De strijd is begonnen!


De afgelopen maanden was ik er steeds meer mee bezig. Mentaal maar ook op het spaarbankboekje. Want geloof me, zo’n naamswijziging is geen goedkoop grapje! Ik heb 4 jaar geleden een aparte rekening geopend, en steeds met kleine bedragen die ik missen kon ( niet veel vanuit de bijstand met 5 kids!) beetje bij beetje bij elkaar gespaard.
Mijn eigen plannetje..zo noemde ik het en zo lukte het ook. € 300,= had ik toen ik eindelijk een fatsoenlijke baan kreeg. Nu ging het sparen iets makkelijker en het laatste restje heb ik nu aangevuld van uit mijn eigen verdiende eindejaarsuitkering! Trotser ben ik nog nooit geweest op mezelf!!
En 3 januari was het zover. De magische grens!!

Vanaf 5 jan wonen wij officieel in Wognum, dus dat kwam helemaal mooi uit. Het nieuwe gemeentehuis konden we meteen even inwijden
Je moet namelijk nogal wat bewijsstukken met je verzoek tot naamswijziging meesturen naar de rechtbank. Het kan ook via je advocaat, maar zoveel had ik nou ook nog niet kunnen sparen
Zelf doen dus!
En dat betekend een schriftelijk verzoek naar het Gezagsregister in Alkmaar voor een uittreksel uit het gezagsregister waaruit blijkt dat ik het één ouderlijk gezag heb. Check.
Dan een uittreksel uit het gemeentelijk Basisregister waaruit blijkt dat de jongens minimaal 5 jaar aaneengesloten op mijn adres staan ingeschreven. Geen enkel probleem. Check
En dan een bewijs uit het gemeentelijk Basisregister dat ‘vader’ al minimaal 5 jaar geen deel uit maakt van het gezinssysteem, geen zorg gevoerd heeft en zich voor de rest totaal niet geïnteresseerd heeft. Geen probleem…zou je zeggen! Hij is per 3 jan 2006 vertrokken en per die datum ook van mijn adres afgeschreven. ( Heb ik zelf gedaan dus dat zal ik nog wel weten he!!  )
Mja…wel een probleem dus!!
“Het spijt me mevrouw, maar die gegevens mag ik u niet meegeven” ,weet een pukkelig blond joch met spuuglok mij te vertellen. Het jochie is duidelijk net per 1 jan aan de slag. De onwetendheid en zelfvertrouwen vanuit protocolletjes stralen van hem af.
En waarom dan niet? vraag ik verbaasd.
“Omdat dat informatie over derden betreft”. Weet hij vol misplaatste overtuiging uit te brengen.
Goed knul, ik ga het je uitleggen.
Hier staan 2 jongetjes van bijna 6 jaar, die wel verwekt, maar nooit opgevoed zijn door hun biologische vader. Hij vond het maken overduidelijk leuker dan ervoor zorgen en verantwoordelijkheid nemen deed hij al helemaal niet en daarom wil ik MIJN kinderen nu ook MIJN achternaam geven. Daarvoor heb ik een bewijsstuk nodig VAN JOU dat die man per 3 jan 2006 vertrokken is uit mijn huis.
“Ja maar, dat gaat dus over meneer Oosten, en zonder zijn toestemming mag ik geen informatie aan u meegeven”.
Lieverd, ik vraag toch niet waar hij nu woont?? Ik wil alleen van jou een bewijs dat hij sinds 2006 niet meer bij mij woont!!
“Mevrouw, het spijt me, dat mag ik niet doen… ik kan wel een uitdraai maken van uw adresverleden?” , probeert hij mijn uit onmacht opwellende tranen te negeren.

Prachtig, maar daar heb ik niks aan. Ik ben in 2002 daar gaan wonen en 2 weken geleden van dat adres vertrokken. Het was mijn huis, en hij woonde bij mij in. Je hebt niets aan MIJN adresverleden…
Dus nu?? Ik ben hier al 5 jaar mee bezig, Nu kan ik er eindelijk werk van maken, ik heb van jou 1 papiertje nodig waaruit blijkt dat ik nu langer dan 5 jaar de zorg heb over mijn kinderen, en nu ga jij mij vertellen dat dat niet kan? Terwijl ik hier de officiële papieren van Justitie heb die wel om die documenten vragen? Hoe gaan we dit oplossen??
Puber met spuuglok vraagt om mijn ID kaart en de folder en laat mij achter in een steeds vollere zaal van het nieuwe gemeentehuis. Er wordt inmiddels hardop gemopperd en onderling gevraagd hoelang de buurvrouw er al zit?
Het kan me niks schelen, ik kan er niets aan doen dat Spuuglokje niet weet hoe dit opgelost moet worden. Ook mijn nazaten zijn het inmiddels zat en spelen tikkertje tussen de pilaren. Tot grote ergernis van de wachtende menigte. *grijnzzzz*
Moeten ze er maar meer mensen neerzetten..prachtige grote balies, maar maar 2 medewerkers.
*Klabammmmm*
Whoeaaaaaaaaaaaaaaa..mamaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
Hoor ik terwijl ik een voortand over de marmeren vloer zie rollen. Ja hoor. Natuurlijk.
Het tikkertje had beet en gaf in plaats van een tikje, een flinke por. Waarop Broerlief zijn evenwicht verloor en probeerde zijn val te breken met zijn gebit. Lukt dus niet…weet hij nu ook.
Dus iedereen heftig geschrokken van een nu tandenloze bloedende Boy, met een van de schok ontstane dubbele bloedneus. Ja, als hij iets doet, gebeurd het goed!!
De receptioniste schiet vanachter de welkomstbalie met papieren zakdoeken en biedt heel vriendelijk haar hulp aan. Ik ga dus eerst met Boy naar de toiletten. Spuuglokje is toch nog niet terug en mijn kind gaat nu sowieso even voor.
Als de bloedingen onder controle zijn en ik terugkeer naar de balie blijkt Spuuglokje inmiddels terug te zijn en de mensen in de wachtruimte kijken mij niet echt vriendelijk aan. Boeit me niet, hier kon ik niets aan doen. Maar helaas voor mij blijft hij bij zijn standpunt en opeens blijkt het technisch niet eens mogelijk te zijn om na te kijken wie er op mijn adres gewoond hebben. Ik ben er nu klaar mee.
Ik had hem ook die folder meegegeven met het verzoek het telefoonnummer op de achterkant te bellen. Ik zou toch niet de eerste moeder in Nederland zijn die om een naamswijziging verzoekt en dit soort documenten nodig heeft? Ook de aangescherpte privacyregels zouden toch overal moeten gelden…dus ga dan even vragen hoe het dan wel moet!! Jullie moeten dat onderling toch wel kunnen regelen? Blijkt hij niet gedaan te hebben.
Ik reken de uitdraai van de adresgegevens met hem af en loop met de tranen in mijn ogen weg.
Wat moet ik nu!!!

