Houden van…

..is loslaten. Een wijze les die we allemaal een keer leren. De een komt daar al vrij snel achter, de ander leert het nooit.

Loslaten begint al letterlijk al bij de geboorte. Toen had ik er al moeite mee..mijn bevallingen gingen dan ook geen van allen lekker soepel. De eerste keer dat mijn kinderen een flesje van een ander kregen…ook doodeng.. Laat je haar niet vallen!! Pas je op dat hij zich niet verslikt!!
Vertrouwen is goed, zeker weten is beter!! Dus deed ik alles het liefst zelf.

Met een man die internationaal chauffeur was, was dat geen probleem. De totale verzorging van de kinderen kwam op mijn schouders..en dat vond ik best. Natuurlijk vond ik dat hij ook best wat kon doen, maar ja..dat gebeurde bijna nooit. En als hij al wat deed stond ik er nog als een bewaker bij, want stel je vóór dat hij het anders deed dan ik!!  ( Leuk he..jong zijn. Ik denk dat ik daar nu inmiddels wel anders over denk  )

Dan komt de tijd van de oppas en de logeerpartijtjes.. Leuk, maar ik vond het echt helemaal niks als ik thuiskwam, naar boven liep en de bedjes leeg vond. Natuurlijk wist ik wel dat het bij oma berengezellig is..maar toch. Kinderen horen in hun eigen bedjes
Ow…en wat dacht je van de keren dat je kind bij een ander in de auto stapt?? ..Klotsende oksels en glibberende bilspleten…echt waar!!
Peuterspeelzaal… gelukkig maar 2 uurtjes, en dan de kleuterschool.
Mijn oudste reageerde met “Doei Mam!!” en met een arm in de lucht werd ik weggezwaaid.  Mijn zoontjes hadden er wat meer moeite mee, maar als ik zo om me heen zag hoe het ook kon ( kleutertjes die zich, terwijl het snot alle kanten opvloog, los wurmden uit de klemmende armen van een juffie) maakten die van mij er nog niet eens zo’n groot drama van.

En dan strandt je huwelijk, en moet je ‘nieuwe mensen’ toelaten bij je kids. Allemachtig, wat heb ik me daarin vergist zeg! Ik dacht nog… zulke kleine kinderen, wie zal die nu wat aandoen?!?
Nou.. de kinderen van een ander worden NOOIT eigen. Hoeveel je nieuwe partner ook van je zegt te houden .”Ja schat, ik kies voor jou..ik gá voor jou!!…ow..je hebt al kinderen?? Tuurlijk ‘neem’ ik die erbij!! “
Ik kijk vol bewondering naar de samengestelde gezinnen van tegenwoordig… en ben vervolgens nog veel blijer dat ik een single mom ben! Eerst dacht ik nog: ik ben gewoon de verkeerde mannen tegengekomen. ( Lees: aandachtvragende, nee, ik bedoel aandachtopeisende egoïsten)
Maar nee, hoe meer ik om me heen kijk, des te vaker ik het zie… Kinderen uit een ‘eerdere leg’ ( en of die nou van paps of van mams zijn maakt echt niet uit) maar die kinderen worden anders behandeld dan de kinderen die uit de volgende relatie geboren worden.
Ook ik ben erin getrapt hoor…ik hoopte zo dat ‘hij’ normaler zou doen tegen ‘mijn’ kinderen als die ‘van ons samen’ er zouden zijn. ( Snap je het nog? )
Maar nee…de verschillen in benadering bleven. Ik heb gekozen voor mijn kinderen, ze zijn mij alle 5 even veel waard, en ik zal nooit meer toestaan dat een ander tussen mij en mijn kinderen komt. Laat staan dat mijn kind van mij vervreemd, omdat die nieuwe relatie zoveel aandacht opeist!! Ow…en vind je mijn kinderen niet leuk?? Prima, maar ik ga me voor jou niet verantwoorden !
De Nobelprijs voor diegene die de LATrelatie uitgevonden heeft!!!!

Maar dan.. een zoon met een verstandelijke beperking, die op jouw verzoek (eindelijk!!) uit huis geplaatst wordt. Je wéét dat je je kinderen ooit moet loslaten. Maar dat pas op minimaal hun 18de … niet hun 8ste!!
Wat heb ik het daar moeilijk mee gehad.
Mezelf verwijtend dat ik hem ‘opofferde’ omdat hij te moeilijk was. Wat voelde ik me een slechte moeder. En wat geloofde ik iedereen vooral NIET die beweerde dat ik juist een moedige, goede beslissing genomen had.
Waarom voelde het dan niet zo??

Dan maar praten met psychologen. Proberen of ik mijn kind kon loslaten op zijn 8ste jaar. Uiteindelijk heb ik meer gehad aan mijn gesprekken met mijn gezinscoach die ik toen kreeg. Want als je het opeens alleen moet doen, met alle sores van de uithuisplaatsing, de ondertoezichtstelling, de omgang met de 2 helemáááál niet moeilijk doenerige vaders, de baby-tijd van de tweeling die heel veel medische problemen hadden door hun vroeggeboorte, en nog 2 kinderen die aandacht te kort dreigen te krijgen….dan is het fijn dat er iemand is die vraagt of je je belastingpapieren al ingevuld hebt  Dat zijn dan van die dingetjes die ik wel makkelijk loslaat, maar waarvan dat dan weer niet zo handig is…

Maar goed.. ik merk aan de lengte van mijn blog dat ik er nog steeds moeite mee heb.. Loslaten. Terwijl dat wel zo goed zou zijn voor mij. Voor elke bijna 37-jarige moeder die verder wil met haar leven ..denk ik.
De reden dat ik aan dit blog(je… nou ja, laat dat –je nu maar weg) begon is eigenlijk dat de jongens vandaag naar de basisschool zijn geweest. Oefenochtendje.. 2 uurtjes spelen en kijken. Boy vond het geweldig ..Sydney vond het maar ‘stom’
De jongens werden meteen geadopteerd door Daan. Daan kennen ze nog van de peuterspeelzaal. En Daan zou het allemaal wel ff vertellen. Daan greep meteen in toen Sydney moest plassen, en zomaar de wc inliep. Dat gaat zomaar niet!! Iedereen die gaat plassen, moet een ketting om. Loop je zonder ketting door de hal, dan mag een juf daar wat van zeggen. Ketting om dus!! Ja dag!!…je zag Sydje denken… ik ga geen ketting omdoen!! Die zijn voor meisjes!! ( Ja, dit is diezelfde jongen die zich uren kan vermaken met roze make-up  )

Maar ja.. uiteindelijk zag hij wel in dat het toch moest.. Verder heeft Daan ze van alles laten zien vandaag. Dinsdag mogen ze de hele ochtend komen!! Spannend!!

Tja. Mams, ik denk dat ik er meer moeite mee heb om ze los te laten, omdat ik de laatste 4 jaar zo verschrikkelijk intens bij ze ben geweest. De keren dat zij te logeren zijn geweest zijn op 1 hand te tellen…en de keren dat ik hun zieke lijfjes troostte ontelbaar………..

Een reactie is fijn! Daar kan ik wat mee :)