vertellen.
    We hopen snel wat van u te horen en u binnen een korte periode te kunnen zien.

    Felicia

    • Jolanda says:

      Hallo Felicia,
      Ja natuurlijk wil ik dat! Dat heeft jullie lerares al gevraagd. Ik wacht haar mailtje af, komt goed!
      Ik heb er zin in, en ben blij te lezen dat jullie er ook zo over denken. Tot snel 🙂

  5. Anoniem says:

    He Jolanda,
    Wat fantastisch dat jij door het vertellen van je verhaal misschien in de toekomst wel iets veranderd hebt! Dat is wel helemaal geweldig! Goed gedaan meissie;)

    • Jolanda says:

      Dank je wel. Dat was inderdaad wel een beetje mijn achterliggende gedachte. Ik hoop dat ik er 1 kind mee heb kunnen helpen.

      Ik word trouwens wel heel nieuwsgierig wie de Anoniempjes zijn hoor 😉

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)