Kinderen spreken de waarheid??

Ik ga wel vaker douchen met de tweeling. De verschillen tussen ‘hij’ en ‘zij’ komen vooral daar steeds vaker aan de orde. Dat ik het heerlijk vind om na het douchen nog even in Evakostuum op de bovenverdieping te koetelen, is hier publiek geheim.

Zo ook vanavond. Na mijn tandartsbezoek vanmorgen is mijn nare gevoel niet echt weggegaan, en heb ik besloten vanavond niet te sporten, maar meteen onder de douche te duiken. Dat kan ik hier zelden alleen… de tweeling gaat graag met mij mee.. desnoods nog met kleren aan
Na het douchen droog ik de heertjes af. Dat gebeurd meestal op hun kamertje, waar ik gezeten op de rand van hun bed alle ledematen binnen handbereik heb.
Sydney vind dat ik stink.
Ik bestrijd dat.. ik heb me tenslotte goed met zeep gewassen. Boy begint me te besnuffelen en komt erachter dat ik me inderdaad netjes gewassen heb… behalve op mijn rug. “ Daar ruik ik geen zeep mama” , klinkt het op bestraffende toon.
Lachend moet ik hem gelijk geven.
Mijn lach verdwijnt echter snel als hij mijn voorkant onder de loep neemt. Nadat ik me net bedenk dat dit een gezonde interesse is voor een jongetje, en ik me zelfs bijna niet meer opgelaten voel, komt de genadeklap..

Nu ben ik eigenlijk heel trots op het feit dat ik “uit volle borst” kan zingen ( sterker nog.. ik heb er twee van!!) maar als zoonlief heel voorzichtig mijn borst optilt en eronder kijkt terwijl hij roept: “HE!! HALLO!!! “ weet ik toch niet helemaal wat ik ermee aan moet  

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)