En toen…. Was ze weg!

Nog maar een weekje is ze aan onze zorg toevertrouwd. Nog maar een weekje waarin ze kennis heeft gemaakt met auto’s, trekkers en fietsen. Waarin ze leerde wat vuilnisbakken waren, en de witte zakken voor plastic afval. Een weekje waarin ze hoorde wat voor geluid boze meerkoetjes maken als je te dicht bij de sloot komt. En een week waarin ze telkens bij de buren het pad opliep, maar sinds 2 dagen feilloos onze deur wist te vinden.

Vanmorgen moest ik nog even een klusje op de oude school doen. Iets wat me al een tijdje stoorde.
Ik heb samen met een collega- moeder, de met spuitsneeuw gemaakte kinderhoofdjes uit groep 8 van de ramen verwijderd.

Want een school die na 35 jaar gesloopt wordt, daar horen geen kinderen op de ramen afgebeeld te staan. Gelukkig bleek ik niet de enige die er zo over dacht.
Verder nog even snel de lopende zaken van de MR doorgesproken, want sinds vandaag ben ik de nieuwe voorzitster van de MR.

 

Al met al was ik dus pas om half 11 thuis. Een half uurtje later dan dat ik normaal met onze Bosnische Dame voor het grote rondje ga. Er lag inderdaad een mooi plasje op de mat..  Eigen schuld!
Ema zat er niet mee…wat is ze toch blij als je binnenkomt!!  Zo hard kwispelend dat je kont en achterpoten zo heen en weer bewegen dat je uitglijdt over het laminaat !! 😀
Dus nog met mijn jas aan de jongedame in haar tuig gehesen en aangelijnd. In het dorp gaat ze aan de korte lijn, en in het park mag ze aan de lange.

Ze weet ondertussen de route al, en dit stukje gaat de staart al omhoog. Ze wéét dat we nu ‘de leuke’  kant opgaan.
Het is maar een klein stukje, en inmiddels weet ze ook dat het een stuk handiger is om met haar grote lijf tussen de fietsbarricades te lopen, in plaats van er onder door. Ik vind dat ook een stuk prettiger trouwens  😉

 

Na het hekje blijft ze stil staan, want ze weet dat ik nu de lijnen ga wisselen. Als ik ga staan en “Toe maar” zeg, gaat ze enthousiast voor me uitlopen. Die lange lijn heeft nog een voordeel, want deze dame is wel gesteld op een beetje privacy! Poepen aan de korte lijn is zo not-done!
Het is veel fijner om een stukje van het pad je gat te laten zakken 😉

 

Ze had het zo naar haar zin, al zigzaggend voor me uit, en weer terugkomend.  Letterlijk en figuurlijk haar neus achterna!
En het was ook lekker…een frisse wind en een donkere wolkenpartij beloofde een flink pak regen als we niet zouden doorlopen.  Ema kwam van achter mij vandaan weer langsrennen en wat me bezielde weet ik nog steeds niet.

 

“Zal ik haar los laten rennen?” dacht ik, en op hetzelfde moment liet ik het touw los…..

 

Dame merkte dat ze meer ruimte had..dat het touw niet strak kwam en tijdens het rennen keek ze achterom. Keek me aan….keek naar het touw….. keek naar de wolken en dat gigantische lege veld vóór haar. En ze ging ervoor!!!
Ik heb zelden een hond zo mooi zien rennen…als een malle rende ze de wolken tegemoet. En harder en harder ging het….
En op het moment dat ik dacht…”O kut…dit had ik niet moeten doen…” ..ging ze nog een tandje harder!!

Met alle lucht in mijn longen riep ik haar… 2 keer…3 keer…maar tegen de wind in kwam mijn stem niet ver. EMA!!!!!!
En met 4 poten in de modder stond ze stil. Draaide ze zich om en kwam met dezelfde bloedgang terug!!!  Yesssss 😀

11 thoughts on “En toen…. Was ze weg!

  1. oef…….de titel jolanda, mijn hart…….
    Spannend hoor, ik weet hoe het voelt, de paniek, en toch het vertrouwen, de adrenaline en de schrik, en dan het geluk! Daar kan geen drugs tegen op 😉

  2. rebecca says:

    en toen had je er weer wat grijze haren bij haha. Maar ze kwam terug, wat goed!! Heb je ene riem nou nog gekregen???

    En toen maar…voorzitter van de mr! Ik ben al blij als ik kan helpen met schoonmaken haha.

    • Jolanda says:

      Nee helaas! Ik doe het nu maar met een stuk touw.. (niet fijn voor mijn handen).

      En ik heb een klein beetje ervaring hoor in OR en MR 😉 Komt goed!!

  3. Silvia says:

    Geweldig dat Ema zo goed naar je heeft geluisterd, mooi hè dat ze dan met dezelfde vaart als waarmee ze wegrent ook weer naar je toe komt!

  4. Margaretha says:

    Hahaha, ik zie het helemaal voor me, Jolanda. Je hebt het weer heerlijk levendig beschreven.

    Ik vind het knap van je dat je je asielzoekertje zo snel los durft te laten. Wij hebben het niet gedurfd, hoor. Het loeder van ons is echt zo vertrokken met dat enorme jachtinstinct van haar. Ze kan wel los: op het strand bijvoorbeeld of op een dijk waar ze alleen links en rechtsaf kan. Ze komt dan ook keurig terug als we haar roepen (wel voor een brokje natuurlijk ;-)). Maar anders… konijnen, muisjes, molletjes enz. enz. die zijn veeeeeeeeel interessanter dan wij en dan is madam weg.

    Geniet maar lekker van Ema en fijn dat ze het zo goed ‘doet’.

    • Jolanda says:

      Hoi Margreet!
      Nou, vanmorgen ging het nog beter! Met een collega-tweeling moeder heb ik vanmorgen nogmaals het rondje gemaakt. Zij heeft een Engelse en een Franse bul, en die twee vonden Ema helemaal leuk. Met z’n drietjes gingen ze lekker aan de kletter!! Ema door de plassen en de modder..je zag haar opfleuren. 🙂
      En het terugkomen gaat nu als vanzelf. Koekjes krijgt ze alleen als we thuis zijn. We zijn supertrots op haar en ik ben me ervan bewust hoe broos het allemaal nog is. Bij het bruggetje moet ze ook echt aangelijnd, want met het verkeer kan het echt absoluut niet.

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)