Dàt kan natuurlijk ook nog……

“Goedemorgen, ik kom mijn verwijsbrief ophalen” begroet ik de doktersassistente vriendelijk.
“Naam en  geboortedatum” is haar antwoord.
Tja, als je hier nog niet zo lang woont , weten ze die niet 😉 Daar hadden de assistentes bij mijn oude huisarts geen moeite mee 😉

 

 

De langverwachte verwijsbrief voor het revalidatietraject blijkt nog steeds niet klaar te liggen. De assistente weet ook niet dat er gebeld zou zijn. “Maar ik kan niet alles weten, het is gierend druk en ik krijg steeds meer op mijn bordje!”
Ik zeg dat ik het begrijp..ik heb ook de deur en het raam van het loketje waar ze zit, gezien. Die hangen vol met affiches en strijdkreten ..ook hier kunnen de nieuwste bezuinigingen geen goedkeuring wegdragen, dat is wel duidelijk!
“Maar ik kan wel even in de agenda’s van de huisartsen kijken, misschien zijn ze wel gebeld, maar er nog niet aan toegekomen”,  biedt ze meteen aan. Kijk, daar houd ik van! Mensen die met je meedenken !
Ze klikt wat met haar muis en ik zie haar ogen over het beeldscherm vliegen.
“Nee, ik kan niets vinden”.
Dat is jammer, ik leg haar uit dat ik door Reade gediagnosticeerd ben, en dat ik bij de reumaverpleegkundige in het plaatselijke regionale ziekenhuis geweest ben. Zij heeft mij in november voorgesteld om deel te gaan nemen aan dat revalidatieprogramma. Toen zag ik dat nog niet zo zitten, maar inmiddels ben ik van gedachten veranderd en heb ik een verwijzing nodig om op de wachtlijst te kunnen komen.  Reade zegt dat ik de verwijsbrief bij de huisarts moet halen, maar de collega van deze dame zegt dat Reade die moet uitschrijven, omdat zij gediagnosticeerd hebben.
Ook leg ik haar uit dat de verpleegkundige afgelopen donderdag aangeboden had om met de huisarts te bellen om de situatie uit te leggen.
“Als ik even bel, is dat geen probleem hoor”..hoor ik haar nog beloven.

 

 

Ze zou vrijdag bellen, en het is inmiddels woensdag als ik bij de huisarts sta om het beloofde papiertje op te halen. “Mja, dat is al eens wat!”, vind ook de doktersassistente.
En ze begint meteen op haar toetsenbord te rammen. “Mevrouw, ik ga meteen even een berichtje typen voor de huisarts, zij neemt morgen even contact met u op”.
Héérlijk, die types die je nou eens niet afschepen! Ik mag haar nu al!

 

Prima.. als ze dan vóór half 2, op mijn mobiel zou willen bellen, dan komt het helemaal goed 🙂

 

Groot was dan ook mijn verbazing, toen ik vanmorgen om 8:35 mijn mobiel hoorde overgaan.
 “Mevrouw, u heeft vandaag een belafspraak met de huisarts, maar die kan helaas niet doorgaan.”
Ik voel weer dat gevoel in mijn buik ontstaan….waarom moet alles nou zo moeilijk gaan? Honderden mensen worden in trajecten geduwd waar ze niet in willen, maar als ik iets nodig heb…………….. en verder komen mijn gedachten niet.
“Ja sorry, gaat ze verder….. de dokter is ziek. Ik hoop dat ze er maandag weer is!”
Ik vraag of ze mijn huisarts beterschap wil wensen…maar als zij geveld is door hetzelfde griepje als wat hier al 2 maanden rondwaart in huis, zal ook maandag de telefoon niet gaan!

9 thoughts on “Dàt kan natuurlijk ook nog……

  1. Rebecca says:

    Ik ben benieuwd welke assistente je had haha.
    Er zit een haaibaai bij die het al druk heeft als ze maar dénkt dat je belt 😉
    Maar een huisarts kan natuurlijk ook ziek zijn.. precies als jij ze nodig hebt…

  2. Anoniem says:

    ja ook een huisarts kan ziek worden … maar gatver wat is dat balen zeg, als je zo veel moeite moet doen om een verwijsbrief te krijgen!

    • Jolanda says:

      Ja, dàt kan natuurlijk ook nog. Als je met dit weer letterlijk de hele dag zieke mensen tegenover je hebt, loop je het ook een keer op 😉
      Ik hoop dat ze snel weer opknapt!

  3. krista says:

    Hahahhahaa gelukkig het overkomt ook jou!!!!!! Hier vandaag ook zo’n geintje. Mama heeft al drie dagen de griep, maar ja mama’s mogen niet ziek zijn dus hup in de benen en gaan. Om half 9 Kim naar fysio, en oudste twee naar school. 9 uur Kim weer opgehaald als een speer naar huis daar Suzanne weer naar papa gebracht helemaal achterin natuurlijk van de kas. Zucht in me winterjas door een graag of 23 weer terug rennen auto weer in. Richting Hoorn. Rode stoplichten in overvloed kom kwart voor tien binnen rennen. Omdat ik op bovenste etage sta en kim geen 10 trappen kan lopen, dus 10 minuten op lift wacht. Hijg hijg….. u bent 5 minuten te laat…… Ja dat weet ik alles kort uitgelegd. Alle begrip hoor mevrouw arts komt zo. 7 minuten later komt arts. Hartelijk welkom. Op kamer aangekomen vertel ik dat ik ene lijstje heb met vragen. Tja mevrouw u komt al te laat binnen nu moeten al die mensen achter u wachten omdat u niet op tijd kan komen. Ik stel voor even kort door u vragen heen te gaan. Zucht…………. het gaat maar om mijn kind en gelukkig wacht ik al maanden op een diagnose van u en een brief hoe te handelen bij. Maar goed ik begrijp dat u het druk heeft. Dat ze epilepsie heeft dat weten we maar de rest tja hoort allemaal bij epilepsie mevrouw komt goed misschien altijd ene kleine achterstand u moet haar nu zien als 3 jarige ipv bijna 4. Gelukkig maar als dat het enige is……. morgen maar weer EEG om te kijken of het nu wel eindelijk beter gaat dus weer ritje WFG heerlijk kijk er al naar uit……. xxxxxxx

  4. Tjonge. Er kwamen twee woorden bij me op. ‘Kastje’ en ‘muur’. Ik hoop dat je dokter snel opknapt. Als-ie voor zichzelf nou een paar fijne receptjes uitschrijft, moet dat lukken!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)