Sociale vaardigheden

Die heb ik dus niet. Dat is me ondertussen wel duidelijk.. Het is het gevolg van een beroerde opvoeding. Met een vader die altijd en eeuwig ruzie had met alles en iedereen, vierden wij jarenlang alleen onze eigen verjaardag. In hele kleine kring dus. Ook mijn eigenzinnige ex-partners waren niet van die sociale beesten. Eerder asociaal. En de tijd dat ik alleen was, hield de grote ( lees drukke) kinderschare mij vaak tegen om ergens langs te gaan. Of uitgenodigd te worden.

Natuurlijk weet ik wel een beetje hoe het moet, sociaal doen, maar in tijden zoals nu..met een overvolle verjaardagskalender op de wc weet ik niet wat ik moet doen. Verjaardagen blijven een crime bij mij.
Het begint al bij het binnenkomen. Feliciteren. Oke…de Jarige eerst, dan eventuele partner of ouders. Maar dan…zoen je iedereen in de kamer of geef je alleen een handje?
Zoen je alleen de familie of alleen de mensen die je al kent? Stel je je voor? Of een algemene zwaai en :“Gefeliciteerd allemaal”.
Ook zoiets met chips pakken ( oke, moet ik helemaal mee stoppen, ik wil tenslotte van die dikke pens af).
Pak je nou steeds 1 chipje? Of 3? Of een handje?
Leg je die dan in je hand waarna je ze één voor één opeet? Of prop je ze meteen in je mond…nee toch?

Zo las ik ook eens de verjaardagskaarten bij een familielid. Dochter was jarig en had een behoorlijke lading kaartjes mogen ontvangen. Leuk! En ja..ik ben nieuwsgierig. Dus op een rustig moment bekijk ik op mijn gemak wat haar allemaal wordt toegewenst . ( Ik kom zelden verder dan: “Maak er een gedenkwaardige dag van…).
Ik had er echt geen kwade bedoelingen mee, maar mij werd toegefluisterd: “Dat doe je toch niet!! Zet neer!!”.
Dezelfde reactie kreeg ik toen ik eens Beterschapskaarten las….

Ik vraag me oprecht af waarom ik ze niet mag bekijken? Er staat toch niets geheims in? Als dat zo is moet de ontvanger ze niet uitstallen..toch? En ik vind het zelf altijd wel leuk , als afzender, als ik later nog iets hoor over hoe de ontvanger het kaartje vond.. Dus wat is nu het probleem?

Verder ben ik ook nooit zo goed in zelf feestjes geven. Als ik de verhalen zo hoor, is het bij een ander altijd bere-gezellig.
Er wordt zelfs gedanst! Is dit nou ook zo’n typisch “Het-gras-is-groener-aan-de-overkant” verhaal? Of wordt bij een ander het glas altijd sneller bijgevuld?
Hoe kan het dat ik altijd bij een feestje het vuur uit mijn sloffen loop, terwijl ik dan bij een ander de foto’s zie van een perfect gekapte, supermooi opgemaakte, prachtig geklede gastvrouw zie?
Er moet een geheim recept zijn voor leuke feestjes. Helaas heb ik die vaardigheden niet…maar ik hoop dat ik er ooit achterkom vóórdat mijn kinderen uit huis zijn, zodat ik ze niet met mijn onzekerheden opzadel.

En nu ik toch zo lekker bezig ben.. Vakanties..uit eten…pashokjes. De beste tip ever (!!) die ik kreeg toen ik voor het eerst in een echt sjiek restaurant zat:
Je kent het wel..6 rijen bestek. Klotsende oksels omdat ik dan dus niet weet welke vork of lepel ik moet nemen.
“Gewoon van buiten naar binnen pakken. Elke gang nieuw bestek, de ober haalt wel weg wat je niet nodig hebt. Nooit zelf iets te drinken pakken. Laat de ober het inschenken…dan pak je ook nooit per ongeluk het verkeerde type glas”.

Dat gaf een hoop lucht kan ik je zeggen… waarna ik vervolgens mijn mond verbrandde aan de soep. Na jarenlang kinderhapjes afgeblazen te hebben, wist ik niet eens meer hoe heet eten kan zijn! Nou ja…dat is het lot van een moeder denk ik dan maar.

Sociale vaardigheden.. je hebt ze zeker nodig, en het is bijzonder lastig als je je niet kan gedragen in gezelschap. Het maakt je ongelooflijk onzeker als je telkens het gevoel hebt nergens bij te horen, en het steeds ‘net- niet-goed’ te doen.
Iedereen heeft zo zijn onzekerheden..dit is de mijne. Hoe kom ik over..en is dat wel hoe ik wel over wil komen? 

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)