Over de kracht en gevolgen van een simpele tweet ..

Het begon als  een kleine uiting van frustratie.. Gewoon even met de wereld jouw “bleh” momentje willen delen.
Nadat ik in mijn mailbox de zoveelste afwijzing op een sollicitatie vond, ik mijn man bekaf naar zijn werk zag vertrekken en de hond vanuit haar mand opkeek met zo’n blik van: ” Nee he!…Wil je nou alwéér  wandelen?!?”  ..had ik het even helemaal gehad!
Dipdag waren blijkbaar 2 dipdagen geworden. Zo jammer weer …..

Op  twitter ( en facebook) maakte ik wereldkundig: “Voordeel van geen baan hebben: ik heb nu alle tijd voor de voorjaarsschoonmaak! Jeetje wat zal het opknappen #positiefblijven  :D”

En terwijl er op fb een leuke discussie ontstond over de typische breiende of punnikende huisvrouw, en ik daadwerkelijk begonnen was de keukenkastjes te ontruimen, werd er via Twitter gereageerd
door  Ellen  den Hollander. “Dag Jolanda, kan ik je even spreken? Gaat over de schoonmaak” .

Ik schoot in de lach en de eerste gedachte die in mij opkwam was: Die zoekt natuurlijk een werkster!
Maar je weet nooit hoe een balletje rolt dus antwoordde ik: 

“Natuurlijk, ik zal even mijn emmer wegzetten” …
Even later had ik via D(irect) M(essage)  contact met deze dame , en belde ze me op.

 

“Hallo, ik ben Ellen en ik wilde graag met je praten over de schoonmaak” …en een leuk gesprek volgde. Over de klussen die je dan tijdens zo’n grote voorjaarsschoonmaak wel doet, die anders blijven liggen bijvoorbeeld. En of je die drang echt van binnenuit voelt, of deze activiteit meer opgedrongen wordt door bijvoorbeeld je omgeving of opvoeding.
Nou Ellen, geloof me, tijdens mijn PMS buien heb ik vaker die neiging om midden in de nacht ramen te lappen. En nu ..met dat voorjaarszonnetje afgelopen zondag.. ja, dan heb ik er geen moeite mee 🙂
Ik vertelde wel meer over de gang van zaken hier in huis..op schoonmaakgebied dan en ondertussen hoorde ik Ellen verwoed meetikken. Af en toe schoot ze in de lach met de woorden :” Ja!! Daar kan ik wel wat mee!”..
We ronden ons gesprek wat af toen ze nog zei: “Ik zal even kijken welke fotograaf er in je buurt zit, dan kan die even een foto komen maken!”

 

Huh?? Wat?? Ik probeerde me er nog onderuit te draaien door te zeggen dat dinsdagmiddag echt niet handig was…het is de zwemlesdag van de jongens. Ik moest om uiterlijk half 4 weg en ben dan kwart over 5 weer thuis.  “Geen probleem, ik ga kijken of ik het kan regelen.. je wordt nog wel gebeld!!”

 

En inderdaad…om 10 voor half 4 kwam er een leuke fotograaf het pad op. De hele schoonmaak werd weer even in scene gezet. ( je denkt toch niet dat ik echt met een theedoek over mijn schouder loop he?? 😛 ).  De potjes en kruidenzakjes konden voor de tweede keer de kast uitkomen. Nog wat foto’s op de trap terwijl ik met een plumeau langs het plafond ga en meneer vertrok weer net zo snel als hij kwam.
Ik ben eerst eens gaan zitten…was dit echt gebeurd allemaal? Vanmorgen was ik zo chagrijnig omdat ik zoveel liever naar mijn werk zou gaan. Maar restte mij niets anders dan van ellende maar te gaan schoonmaken. En omdat ik dat in nog geen 140 tekens van me af getweet had, had ik zojuist een interview met een journaliste, en een soort shoot met een fotograaf gehad. Het kan raar lopen!! En terwijl ik naar de tweeling keek in het warme water, heb ik mijn man maar eens gesmst dat ik met mijn hoofd in het AD zou staan.

Nuchter als ik toch wel kan zijn, wilde ik eerst afwachten of het stuk überhaupt in de krant zou komen. En of er wel een fotootje bij zou zijn.  Voor hetzelfde geld gebeurt er iets ernstigs ( zoals een busongeluk waar zoveel kinderen bij zouden omkomen)  en het gaat allemaal niet door!

Maar nee hoor… zodra ik mijn pc op startte kreeg ik al berichtjes: “Leuk artikel! Lekker bezig Jolanda!!” en “Ik heb je gezien hoor!! Levensgroot!” .. die laatste nam ik niet echt serieus en dacht dat ik in de maling genomen werd.

Maar nee:

Pagina 8 en 9