Hoe raar een balletje kan rollen..richting een baan!! :D

Een baan!! Wie had dat gedacht!! En dat in deze tijden…en op deze manier..
De uitspraak: Een balletje kan raar rollen, is op mij zeker van toepassing

Even mijn voorgeschiedenis in een notendop. Ik ben afgestudeerd als chemisch analiste. Gewerkt, getrouwd en fulltime moeder geworden. Na mijn scheiding in 2002 heb ik van alles gedaan..tijdens mijn huwelijk was ik al oppasmoeder, en daarna heb ik o.a. schoongemaakt, in een lunchroom gewerkt en nog meer gemoederd
Toen kwam de tweeling… veel te vroeg geboren, en dat bracht de nodige problemen met zich mee. Ook de problemen rondom ex(en) en natuurlijk mijn zoon, met zijn toen nog niet gediagnosticeerde problematiek, leerden mij het klappen van de zweep in hulpverleningsland kennen. En HARD.. mag ik wel zeggen.

Ik belandde na de ziektewet en de WW in de bijstand. Geen pretje, maar het gaf op een vreemde manier wel rust. Na veel soebatten en praten werd mij eindelijk de opleiding toegezegd welke ik zo graag wilde doen. Want werken als chemisch analist, daar was geen sprake meer van: mijn opleiding bestond niet meer..
In de avonduren volgde ik dus de opleiding tot secretaresse, welke ik met zeer goed gevolg in november 2008 afrondde. * kijkt nog eens vol trots naar haar cijferlijst*

En toen begon het grote solliciteren. Enkele keren kwam ik best ver..één keer heel ver ( Marco.. nogmaals bedankt voor de kans die je me gaf) maar de meeste brieven werden bevestigd, en werd er meteen verteld dat ik niet de geschikte kandidaat was.
“Gebrek aan ervaring” was mijn valkuil.
Ik gaf mezelf tot de 4de verjaardag van de tweeling om op eigen kracht een baan te vinden. Het is me niet gelukt.. helaas.
Vorige week heb ik dan ook een rondje Hoorn gedaan, en me geprobeerd in te schrijven bij elk uitzendbureau waar ik langs kwam. Ook dat met wisselend resultaat. Bij de een werd ik wel ingeschreven, maar werd er meteen verteld dat ze waarschijnlijk weinig voor mij konden doen, simpelweg omdat er geen werk is. De ander wilde mij al niet eens inschrijven. Erg bemoedigend hoor!! (NOT!!!)

Gistermiddag werd ik dan ook gebeld door JobDrive. Een uitzendbureau waar ik nog langs zou gaan voor een definitieve inschrijving, maar waar ik al wel mijn cv had achtergelaten. “Heb je even voor mij??”
Ja natuurlijk.. vertel maar  … Waarna een gedetailleerd gesprek volgde, maar waarvan de korte versie als volgt gaat:

Een groot bedrijf, en goede klant van het uitzendbureau heeft een probleem. Een van haar werknemers heeft een zieke vrouw thuis, die heel veel zorg nodig heeft en niet alleen mag /kan zijn. Nu heeft HIJ zich dus ziek gemeld, terwijl hij dus eigenlijk niet ziek is. Aangezien dit Pakistaanse gezin al wel alle hulp aangevraagd heeft, maar dat naar alle waarschijnlijkheid nog wel een tijdje op zich laat wachten( lang leve de bureaucratie  ) heeft het bedrijf besloten iemand te zoeken die overdag bij de vrouw gaat zijn. Zo kan meneer weer aan het werk, terwijl hij gerust is dat er iemand bij zijn vrouw is, en eventueel met haar naar het ziekenhuis kan gaan enz. Het is dus tijdelijk..totdat de reguliere hulpverlening eindelijk de boel geregeld heeft

Naar aanleiding van mijn cv, waar ik ter opvulling van een ‘loopbaangat’ had neergezet: “Verder ben ik de laatste jaren fulltime moeder geweest. Door veel medische problemen van mijn kinderen ben ik in die jaren echter een kei geworden in crisismanagement, en ben ik zeer stressbestendig.” werd ik dus gebeld. Of het iets voor mij was…

Eh…nee. Ik ben secretaresse. Daar heb ik me een jaar voor uit de naad geleerd en een heleboel voor opzij gezet. En daar had ik me ook op voorbereid… eigenlijk.
Maar toch.. ik had even 2 tellen nodig om erover na te denken.

Ja, ik doe het wel!
Dankbaarder werk zal ik waarschijnlijk niet kunnen vinden! En het geld…ach..de goed betaalde banen zijn er sowieso niet meer tegenwoordig. En op bijstandniveau leven ben ik na al die jaren wel gewend  Het gezin woont in Zwaag, dus ik red het met 20 minuutjes met de bus. Ik kan de kleintjes zelf naar school brengen. Dan moet ik wel racen om de bus te halen, maar in theorie moet het te doen zijn.
20 uur per week, maandag t/m donderdag. Dus vrijdags vrij! Dat is ook niet verkeerd

Mijn enige grote probleem dat ik nu oplossen moet is de BSO. Op maandag en dinsdag hoeven de kleintjes maar een uurtje opgevangen te worden. Mijn kinderen zitten op een school met een continurooster, dus zijn niet vrij voor de lunch. Maar op maandag en dinsdag zijn ze om 2 uur uit. Woensdag en donderdag zijn ze om 12.10 uit, en is het dus wel de moeite om daar kinderopvang voor in te schakelen. En nu begint het gedonder… op woensdag is er waarschijnlijk wel plaats, op donderdag niet.  SHIT!! Ik ben pas om 3 uur thuis!! Hoe moet ik dat doen?!?!?!?

En dan die prijzen…daar val je helemaal stijl van achterover!!  Maar goed, daar zijn wel vergoedingen voor.. vanuit de gemeente misschien..de belastingdienst in ieder geval.. Daar moet ik me morgen maar eens in gaan verdiepen.

Nu eerst vieren dat ik ‘ambulant begeleider met huishoudelijke taken’ van een kankerpatiënt ben.
Maandag kennismaken met het gezin en papieren tekenen bij het uitzendbureau..en vanaf dinsdag is Jootje aan het werk!!

UPDATE: oppas totdat de BSO geregeld is, hebben zich inmiddels aangeboden. Thnx Yvet en Monique

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)