Scherpe scharen..

Gisteravond ..uurtje of 8, half 9. Na een hele leuke middag, en een pizza-diner met vrienden zit ik achter de pc. Even mail checken.. ik verwachtte een berichtje met foto’s.  Op dat moment zijn de tweeling druk bezig een overgebleven cadeaudoos te bewerken met een schaar. Niet echt veilig maar ach… laat ze maar even, ik breng ze toch zo naar bed.

Ze staan met een dichte schaar in de doos te prikken. Ik ben geen supermoeder ( ff druk achter de pc) en ik zit met mijn rug naar ze toe. Tja… maar zoals wel vaker gebeurd ( lees vermoeidheid van moeder en zonen) staat mijn automatische waarschuwingsbandje op repeat.
“Pas op, kijk uit, hou daarmee op, dat gaat fout, doe voorzichtig, let nou op…” je kent dat wel… zo’n riedeltje dat iedereen op kan dreunen, maar waar niemand naar luistert.

Zo’n riedeltje dat alleen doorbroken kan worden als er iets fout gaat. Goed fout gaat dus.

Onze familie tranche werd doorbroken door een luide brul van Boy. Ik draai me om en zie mijn zoon heftig ontdaan naar zijn vinger kijken. Lieve tweelingbroer Sydney loopt op dat moment schuldbewust ( en ja… dat kunnen ze zijn op 4 jarige leeftijd!!) met de bebloede schaar een paar stappen achteruit. En grote broer Siebe roept lijkbleek:“MAMAMAMAMAMAMAMAMA!!!!!” 
Heel bijzonder hoe je snel je dan overeind bent, je kind opgepakt hebt en hem met zijn hand boven de wasbak houdt, terwijl je in die tussentijd dus ook de theedoek van de haak gegrist hebt. Ik zag al vrij snel dat dit niet ff een sneetje was. Vanaf zijn nagel, langs de buitenkant van zijn wijsvingertje tot over de helft aan de binnenkant. Nee.. ik moest ff gaan bellen.
Maar ja.. omdat dochterlief meer in Medemblik zit dan thuis (nu ze een vriendje heeft)  , had ik niet alleen een auto nodig, maar ook oppas!. Want niet alleen Boy huilde.. ook Siebe stond erbij te huilen, en ook Sydney hield het toen van schrik niet meer droog.

Vriendin gebeld.. neemt niet op. Ook op haar mobiel niet. Shit… en nu…..
Marc duurt te lang.. die was thuis en dat zou betekenen dat we pas een uur later in Hoorn konden zijn. Niet handig… het was geen schone schaar
Philip..de vriend die ’s middags met zijn vriendin Rianne langs geweest was om Siebe zijn cadeau te geven. “Hebben jullie al plannen voor vanavond?? Nee?? Mooi…. Kan Rianne dan alsjeblieft even oppassen en wil jij met mij en Boy ff naar de huisartsenpost?? Boy heeft een serieuze poging tot amputatie van zijn vinger gedaan!
Nog geen 5 minuten later hoor ik de Mini ( met bijzondere uitlaat.. vandaar  ) voor het huis stoppen.
Gelukkig waren we meteen aan de beurt en ik ben trots op mijn bikkel! Hij heeft maar heel eventjes gehuild tijdens het schoonmaken. Daarna ging er wondlijm in de inmiddels iets wijkende wond. Ook tijdens het dichtdrukken verloor Boy wat traantjes. Maar hij heeft het keurig gedaan! Ook Sydney kreeg een compliment van de dienstdoende arts. Hij vond het erg knap dat hij met een gewone schaar zo’n diepe wond had weten te maken ( ik heb dat compliment maar niet doorgegeven  )
Even later konden we weer naar huis, en daar was Marc gelukkig ook. Hij en Rianne hadden de andere jongens prima opgevangen. Boy mocht van mij nog even een paracetamolletje tegen het tokkeren van zijn vinger, en daarna brachten we ze samen naar bed.

Groot was dan ook mijn verbazing, toen ik Boy vanmorgen hoorde vragen: “ Mama…mag ik knippen???” 
Hij heeft er dus gelukkig geen schaarfobie aan overgehouden!! 

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)