 

De tranen vinden inmiddels hun weg over mijn wangen en richting uitgang kom ik een oude vriendin uit Wervershoof tegen. Op haar vraag hoe het nu met ons gaat breek ik. En het interesseert me ook even niet meer. Belinda kent mij ook sinds 2000 en kent ook mijn ex en de verhalen eromheen. Zij troost me en inmiddels is ook de receptioniste met een bekertje water aan komen zetten. Zij biedt aan om de leidinggevende van Spuuglokje erbij te halen om eens te kijken of dit wel goed gaat.
We worden in een spreekkamertje geplant en dat is maar even goed ook. Alle ellende van de laatste jaren en spanningen van de laatste maanden komen eruit.

 

Even later komt de leidinggevende voorzichtig om de hoek kijken. “U bent de mevrouw die net aan de balie heeft gestaan en mijn collega met een bekertje water hier heeft neergezet?? “ klinkt het heel timide.
“Ja hoor, ik ben die jankende dramaqueen”, antwoord ik, waarop hij een voorzichtig lachje tevoorschijn tovert.
Ik haal diep adem en het lukt mij om zonder te hikken of te stotteren het hele verhaal nog eens uit de doeken te doen en uit te leggen waarom het zo belangrijk is dat ik kan aantonen dat ik nu 5 jaar alleen de zorg gedragen heb.

Ik vertel dat het voor mij enorm emotioneel is ( goh…dat zal hij toch wel gezien hebben??) en dat ik heus wel begrijp dat de collega aan de balie niet zomaar informatie over derden mee mag geven. Maar dat ik niet het gevoel gekregen heb dat hij nou echt lekker meedacht om het probleem op te lossen. Ik bedoel…als Justitie erom vraagt dan moet dat toch mogelijk zijn?? Hier is de folder…ze vragen erom..ik bedenk het niet!

Meneer de leidinggevende geeft toe dat hij dit soort verzoeken niet vaak gekregen heeft, en dat hij mijn probleem snapt. Hij vraagt of hij met de folder en mijn ID kaart nog even wat mag uitzoeken, en of ik erop wil wachten? Hij wil in ieder geval eerst eens met de rechtbank bellen hoe hij dit moet oplossen. Ja tuurlijk wil ik erop wachten! We zijn hier nu toch al een uur en ik ben weer aan het lijnen, dus eten hoef ik niet.
(De jongens hadden al bij buurvrouw Annette gegeten, dus die hadden geen knaagjes in hun maagjes  )

Na een half uur komt de timide leidinggevende terug en heeft tot mijn grote vreugde een uitdraai bij zich. Hij verteld dat het even wat voeten in aarde heeft gehad, maar samen met de rechtbank tot de volgende oplossing is gekomen. Hij heeft een brief gemaakt waarin hij officieel bevestigd dat uit de gegevens van het gemeentelijk Basisregister blijkt dat de vader van Boy en Sydney vanaf 3 jan 2006 niet meer woonachtig is op hetzelfde adres als de kinderen.
Geen namen, maar een ‘functieomschrijving’ . Daarmee geef je geen informatie over derden, maar wel aan dat ik vanaf die datum alleen luiers verschoond, mondjes geveegd en naar schooltjes gefietst heb.
Soms is het niet zo moeilijk, en dat ik een strijd begonnen ben dat weet ik. Maar dat dat al aan de balie moest beginnen….
En nu maar hopen dat de strijd niet te lang duurt. De procedure gaat sowieso minimaal 20 weken in beslag nemen…..
*Edit* sinds eind oktober dit jaar dragen de jongens officieel mijn achternaam! De 20 weken zijn dus 10 maanden geworden 😉

One thought on “De strijd is begonnen!

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)