Evaluatiedagje

Dat was weer een lange dag. De term ‘sufgeluld’ heeft weer een nieuwe lading gekregen. Hoewel ik deze keer niemand van mijn visie hoefde te overtuigen… na 3 maanden woongroep snapt de gedragsdeskundige nu al wat ik bedoel. Best vlot.. na 4 jaar vechten!!
Later op de dag zelfs bijna letterlijk!! ( voor Emiel dan)

Vanmorgen om kwart over 8 de auto in .. snel Siebe en de tweeling naar school gebracht en daarna naar Heiloo gesjeesd. Om kwart over 9 werden we op de woongroep van Emiel verwacht voor zijn eerste evaluatie. Dat ging goed. Helaas was de voogd ziek, dus die heb ik niet gesproken. Ik weet dus nog steeds niet of hij op de wachtlijst staat voor de volgende woongroep. En omdat hij op school in groep 8 zit, en er een schoolkeuze gemaakt moet worden voor zijn vervolgopleiding,vind ik dat niet geheel onbelangrijk. Want blijft hij toch nog een jaar in Heiloo, verhuist hij volgende zomer naar Enkhuizen of gaat hij misschien wel naar Hoorn?

Maar goed, het evaluatiegesprek zelf viel me niet tegen. Bepaalde doelen zijn zelfs al behaald!  Zo kan hij zichzelf vermaken. ( ook al blijft het leuker vermaakt te worden.)
Hij helpt groepsgenootjes.. (zo had er eentje een lekke band.. Emiel bleef bij hem en heeft hem ook geholpen met de band weer te plakken).
Maar andere doelen blijven nog even staan. Zo blijft hij moeite houden met gezag, blijft hij met iedereen in discussie gaan en blijft zijn provocerende gedrag hem in de problemen brengen. En ook zijn dieet blijft een struikelpunt.
Het tweede gedeelte van het gesprek mocht hij erbij komen zitten. Een nieuw hoofdstuk voor mij! Maar ook dat deed hij best goed!
Natuurlijk vrat hij weer één voor één zijn nagels op, en kreeg hij rode vlekken van de spanning. Natuurlijk was alles wat de leiding en de gedragswetenschapper vertelde net niet helemaal waar.. natuurlijk was het allemaal net even anders.. Maar ik ben trots op hem dat hij zich zo goed staande hield tussen al die volwassenen.
Marc vertelde dat hij en Emiel aan het dammen en ganzenborden waren geweest, en dat de stenen zowaar op de speelborden waren blijven liggen.. al een hele vooruitgang als je naar hem keek vergeleken met een paar maanden geleden! Bij vader gaat hij ( met succes zo bleek) toch weer de strijd aan. Pa zegt nee, zoon zegt ja en pa gaat overstag…. Ach ja…

En toen kwam het gesprek op de ‘gestolen’ telefoon van zoonlief. Een vaag verhaal… zeg maar gerust een héél vaag verhaal!
Omdat Emiel alleen met ov naar huis mag, willen wij ( de groep, ik en paps) dat hij een mobieltje heeft. Nadat hij de eerste telefoon 2 keer in het water had laten vallen is die overleden ( gek hè?? ).
Hij kreeg van paps een nieuwe. Een vrij goedkoop toestelletje ( €60,= ) met een prepaidkaartje.
En die niet zo vlotte, blitse, met de nieuwste spelletjes en ringtones uitgeruste, internetloze telefoon is na 2 weken ‘gestolen’. En hij weet wie het gedaan heeft!!!… zegt hij….. Een klasgenoot zou de dader zijn, want die rende bij zijn tas vandaan!
Natuurlijk heeft school de vermeende dader erop aangesproken, maar die ontkend in alle toonaarden.
Wat ook niet voor hem pleit, is dat Emiel het er niet meer over gehad heeft. Het onderwerp zelfs doodzwijgt. Iets dat voor mijn zoon, met zijn impulsieve gedrag en ietwat rare ‘gewetensvorming’ heel bijzonder is!
Als ik mijn zoon inschat: Als die jongen echt zijn mobieltje gejat had, en nu ontkent… Als die jongen mijn zoon in de problemen had gebracht ( en dat had hij..paps was niet mild en begripvol ofzo voor zijn zoon en heeft ook al gezegd dat Emiel het complete aankoopbedrag van zijn zakgeld moet terugbetalen) dan had die jongen nu niet ongeschonden rondgelopen op school.
En niet dat ik daar dan trots op zou zijn, maar laten we wel zijn: Emiel heeft ODD en verminderd empathisch vermogen. NO WAY dat hij de dader niet allang al te grazen had genomen!!  En toen ik dat even zachtjes aan de gedragswetenschapper vertelde keek zij mij aan en zei: “Verdomd zeg… hij is hem dus echt gewoon verloren. Daar heb jij even een punt zeg!!”
Ja duh… ik ken mijn zoon een klein beetje maar hoor.

Het gesprek werd afgerond en vader moest meteen maar even melden aan Emiel dat hij het complete aankoopbedrag van de telefoon terugwilde. Niet handig pap!  Niet na zo’n spannend gesprek, niet voordat hij ’s middags op school zijn Nio toets moet maken!!! ( net zoiets als Cito)
Emiel ging dus best een beetje gestresst weg. En toen zag ik iets waar ik dus absoluut op in moest grijpen. Want wat flikt mijn lieve oudste zoon… terwijl hij dus net op zijn kop heeft gehad dat hij zijn mobieltje verloren was, wil hij wegfietsen met half uit zijn broekzak hangend zijn spiksplinternieuwe playstation portable!! Dus niet vriend!! Inleveren bij de leiding! Als je muziek onderweg wilt, pak je maar één van je 300 mp3-spelers!!

En toen kregen we weer even te zien waarom ik de keuze’s gemaakt heb voor Emiel.
Marc, paps en ik kregen even een kleine demonstratie: Hoe sloop ik fietsen in een schuur, een kast die daar staat en ga ik compleet uit mijn dak.  Schreeuwend, vloekend en tierend vloog hij die hele schuur door, en vloog even daarna naar binnen en naar zijn kamer. Gelukkig kon ik de leiding vrij snel uitleggen wat er gebeurd was, “Emiel ontplofte zojuist!!” en wat mijn reactie daarop was geweest. Zij stonden gelukkig volledig achter me en één van de meer ervaren dames is Emiel achterna gegaan. Wij moesten weg, en dat voelde zo dubbel!!
Aan de ene kant had ik zoiets: gelukkig, ik hoef dit niet meer op te lossen, ik hoef hem niet meer te kalmeren, ik hoef die strijd niet meer met hem aan! Maar aan de andere kant voelde ik me zo schuldig!!

We moesten weg, we hadden ook een afspraak op Emiel’s school. Ook daar hoorden we hetzelfde als wat we overal horen. Het is een geweldig vrolijke, drukke maar ook lieve jongen. Je moet hem héél erg kort houden, maar dan valt er gerust wel wat met hem te bereiken. Zijn Nio toets heeft hij dus vandaag gedaan, maar het voorlopig advies is vmbo- kaderberoeps gericht. Had ikzelf wel ingeschat… vader niet. Die wil hem op de praktijkschool hebben …

( Daar mogen ze leren vegen en schoffelen.. kunnen ze later zo instromen bij de sociale werkplaats! Dus niet he…  mijn zoon heeft echt veel meer in zijn mars! Wat dat aangaat lijkt hij gelukkig dus niet op zijn pa!!! ) 

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)