Dipje

Onvermijdelijk. 

Na een prachtige zonnige dag, waarop ik vooral heb genoten van al die glunderende kinderkoppies, val  ik vandaag een beetje in een gat.
Nog steeds mooi weer, nog steeds dat lente-zonnetje. En gelukkig heb ik ook de foto’s nog en de reacties van de volwassenen. Ook zij hebben genoten en heerlijk bijgepraat.
Dat is mooi.

Ik niet.
Tijdens het feestje wordt ik aangesproken… : “ Zeg…jij bent toch de ex van **** ? “
Ik herken in de man die mij aanspreekt, inderdaad een oud-collega van Ex 1.
“Jeetje..je ziet er goed uit!! Hoe gaat het met je? “ …en we wisselen wat pietepraat uit.
Ik stel hem voor aan mijn bijna 17 jarige puber, die hij nog kent als peutertje met 2 staartjes op haar hoofd. Ik zie hem slikken…ja, we worden oud ;-).

En dan vraagt hij mij even later hoe het met mijn ex gaat…en of hij na al die jaren de reden mag weten waarom ik bij hem weggegaan ben. Want de collega’s waren wel enorm verbaasd dat het zo snel gegaan was.
Sorry??

 

“Ja,” zegt ex-collega, “We vroegen ons al af wanneer jij er nou eindelijk eens achter zou komen…iedereen wist het tenslotte”.

Pats.
En bedankt. Je kunt er niks aan doen collega, maar ik wist het wèl. Ik koos er toen alleen voor om mijn huwelijk in stand te houden, in het belang van mijn kinderen. Want ik weet hoe het is om zonder beide ouders op te groeien. Ik had mezelf en mijn kinderen beloofd dat ik ze dat nooit zou aandoen. Maar soms moet je  beloften breken, onder sommige omstandigheden mag dat.
En op een stil plekje in de speeltuin vertel ik oud-collega van ex wat er echt gebeurd is. En wat  mij deed besluiten om mijn koffers te pakken en met de kinderen te vertrekken.  Waarom ik zelfs mijn beste vriendinnen niet kon vertellen wat er aan de hand was…en daarmee heel veel mensen om me heen verloren ben.
Hij is er stil van. Hij vraagt of hij de mannen, die hij nog regelmatig ontmoet in de kroeg en onderweg dit mag vertellen. Want dit werpt wel een ander licht op bepaalde zaken. Zelfs na 12 jaar…..

We nemen stil afscheid en ik keer terug naar het heden. En terwijl ik terugloop naar de volwassenen die elkaar zoveel te vertellen hebben, ga ik in gedachten terug naar de jaren waarop er minder..soms zelfs geen.. mensen op de verjaardagen van mijn kinderen kwamen.  Terug  naar al die verjaardagen dat de stemming om te snijden was. Welke ex maakt niet uit, ze flikten het allebei.
Terug naar die jaren dat ik amper de financiële middelen had om überhaupt een kadootje te kopen, en dus ook zelf niet naar verjaardagen toeging.
Het brengt je in een sociaal isolement… zoiets. Want ja…kom jij niet op mijn feestje, kom ik niet op de jouwe!! Zijn we ooit die kindertijd ontgroeid??

 

Vandaag opnieuw een prachtige dag.. de kinderen gaan blij naar school..vol verhalen over het geweldige verrassingsfeest dat ze gisteren gehad hebben. Want ze vonden het wel leuk hoor 😉
Vanmorgen de dag begonnen met het luisteren naar het ontwaken van mijn man. “Even” een dagje naar Spanje om te werken. Vanavond zal hij weer gewoon naast me liggen. Absurd vind ik zelf. Niet dat hij vanavond naast me ligt hoor, maar ik  weet hoe moe hij zal zijn de rest van de week… totaal verreisd en kapot. Volgende week de hele week naar de USA.  Maar ja…we eten er ook van! Zeg ik dan maar…. 


Ik voel me schuldig. Schuldig dat alle kosten door hem gedragen moeten worden. Schuldig dat ik na 3 maanden nog steeds geen baan heb. En schuldig dat er steeds onverwachte rekeningen binnenkomen, die toch echt ook betaald moeten worden..
Vandaag opnieuw een flink uur gewandeld met de hond. Ach ja…het kan…wat moet ik in vredesnaam anders met mijn tijd doen?  De sollicitaties zijn inmiddels ook de deur weer uit..ik wordt er steeds handiger in.
Ik probeer te genieten van het mooie weer, ik loop langs een stukje land waarop de eerste lammetjes proberen hun ledematen onder controle te krijgen. Van  de hazen die ik verderop in het land achter elkaar zie rennen. Ik duw de oordopjes van mijn MP3 speler wat dieper in mijn oor terwijl ik weet dat ik eigenlijk helemaal niet moet meezingen met Intwine..maar de tekst nodigt er zo verschrikkelijk toe uit.
http://www.youtube.com/watch?v=LHZuCEXWIsg

Precies!!

 

Eenmaal thuis overvalt mij het eenzame gevoel van de typische werkloze.. Deze ochtend verschilt helemaal niet met die van morgen, of volgende week…of die van vorige maand.  De hond wil nog steeds een koekje, de katten zijn nog steeds vervelend en lopen nog steeds voor mijn voeten. Er ligt alweer stof en er ligt alweer een boodschappen briefje met ‘opdrachten’ van de kinderen.  Ik moet nog steeds de pomp van het aquarium schoonmaken en nog steeds  zijn de buren aan het verbouwen en staat met jekkers buizen in te frezen.

 

Ja..ik heb vandaag even een dip…. Ik schrijf en neem nog maar een kop koffie. Zo meteen maar weer verder met zoeken..

5 thoughts on “Dipje

  1. Ik heb onwijs veel respect voor jou, hoe jij het doet met je kids! Dat je nu zo’n lieve man hebt getroffen dat is je gegund! maar neemt niet weg dat het niet leuk is om geconfronteerd te worden met dingen uit het verleden. En die baan die komt echt wel! xxx

    • Jolanda says:

      Dank je wel. Dat is het precies! Je kunt nog zo je best doen om dingen anders aan te pakken..een goede toekomst op te bouwen voor je kinderen en heel hard proberen weer een sociaal leven op te bouwen. Steeds komen die momenten..pats! Die momenten die je weer even teruggooien. Mensen uit het verleden, voorvalletjes, opmerkingen. En daar zit je dan. Op je ‘eigen feestje’ .. en dan ben je blij dat iedereen lekker zit te kletsen. Raar dat je je dan zo alleen kunt voelen!

  2. Rebecca says:

    Ik weet niet wat ik moet zeggen… alleen maar dat ik hoop dat je snel uit je dipje bent!

    Enne… hier ben je ALTIJD op verjaardagen welkom, ook zonder kadootjes…

    • Jolanda says:

      Het zal wel PMS zijn… en een lichamelijke reactie op de drukke dag van gisteren. Beetje emo…gaat vast wel weer over voordat ik een jongetje ben 😉

  3. Ik snap ‘m. Helemaal. Je blijft er (soms) tegen aan lopen. Dan mag een dipje best. En de volgende dag gewoon je ‘blessings weer counten’. Het komt wel goed. *knuf*

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)